Donanma, 1965 savaşından beri uçak istiyordu, ancak İngilizce Wikipedia'nın hava kuvvetleri tarihine göre, hava kuvvetleri ayrı bir deniz havacılık birimine karşı çıktı ve para da yoktu. Donanmanın Karaçi açıklarında Hint gemilerini aramak için Pakistan Uluslararası Havayolları'ndan bir Fokker F27 ödünç almak zorunda kaldığı 1971 savaşı, tartışmayı çözdü. 1974-1975 yıllarında Kraliyet Donanması'ndan Westland Sea King helikopterleri geldi ve bunların da bir yuvaya ihtiyacı vardı.

Bu üs PNS Mehran'dı. Komuta merkezi 25 Eylül 1975'te tamamlandı ve üs ertesi gün Kaptan Fazl Rab'ın komutanlığında hizmete girdi. Donanma, yeni bir pist inşa etmek yerine, bugün PAF Faysal Üssü olan Drigh Yolu'ndaki Pakistan Hava Kuvvetleri'nin yanına yerleşti; Wikipedia'ya göre Mehran, Faysal ve Faysal Kışlası ile aynı yetki alanını paylaşıyor ve havaalanları listesinde deniz hava üssü Faysal'ın kodu olan OPSF altında geçiyor. Sonraki yıllarda Mehran, Atlantik filosunu (29. Filo, Ağustos 1976'dan itibaren), Alouette filosunu (333. Filo, 1977) ve 27. Filo'nun F27 uçaklarını (1982) aldı. Wikipedia'ya göre, 1990 yılında gece operasyonları yapabilen ilk Pakistan deniz havacılık üssü oldu.

29. Filo'nun Breguet Atlantic uçakları, donanmanın sahip olduğu en uzun menzilli uçaklardı. 10 Ağustos 1999'da, Kargil savaşından bir ay sonra, Atlantic-91 olarak uçan ve içinde 16 mürettebat bulunan bu uçaklardan biri, Rann of Kutch'taki sınır yakınlarında iki Hint MiG-21 tarafından önlendi ve bir R-60 füzesiyle düşürüldü. Uçaktaki tüm mürettebat hayatını kaybetti.

Uçağın ne yaptığı hala tartışmalı. Hindistan, uçağın sınıra 10 km kadar yaklaştığını, Kori Koyu yakınlarında Hindistan hava sahasına girdiğini ve düşmanca davrandığını söylüyor. Pakistan ise bunun Pakistan hava sahasında silahsız bir eğitim uçuşu olduğunu ve enkazın Pakistan topraklarına düştüğünü savunuyor. Pakistan, 21 Eylül 1999'da Uluslararası Adalet Divanı'na başvurdu; mahkeme 21 Haziran 2000'de, olayların detaylarını incelemeden, yetkisinin olmadığını hükmetti. Atlantic uçakları, Eylül 2012'de resmen hizmetten çıkarılana kadar Mehran'dan uçmaya devam etti.

22 Mayıs 2011'in geç saatlerinde, ABD güçlerinin Abbottabad'da Usame bin Ladin'i öldürmesinden üç hafta sonra, militanlar PNS Mehran'a girdi. Pakistan Talibanı saldırıyı bin Ladin'in intikamı olarak üstlendi. Wikipedia'ya göre çatışma yaklaşık 16 saat, El Cezire'ye göre ise 17 saat sürdü. Yerde iki P-3C Orion uçağı imha edildi; Wikipedia'nın Orion makalesine göre bu, o zamanki donanmanın P-3C filosunun yarısıydı. İstasyonda bulunan on bir Çinli teknisyen ve altı Amerikalı danışman yara almadan tahliye edildi.

Sayılar hiçbir zaman kesinleşmedi. El Cezire, hükümet ve donanmanın altı saldırgan saydığını, polis raporunun ise on ila on iki saldırgan saydığını ve bu farkın analistleri içeriden yardım şüphesine sevk ettiğini bildirdi; üste on ölü olduğunu belirtti. Wikipedia ise 18 güvenlik personelinin öldüğünü ve 16'sının yaralandığını, maddi kaybın ise yaklaşık 6,47 milyar rupi olduğunu belirtiyor. Ayrıca, donanma personelinin daha sonra Taliban ile bağlantıları nedeniyle soruşturulduğu da ekleniyor. Amerika Birleşik Devletleri, Haziran 2011'de iki Orion uçağının yerine yenilerini göndermeyi kabul etti ve Şubat 2012'de iki P-3C daha geldi.

Mehran'ın uçuş hattı, son on yılda önceki otuz yıla göre daha fazla değişti. F27 uçakları 21 Ocak 2020'de emekliye ayrıldı. Haziran 2018'den itibaren Rheinland Air Service tarafından Almanya'da RAS 72 Sea Eagle devriye uçaklarına dönüştürülen ATR 72 yolcu uçakları geldi ve Wikipedia'da 29. Filo'da listeleniyorlar. 2 Eylül 2021'de Deniz Kuvvetleri Komutanı Amiral Muhammed Amjad Han Niazi, Mehran'da ilk Sea Sultan'ı hizmete aldı: uzun menzilli deniz devriyesi için dönüştürülmüş bir Embraer Lineage 1000E iş jeti; Naval News'e göre menzili 8.500 km. Naval News, üç adetlik bir sözleşme ve nihayetinde on adetlik bir sipariş bildirdi; o zamandan beri kaç tanesinin geldiği yayınlanmadı.

Bu model kasıtlıdır. Pakistanlı bir savunma analiz sitesi olan Quwa, Sea Sultan'ı, maliyetleri düşük tutmak için hazır sensörlerle donatılmış ticari uçak gövdeleri kullanarak, yaşlanan P-3C'lerin yerini alma çabasının odak noktası olarak tanımlıyor. Ancak henüz cevaplamadığı şey, birkaç devriye uçağına sahip bir donanmanın Arap Denizi'ni tek başına gözetim altında tutup tutamayacağıdır.