1941'de Kanada Kraliyet Hava Kuvvetleri, Saguenay'de gemi trafiğine elverişli suların başında düz bir arazi aradı ve buldu. Bölge, temizlenmiş tarım arazilerine, coğrafi izolasyona, yakındaki Port-Alfred derin su limanına ve bir demiryoluna sahipti. O yaz iki alanda inşaat başladı: Haziran 1942'de açılan Chicoutimi yakınlarındaki RCAF St-Honoré Üssü ve St-Honoré'nin alt üssü olarak hizmet veren La Baie'deki RCAF Bagotville Üssü, 17 Temmuz 1942'de açıldı.

Saguenay'ı savunmaya değer kılan şey alüminyumdu. Arvida'daki Alcan eritme tesisi, Kanada'nın en büyük sanayi tesislerinden biriydi ve Müttefik hava kuvvetlerinin yapımında kullanılan metalin önemli bir bölümünü üretiyordu; ayrıca bu tesise enerji sağlayan hidroelektrik santralleri de aynı vadide bulunuyordu. 1942'de Alman denizaltıları, Körfez'de ve aşağı St. Lawrence'da gemileri batırıyordu; bu olay St. Lawrence Muharebesi olarak bilindi. Bagotville ve Mont-Joli, bu tehdide karşı koymak ve yerel korkuyu yatıştırmak için birlikte kuruldu; bu da görevin önemsiz bir parçası değildi.

İstasyon aynı anda iki görevi birden yürütüyordu. 1 Numaralı Operasyonel Eğitim Birimi, İngiliz Milletler Topluluğu Hava Eğitim Planı kapsamında, Hurricane, Kittyhawk, Harvard ve Lysander uçaklarında, Milletler Topluluğu genelinden gelen savaş pilotlarını eğitiyordu; ülkedeki tek Hurricane savaş uçağı eğitim üssüydü. Yanında ise, daha sonra tüm üs tarafından benimsenen "Défendez le Saguenay" (Saguenay'ı Savun) sloganıyla, eritme tesisinin operasyonel hava savunma birimi olan 130 "Panthère" Filosu bulunuyordu. 129 Filosu, 24 Ekim 1943'te hava savunma görevini devraldı ve iki ay sonra 1. Operasyonel Eğitim Birimi onu bünyesine kattı.

Eğitimin matematiği düşündürücü. 28 ay boyunca 29 kursta, 1. Eğitim Birimi 940 savaş pilotu yetiştirdi ve 41 kişi hayatını kaybetti. Uçuş ekibine olan talep azaldıkça üs de geriledi: 1. Eğitim Birimi 28 Ekim 1944'te faaliyetlerini durdurdu, Kasım ayında dağıtıldı ve Bagotville ile St-Honoré üsleri 5 Ocak 1945'te kapatılarak atıl duruma getirildi.

425. Filo, 22 Haziran 1942'de Yorkshire'daki RAF Dishforth'ta, Kanada Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin ilk Fransız-Kanadalı birliği olarak, 6. Grup bünyesinde Vickers Wellington uçaklarıyla kuruldu. 5/6 Ekim 1942 gecesi Aachen'e karşı savaşa katıldı. 1943'te Tunus'taki Kairouan'a konuşlandırıldı ve Kasım ayında İngiltere'ye dönmeden önce İtalya ve Sicilya'ya karşı operasyonlar yürüttü. Aralık ayında Handley Page Halifax uçaklarına geçiş yaptı ve Şubat 1944'te ilk Halifax sortisini gerçekleştirdi.

Savaşın son operasyonu 25 Nisan 1945'te Frisia adası Wangerooge'deki topçu bataryalarına karşıydı. Daha sonra Kanada yapımı Avro Lancaster Mk X uçaklarıyla yeniden donatıldı ve Haziran ayında Tiger Force ve Japonya işgali için hazırlık yapmak üzere eve döndü. Atom bombaları Tiger Force'u gereksiz kıldı ve 425 numaralı filo, Japonya'nın teslim olmasından üç haftadan kısa bir süre sonra, 5 Eylül 1945'te RCAF Debert Üssü'nde dağıtıldı.

Filo, Ekim 1954'te St-Hubert'te CF-100 Canuck uçaklarıyla yeniden kuruldu, 1961'in sonlarında Namao'da CF-101 Voodoo'nun operasyonel eğitim birimi oldu ve 1962 yazında Bagotville'e taşındı ve o zamandan beri orada bulunmaktadır. 1 Temmuz 1984'te CF-188 Hornet'e dönüştürüldü. 2008'de, İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana ilk savaş onurunu Kosova Üzerindeki Müttefik Kuvvetler Operasyonu'ndaki başarısından dolayı aldı.

Yakın geçmişi çoğunlukla Doğu Avrupa ile ilgilidir. Kırım'ın ilhakından sonra NATO'nun güvence önlemlerinin bir parçası olarak 2014 yılında Romanya'daki Câmpia Turzii'ye dört uçak gönderildi; Mart 2016'da Resilient Resolve Tatbikatı için yaklaşık 100 personelden oluşan dört uçaklık bir müfreze Mihail Kogălniceanu'ya konuşlandırıldı; ve filo, Karadeniz bölgesinde hava polisliğini güçlendirmek için 2022'de Mihail Kogălniceanu'ya geri döndü. 2020'lerde Saguenay'da bir savaş uçağı üssünün pratik anlamı budur.

Bagotville, Kore Savaşı ve Soğuk Savaş'ın şiddetlendiği 1 Temmuz 1951'de, öncelikle Avrupa'ya gönderilecek filolar için bir eğitim üssü olarak yeniden faaliyete geçirildi. 413 ve 414 Filoları, Mart 1953'te Leapfrog III Tatbikatı'nda Avrupa'ya gönderilmeden önce burada Sabre uçaklarıyla eğitim gördüler. 431 Filosu, geçici bir çözüm olarak Ocak 1954'te Sabre uçaklarıyla yeniden kuruldu ve dokuz ay sonra devre dışı bırakıldı. 1954'te CF-100 Canuck her türlü hava koşulunda görev yapabilen savaş uçağı 432 ve 440 Filolarıyla birlikte geldi ve 1957'de CT-133 Silver Star da eğitim uçağı olarak onlara katıldı.

Voodoo, üssün karakterini değiştirdi. 416 Filosu, 1961'de Bagotville'de CF-101 uçaklarıyla kuruldu ve ertesi yıl Chatham'a taşındı; 425 Filosu ise 1962 yazında aynı tip uçaklarla geldi. Bu uçaklar, Sovyet bombardıman uçaklarının tüm filolarını yok etmek için tasarlanmış nükleer savaş başlığına sahip güdümsüz bir havadan havaya roket olan AIR-2 Genie'yi taşıyacak şekilde modifiye edildi ve savaş başlıkları, 1963'te Diefenbaker hükümetini deviren krizin ardından yapılan muhafaza düzenlemeleri kapsamında Bagotville'de depolandı.

Silah 1980'lerin başlarında geri çekilene kadar orada kaldılar. Bu, üssün tarihinin ziyaretçiler için en az görünür kısmı ve yerin ne olduğunu en çok değiştiren kısmıdır: yirmi yıl boyunca sessiz bir Quebec fiyort kasabası, Amerikan nükleer silahlarının hemen yanında yaşadı ve bu düzenleme ne gizliydi ne de çok konuşuldu.

1 Şubat 1968'deki birleşme, RCAF Bagotville Üssü'nü CFB Bagotville'e dönüştürdü. 410 Filosu o yıl burada eğitim için kuruldu ve 1982'de Cold Lake'e taşındı; 433 Filosu, Eylül 1969'daki yeniden yapılanmanın ardından CF-5 uçaklarıyla geldi; 434 "Bluenose" Filosu 1982'de 410 Filosunun yerini aldı ve Temmuz 1985'te Chatham'a gitti. 1 Temmuz 1984'te 425 Filosu Voodoo uçaklarını Hornet uçaklarıyla değiştirdi ve 1985'te ilk iki Hornet uçağı 24 saat NORAD alarmı görevine başladı.

433 Filosu, 25 Eylül 1943'te RAF Skipton-on-Swale'de kuruldu ve ardından yaklaşık iki ay boyunca uçaksız kaldı. Halifax Mk III'ler geldiğinde, filo yeniden faaliyete geçti ve 2 Ocak 1944'te operasyonlara başladı. Bir yıl boyunca gece uçuşlarıyla Avrupa kıtası üzerinde görev yaptıktan sonra, Ocak 1945'te Lancaster uçaklarına geçti. Ocak 1944 ile Nisan 1945 arasında Porcupine'ler 2.316 başarılı görev gerçekleştirdi. Savaştan sonra, filo 15 Ekim 1945'te Skipton-on-Swale'de dağıtılana kadar Almanya ve İtalya'dan askerleri ve savaş esirlerini evlerine taşıdı.

15 Kasım 1954'te Cold Lake'te her türlü hava koşulunda görev yapabilen bir savaş uçağı filosu olarak yeniden kuruldu, Ekim 1955'te North Bay'e taşındı, Kuzey Amerika hava savunmasında CF-100 uçaklarını kullandı ve 31 Temmuz 1961'de dağıtıldı. 26 Eylül 1969'da Bagotville'de Mobil Komutanlığın Fransızca konuşan bir filosu olarak geri döndü, taktik ve keşif görevlerinde CF-5 Freedom Fighter uçaklarını kullandı ve 1984'te CF-188 Hornet'e geçti. 1986'da yeniden yapılanma için operasyonlarını durdurdu ve Ocak 1988'de Hornet ile tekrar göreve başladı.

Sonra tekrar yok edildi. 14 Temmuz 2005'te filo 62 yıl sonra devre dışı bırakıldı ve uçakları ve personeli, iki dilli bir birim haline gelen 425 numaralı filoya katıldı. Kirpiler sadece bir hatıra ve bir amblem olarak kaldı - gümüş zemin üzerine altın bir kirpi, "Qui s'y frotte s'y pique" yani "ona sürtünen batar" anlamına gelen bir sloganla - ve filonun personeli dağıldı.

9 Haziran 2015'te Bagotville'de yeniden faaliyete geçirilen filo, Kanada Kraliyet Hava Kuvvetleri'ni dört savaş uçağı filosuna kavuşturdu. Törende konuşan hava kuvvetleri komutanı Korgeneral Yvan Blondin, kendi kariyerine CF-188'de 433 numaralı filo ile başlamış ve on yıl önce filonun sancağını emekliye ayırma emrini imzalamıştı. Filo üyeleri "Ti-pics" olarak bilinir ve kendisi de bu kelimeyi kullanmıştır.

19-21 Temmuz 1996 tarihleri arasında, doymuş toprağa yağan iki haftalık yağmur, yirminci yüzyıl Kanada tarihinin en büyük karasal seline neden oldu. İki gün içinde Saguenay Nehri, Niagara Şelaleleri'nden dört haftada akan su miktarına eşdeğer miktarda yağmur aldı; Chicoutimi ve La Baie'nin bazı bölgelerinden iki metreden fazla su geçti. Selde on kişi, neden olduğu toprak kaymalarında ise iki kişi daha hayatını kaybetti, 488 ev yıkıldı ve 1230 ev hasar gördü, 16.000 kişi tahliye edildi ve hasar yaklaşık 1,5 milyar Kanada dolarına ulaştı.

Bagotville bölgenin sığınağı haline geldi. Kanada Silahlı Kuvvetlerinin yürüttüğü en büyük iç kurtarma operasyonlarından biri olan Saguenay Operasyonu kapsamında, üs 4.189 tahliye edilen kişiye ev sahipliği yaptı ve mutfağı rekor sayıda 15.000 öğün yemek servis etti. Üssün Saguenay'deki yeri, sadece işe alım posterleriyle ilgili değil; vadideki çoğu insanın hala anlatabildiği 1996'daki iki haftalık bir döneme dayanıyor.

Normal yıllarda ilişki maaş ödemeleri ve hava gösterisi üzerinden yürütülür. Bagotville'de yaklaşık 1.700 askeri ve sivil personel çalışmaktadır ve bu da onu bölgenin en büyük işverenlerinden biri yapmaktadır. Bagotville Uluslararası Hava Gösterisi, 1953'ten beri yaklaşık iki yılda bir düzenlenmektedir; 22 ve 23 Haziran'da gerçekleşen 2024 etkinliği, beş yıllık bir aradan sonra hafta sonu boyunca rekor sayıda 151.000 kişiyi, Cumartesi günü 83.000 kişiyi ve Pazar günü 68.000 kişiyi ağırladı. Üssün içinde, dışarıda uçakların sergilendiği Hava Savunma Müzesi bulunmaktadır.

Gelecek somut bir şekilde geliyor. 12. Radar Filosu, Mont Apica'daki kapatılan radar istasyonunun yerini almak üzere 1 Mart 1999'da burada kuruldu. Konuşlandırılabilir keşif kanadı karargahı olan 2e Escadre, 2012'de oluşturuldu ve bunun için 131 milyon dolarlık bir tesisin inşaatına 2023'te başlandı. Ağustos 2024'te Pomerleau, CF-35A için 120 milyon dolarlık NORAD hızlı tepki alarm tesisinin yapımına başladı: 17.000 metrekarelik güvenli bir yerleşke içinde 7.400 metrekarelik hangar bölmeleri, ofisler ve mürettebat odaları, 2027'de tamamlanacak ve 600'den fazla bölgesel işi destekleyecek.