Wittmundhafen uçaklar için inşa edilmemişti. 1911 yılında Wittmund'un güneyinde, Kaiserliche Marine'in Zeppelin keşif kuvvetine hizmet veren Alman Kuzey Denizi kıyısı boyunca uzanan bir dizi hava gemisi istasyonundan biri olan bir deniz hava gemisi istasyonunun inşasına başlandı. LZ 90, 7 Kasım 1916'da ilk inişini gerçekleştirdi ve ertesi gece bir fırtınaya yakalandı; bu, bir havaalanı için olabilecek en kötü başlangıçlardan biriydi. Nisan 1917'de üç hava gemisi daha buraya yerleşti ve donanma o yıl resmen bölgeyi devralarak adını Wittmundhaven olarak değiştirdi.

Son, 23 Haziran 1919'da geldi. Esir alınan Açık Deniz Filosu'nun Scapa Flow'da deniz vanalarını açtığı gün, Alman üslerindeki hava gemisi mürettebatı, gemilerini teslim etmek yerine hangarlarda kendi araçlarını imha etti. Wittmundhafen'de kalan iki deniz hava gemisi de kendi mürettebatı tarafından imha edildi. Bu, o yazın küçük ama karakteristik bir detayı: uçaklar, filonun battığı aynı öğleden sonra, onları uçuran adamlar tarafından parçalandı.

Bir tanesi hayatta kaldı. L 61, savaş tazminatı olarak İtalya'ya teslim edilmek üzere, yaklaşık iki yıl boyunca Wittmundhafen'de korunarak onarıldı. Hava gemisi tamircisi Emil Kraft'ın anlatımına göre, son test uçuşunda, kendisi ve bir meslektaşı, Emden, Borkum, Frizya adaları, Bremerhaven, Hamburg ve Baltık Denizi üzerinde 3.000 metreye kadar on üç saatlik bir uçuş için izinsiz olarak gizlice uçtular ve ardından Wittmundhafen'e döndüler. Kraft, hava koşulları kötüleşirken görünmez dev yumruklarla sarsıldığını yazdı. Cezalandırılmadı.

Üçüncü Reich'ın Luftwaffe'si, havaalanını 1938'den itibaren yeniden inşa etti ve 1940'ın sonunda 1200 metre uzunluğunda üç pistle tamamladı. Heinkel He 111 bombardıman uçakları 1943'e kadar burayı kullandı, Messerschmitt Bf 110 gece avcı uçakları Reich'ın savunması için burada konuşlandı ve 1944'ün başlarında II./Kampfgeschwader 54, İngiltere'ye karşı son Alman bombardıman taarruzu olan Steinbock Operasyonu için buradan geçiş yaptı.

Kayıtların garip kısmı ise bundan sonra yaşananlar. 26 Nisan 1944'te Wittmundhafen'de Jagdgeschwader 400'ün 1. Filosu kuruldu ve Haziran ayında ilk Messerschmitt Me 163 Komet'ini teslim aldı. Bu roket motorlu nokta savunma önleme uçağı, olağanüstü hızlarda tırmanabiliyor, yaklaşık yedi buçuk dakika boyunca motor gücüyle uçabiliyor ve ardından süzülerek geri dönebiliyordu. Filo, 25 Temmuz 1944'te Leipzig yakınlarındaki Brandis'e taşındı ve bu uçak tipi, burada çok az sayıdaki muharebe deneyimini yaşadı. Doğu Frisia, üç ay boyunca tarihteki çok az roket avcı uçağı birliğinden birine ev sahipliği yaptı.

Wittmundhafen'deki uçuşlar Mart 1945'te Müttefik bombardımanı nedeniyle durduruldu ve Kraliyet Hava Kuvvetleri 1950'de bölgeyi yeniden inşa etmeye başladı. On yıl sonra Bundeswehr geldiğinde, temelleri savaş zamanından kalma ve yüzeyleri İngilizlere ait bir alanı devraldı.

21 Nisan 1961'de, Manfred von Richthofen'in ölümünün kırk üçüncü yıldönümünde, Federal Başkan Heinrich Lübke, Jagdgeschwader 71'e "Richthofen" onursal adını verdi. Bu, ünlü bir havacının adını taşıyan ilk Alman operasyonel uçuş birliğiydi ve Wehrmacht'ın Jagdgeschwader 2 "Richthofen" birliğinin stilize edilmiş kırmızı R harfini alıp üzerine bir NATO yıldızı ekledi. Cümlenin ikinci yarısı ise sorunlu kısım: Modern birliğin kullandığı amblem, Richthofen'in 1917'deki Jagdgeschwader 1 birliğinden değil, onun adını taşıyan İkinci Dünya Savaşı'ndaki bir Luftwaffe birliğinden miras kalmıştır.

Kurallar değişti. Hans Apel tarafından 20 Eylül 1982'de yayımlanan Gelenek Kararnamesi, "Üçüncü Reich"ın adaletsiz bir rejim olarak hiçbir geleneğe sahip olamayacağını belirtirken, Nasyonal Sosyalizm dönemindeki orduyu kısmen suçlu, kısmen de masum bir şekilde kötüye kullanılmış olarak tanımladı ve Wehrmacht'ı bir kurum olarak ele almaktan kaçındı. Franco A. olayı ve kışla isimlerinin gözden geçirilmesinin ardından Ursula von der Leyen tarafından 28 Mart 2018'de yayımlanan kararname ise açık ve netti: Hukuk devleti altında demokratik bir devletin silahlı kuvvetleri için Wehrmacht bir kurum olarak geleneğe layık değildir. Bireyler yine de ele alınabilir, ancak yalnızca dikkatli bir vaka incelemesinden sonra.

Richthofen'in kendisi sorun değil. 21 Nisan 1918'de, Nasyonal Sosyalistlerin iktidara gelmesinden on beş yıl önce öldü ve Kraliyet Hava Kuvvetleri onu askeri törenle defnetti. Sorun, birlikler zincirinde ve kanat 2017'de doğrudan bu zincire takıldı. Komodor yardımcısı Yarbay Gero Finke, Wittmund'daki yıllık Richthofen anma törenini "100 Jahre vom Jagdgeschwader 1 zum Taktischen Luftwaffengeschwader 71 Richthofen" (100 Yıl Jagdgeschwader 1'den Taktik Hava Kuvvetleri 71 Richthofen'e) sloganıyla düzenledi.

Luftwaffe Komutanı General ona bir mektup yazdı. 3 Temmuz 2017'de bildirilen mektupta, yanıltıcı başlığın modern kanattan imparatorluk dönemi ve Üçüncü Reich'ın eski Richthofen kanatlarına doğrudan bir bağlantı kurduğu ve böylece Luftwaffe'den Wehrmacht'a kesintisiz bir gelenek çizgisi ima ettiği belirtildi. General, etkinlikte net bir açıklama talep etti ve hava kuvvetlerinin tarihiyle olan eleştirel ilişkisi konusunda hiçbir şüphe bırakmadı. Bu çarpıcı bir belge: görevdeki bir Alman general, kendi kanatlarından birine yüz yıllık bir soy ağacı iddiasından vazgeçmesini emrediyor.

Açıkça belirtmekte fayda var, çünkü Alman ana sayfaları bunu genellikle yapmaz. Alman Silahlı Kuvvetleri'nin (Bundeswehr) Hava Kuvvetleri (Luftwaffe) 1956'da kuruldu ve kasıtlı olarak Alman Silahlı Kuvvetleri'nin (Wehrmacht) bir devamı değildir. Wittmund'daki kapının üzerindeki isim, bir gözden kaçırma değil, düşünülmüş bir istisnadır ve Hava Kuvvetleri bunu en az bir kez yazılı olarak savunmak zorunda kalmıştır. Tartışma henüz bitmedi ve kırmızı R harfini basit bir miras olarak sunan bir sayfa, bu konuda gerçeği söylemiyor.

Jagdgeschwader 71, 6 Haziran 1959'da Luftwaffe Müfettişi Josef Kammhuber tarafından Ahlhorn'da yaklaşık elli Canadair Sabre uçağıyla görevlendirildi; ilk iki uçak, filonun ilk komodoru ve tarihin en yüksek skorlu savaş pilotu Erich Hartmann ve Yarbay Peters tarafından o yılın 26 Şubat'ında getirilmişti. Filo, 1 Haziran 1960'ta NATO'ya atandı ve 29 Nisan 1963'te Wittmundhafen'e taşındı.

Ayrıca Starfighter için de ilk sırada yer aldı ve 9 Nisan 1963'te diğer tüm Bundeswehr savaş uçağı filolarının önünde F-104G'yi teslim aldı. O zamanlar kimse bunun Luftwaffe'ye genel olarak neye mal olacağını anlamamıştı ve filo bu uçağı on bir yıl boyunca kullandı; Hauptmann Harry Giese, 19 Eylül 1974'te Erding'e son Starfighter uçuşunu gerçekleştirdi.

Phantom dönemi uzun sürdü. İlk iki F-4F, teknik eğitim için 31 Ağustos 1973'te geldi, ilk operasyonel uçak 7 Mart 1974'te devreye girdi ve bu uçak tipi 2013 yılının ortalarına kadar, yani otuz dokuz yıl boyunca hizmette kaldı; 30 Mayıs 2007'de 250.000 F-4 uçuş saati kaydedildi. 1988'de filo, ikincil avcı-bombardıman görevinden vazgeçti; 22 Temmuz 1993'ten itibaren AN/APG-65 radarı ve AMRAAM füzesiyle donatılmış, geliştirilmiş F-4F ICE'yi kullanmaya başladı ve bu da uçağın 2000'li yıllara kadar güvenilirliğini korumasını sağladı. 2007 yılında, üst üste ikinci yıl, 7.600 saatin üzerinde uçuş yaparak Luftwaffe'nin en aktif avcı filosu oldu.

İlk Eurofighter'lar 8 Nisan 2013'te iniş yaptı ve 1 Temmuz'da alarm görevini devraldı. Filo, 1999'dan beri kaza yapmadan uçuyor; bu, tek kişilik bir savaş uçağı birliği için çeyrek asırdan fazla bir süre boyunca gerçekten sıra dışı bir rekor ve kuyruk kanadına yazılan herhangi bir şeyden çok daha büyük bir başarıdır.

Wittmundhafen'deki hemen hemen her şey 1960'lardan kalmaydı ve Eurofighter'ın Phantom'dan farklı bir altyapıya ihtiyacı vardı. Çözüm, havaalanını kapatıp yeniden inşa etmekti. İlk jetler 6 Ocak 2022'de Rostock-Laage'ye hareket etti ve yaklaşık 240 askeri ve sivil personelin iki üs arasında iki haftada bir rotasyon yaptığı on dokuz Eurofighter'ın tamamının taşınması o ayın sonuna kadar tamamlandı. Laage'deki Taktisches Luftwaffengeschwader 73 "Steinhoff" onlara ev sahipliği yaptı ve kuzey alarmı görevindeki iki uçak oradan görev başında kaldı.

Bu program, Almanya'daki en büyük askeri inşaat projelerinden biridir. Aşağı İsviçre Eyalet İnşaat ve Arazi İşleri Müdürlüğü, sadece ana önlemler için yaklaşık 351 milyon euro ayırmıştır: yaklaşık 155 milyon euro pist, drenaj, aydınlatma ve taksi yolu bağlantıları için, 68 milyon euro uçak bakım salonu için, 60 milyon euro sığınak döngüleri için, 33 milyon euro dörtlü uçak sığınağı için, 27 milyon euro gürültü önleme salonu için ve dörder milyon euro da nöbetçi binası ve silah deposu için ayrılmıştır. 2020-2031 dönemi için planlanan toplam yatırım yaklaşık 774 milyon euro olarak belirtilmiştir.

Plan, her zaman olduğu gibi, aksadı. Orijinal plan, uçakların 2024'te geri dönmesini öngörüyordu. İlk dört Eurofighter, 17 Temmuz 2025'te iniş yaptı; bu sırada pist, bakım salonu, gürültü azaltma salonu ve ana erişim yolu tamamlanmıştı. Tam uçuş operasyonlarının 2026'nın dördüncü çeyreğinde başlaması bekleniyor ve inşaat 2030'lu yıllara kadar devam edecek. 27 Şubat 2023'ten beri komodor olan Albay Björn Andersen, görev süresinin çoğunu başkasının havaalanından uçarak geçiren bir kanadı komuta etti.

Wittmund'da hiç yerinden oynamayan bir şey var. Düşman uçakları Luftwaffe uçakları değil: Kanadalı Top Aces şirketi, 2015 başından beri sivil tescilli Douglas A-4N Skyhawk'ları ve 2020'den beri Alpha Jet'leri uçurarak farklı hava muharebe eğitim ve hedef tesisleri sağlıyor. BAE Systems, 1991'den 2002'ye kadar F-100F Super Sabre'larla bu görevi üstlenmişti. 19 Ocak 2026'da Almanya, Top Aces'e hava kuvvetleri, kara kuvvetleri ve deniz kuvvetlerini kapsayan, 2035'e kadar sürecek ve 420 milyon euro'ya kadar değerinde on yıllık bir sözleşme verdi.