Bu pist, 7 Haziran 1943'te Fairbanks'teki Ladd Havaalanı için ek bir pist olarak Mile 26 Satellite Field adıyla kuruldu. Adını, Amerika Birleşik Devletleri Ordusu Sinyal Kolordu'suna ait bir telgraf istasyonundan ve Richardson Otoyolu üzerindeki noktayı işaretleyen kilometre taşından almıştır. İnşaat 25 Ağustos 1943'te başladı ve 17 Ekim 1944'te onaylandı; yaklaşık sekiz milyon dolara mal olan on dört aylık bir işti. Pistin ilk kullanan uçağı, hafif bir L-5, 11 Haziran 1944'te iniş yaptı.

13 Ocak 1948'de alan, Carl Ben Eielson'ın adıyla Eielson Hava Kuvvetleri Üssü olarak yeniden adlandırıldı ve üs Alaska Hava Komutanlığı'na geçti. Eielson, 20 Temmuz 1897'de Kuzey Dakota, Hatton'da Norveçli göçmen bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Şubat 1924'te Alaska'nın ilk hava posta uçuşunu gerçekleştirdi; Fairbanks'tan McGrath'a, köpek ekiplerinin otuz güne kadar sürebilecek bir rotayı üç saatten kısa sürede kat etti. Nisan 1928'de Avustralyalı kaşif George Hubert Wilkins ile birlikte Point Barrow'dan Spitsbergen'e uçarak Kuzey Amerika'dan Avrupa'ya Arktik Okyanusu'nun ilk geçişini gerçekleştirdi.

Adının anıldığı yerleri görmeye ömrü yetmedi. 9 Kasım 1929'da Eielson ve tamircisi Earl Borland, Sibirya kıyılarında donmuş halde bulunan Nanuk adlı ticaret gemisine doğru uçarken kayboldular. Amaçları yolcuları ve kürk yükünü kurtarmaktı. Eielson 32 yaşındaydı. Gemi enkazı ertesi kış Amguema Nehri yakınlarında bulundu ve anlatımlar farklılık gösteriyor: Encyclopedia Arctica, keşfi Ocak 1930'a tarihlendirirken, diğer kayıtlar iki adamın cesetlerinin 18 Şubat 1930'da bulunduğunu belirtiyor. Üsse 20 Temmuz 1957'de onun anısına bir anıt dikildi.

Stratejik Hava Komutanlığı, 97. Bombardıman Grubu'nun Kansas'taki Smoky Hill Ordu Hava Üssü'nden B-29'larla konuşlanmasıyla 1947'nin sonlarında geldi; kaynaklar bu hareketin Kasım ve 1 Aralık 1947'de gerçekleştiğini belirtiyor ve aradaki fark muhtemelen öncü birlik ile ana birlik arasındaki farktan kaynaklanıyor. Sonraki on altı yıl boyunca Eielson, B-29, B-50, B-36 ve B-47 filolarını rotasyon halinde ağırladı, alarma geçirdi ve hazırda bekletti. Konuşlandırmalar 1963'e kadar sürdü. Daha sonra 5010. Hava Üssü Kanadı olarak adlandırılan 5010. Muharebe Destek Grubu, esas olarak bu filolara ev sahipliği yapmak için kuruldu ve 1981 yılına kadar yerleşik kuruluş olarak kaldı.

Pist, o bombardıman uçaklarının geride bıraktığı şeydir. SAC, savaş zamanından kalma pisti 1940'ların sonlarında yaklaşık 14.500 fit'e (4.422 m) uzattı ve bu da o zamanlar Kuzey Amerika'nın en uzun pisti olmasını sağladı. Eielson'ın kendi halkla ilişkiler ofisi şimdi 14.507 fit (4.422 m) veriyor ve bunu kıtadaki en uzun ikinci pist olarak adlandırıyor; diğer yayınlanmış rakamlar 14.530 fit (4.428 m) veriyor ve aradaki fark, ölçümün nereden başladığına bağlı olacak kadar küçük. Beton, tek şeritli ve 14/32 açıyla hizalanmıştır.

Pistin uzun olmasının nedeninin bir Uzay Mekiği acil iniş alanı olması olduğu yönündeki yaygın iddia, incelendiğinde doğrulanmıyor: NASA'nın yayınladığı hiçbir uzay mekiği acil iniş veya okyanus ötesi acil iniş alanı listesinde Eielson veya herhangi bir Alaska havaalanı yer almıyor. Buna karşılık, ağır bombardıman uçağı açıklaması belgelenmiş ve sıkıcı. Şu anki sorun ise pistin bakımı. 2023 yazında 354. İnşaat Mühendisliği Filosu, dört tam derinlikli beton levhayı değiştirmek, derzleri yeniden kapatmak, yüzeyi yeniden oluklamak ve aletli iniş sistemini onarmak için pisti bir ay süreyle kapattı.

3 Eylül 1949'da bir WB-29 uçağı, Japonya'daki Misawa'dan Eielson'a, atmosferik bir nükleer testin radyolojik kalıntılarını yakalamak için tasarlanmış özel filtreler taşıyarak rutin hava keşif uçuşunu gerçekleştirdi. Eielson'a döndüğünde, filtreler üzerinde büyük bir Geiger sayacı çalıştırıldı ve radyoaktif izler bulundu. Bu, Atom Enerjisi Tespit Sistemi'nin 112. alarmı olarak kaydedildi ve daha fazla analizden sonra Başkan Truman, 23 Eylül 1949'da Sovyetler Birliği'nin bir atom bombası patlattığını duyurdu. Sovyet bombasının ilk kanıtı, Alaska'da bir filtre kağıdından okundu.

Bu çalışma hiç durmadı. Hava Kuvvetleri Teknik Uygulama Merkezi'ne bağlı Eielson'daki 460 numaralı birlik, nükleer anlaşma izleme görevi için doğal ve insan yapımı sismik bozulmaları izliyor. Alaska genelinde otuz beş alet içeren beş sismik dizi ve Alaska'daki üç farklı noktada atmosferik örnekleme ekipmanı işletiyor. 1950'lerin sonlarında yaklaşık 200 AFTAC personeli Alaska'daki altı birliğe dağılmıştı; ağ küçüldü ve çok daha yetenekli hale geldi.

Aynı işletmenin uçuş kolu ise 25 Mart 1967'de Eielson'da kurulan ve 1992 yılına kadar üsten RC-135 keşif uçakları ve KC-135 tankerleri işleten 6. Stratejik Kanat'tı. RC-135S Cobra Ball uçakları, balistik füzelerin atmosfere yeniden girişini izlemek için optik ve elektronik sensörler etrafında inşa edilmişti ve kanat, Sovyetler Birliği'nin test alanlarının sonunda yer alıyordu. Eielson ayrıca, Yıldız Tozu Projesi kapsamında kutup bölgesi üzerinde U-2 hava örnekleme sortileri de gerçekleştirdi; bunlardan biri Ekim 1962'de neredeyse diplomatik bir felakete dönüşmüştü.

COPE THUNDER, 1976 yılında Filipinler'deki Clark Hava Üssü'nde, Tuğgeneral Richard G. Head'in Pasifik hava mürettebatına gerçekçi bir ilk savaş deneyimi yaşatmak amacıyla tasarladığı bir tatbikat olarak başladı. Bunun ardındaki mantık açık ve nettir ve Hava Kuvvetleri'nin kendi bilgi notlarında bile hala alıntılanmaktadır: Savaş kayıplarının çoğu bir hava mürettebatının ilk sekiz ila on görevi sırasında meydana gelir, bu nedenle tatbikat, barış zamanında bu görevleri tüketmek için vardır. Haziran 1991'de Pinatubo Dağı patladığında ve Clark terk edildiğinde, tatbikatın gidecek bir yeri kalmadı.

Alaska'ya gitti. COPE THUNDER, iç kesimlerin üzerindeki muazzam eğitim hava sahası nedeniyle 1992'de Eielson'a taşındı ve 2006'da RED FLAG-Alaska olarak yeniden adlandırıldı. Ağustos 1993'ten beri Eielson'da bulunan 353. Muharebe Eğitim Filosu, üç Alaska silah menzilini, tehdit yayıcılarını ve hedef dizilerini yöneterek planlama ve kontrolü üstleniyor. Tipik bir operasyon, Eielson'a 700-1000'den fazla kişi ve 60'a kadar uçak getirirken, Joint Base Elmendorf-Richardson'da da 500 kişi ve 40 uçak daha bulunuyor.

Hava sahası rakamları kaynağa ve yıla göre değişmekte olup, bu farklılıkların göz ardı edilmek yerine belirtilmesi daha önemlidir. Ortak Pasifik Alaska Menzil Kompleksi bilgi notu, 65.000 mil kare hava sahası artı 2.490 mil kare kara ve Alaska Körfezi üzerinde 42.000 deniz mili karelik bir alandan bahsetmektedir; RED FLAG-Alaska bilgi notu 67.000'den fazla olduğunu belirtmektedir; 353. Tümen 18 askeri operasyon alanında 68.000'den fazla olduğunu ifade etmektedir; Eielson'ın 2025 basın bültenleri ise 77.000'den fazla olduğunu söylemektedir. Hangi rakam kullanılırsa kullanılsın, bu rakam Nellis'teki Red Flag'in arkasındaki Nevada kompleksinin birkaç katıdır.

2005 yılındaki Üs Yeniden Yapılanma ve Kapatma (BRAC) süreci, Eielson'ı neredeyse tamamen boşaltacaktı. Savunma Bakanlığı, uçakları kaldırmayı ve üssü büyük eğitim tatbikatları için bir bölge olarak tutmayı önerdi; BRAC Komisyonu bunu, tesisin israfı olarak değerlendirerek reddetti. Süreçten sağ kalan bir uzlaşma oldu: F-16'lar kaldı, A-10'lar gitti. Yarbay Quentin Rideout, 31 Temmuz 2007'de son A-10 sortisini gerçekleştirdi ve son üç uçak 15 Ağustos 2007'de ayrıldı, böylece 355. Avcı Filosu Eielson'da on dört yıl geçirdikten sonra devre dışı kaldı.

24 Ağustos 2007'de 18. Avcı Filosu, RED FLAG-Alaska operasyonunda düşman rolünü üstlenmek üzere 18. Saldırı Filosu olarak yeniden görevlendirildi. Bu filo, 2008'in başlarında Kunsan'daki 80. Avcı Filosundan transfer edilen ve yabancı tarzda boyanmış F-16C/D Block 30 uçaklarıyla görev yapıyordu. Beş yıl sonra, üs, 2012 yılında Hava Kuvvetlerinin bu filoyu Joint Base Elmendorf-Richardson'a taşıma planıyla tekrar tehdit altına girdi. Alaska kongre heyeti üç yıl boyunca bu plana karşı mücadele etti ve 15 Nisan 2015'te Hava Kuvvetleri Sekreteri F-16'ların kalmasına karar verdi.

Bu erteleme önemliydi çünkü F-35 zaten devreye girmişti. Eielson, 7 Ağustos 2014'te tercih edilen alternatif olarak belirlendi ve 4 Nisan 2016 tarihli Karar Kaydı, iki filoyu onayladı: 48 ana tahsisli uçak artı 6 yedek, toplamda 54 uçak. İlk iki F-35A 21 Nisan 2020'de, elli dördüncüsü 15 Nisan 2022'de indi ve yaklaşık 500 milyon dolarlık inşaatın ardından 13 Mayıs 2022'de konuşlanma gerçekleşti. 2 Şubat 2024'te saldırganlar tekrar kimlik değiştirerek, hava savunma alarm göreviyle 18. Avcı Önleme Filosu oldular.

Eielson kendi kendini ısıtıp enerji üretiyor. Merkezi ısı ve enerji santrali kömürle çalışıyor ve 1952 ile 1987 yılları arasında hizmete giren beş jeneratör ünitesi toplamda yaklaşık 25 MW nominal kapasiteye sahip. Ayrıca, -40 derecede buharın daha önemli olması nedeniyle elektrik üretiminin yanı sıra buhar da üretiyor. Hava Kuvvetleri şimdi bunun bir kısmını mikro reaktörle değiştirmeyi planlıyor: Eielson, Hava Kuvvetleri Bakanlığı'nın pilot projesi için tercih edilen yer ve Oklo, Inc., Nükleer Düzenleme Komisyonu lisansına tabi olmak üzere, 1-50 MW'lık bir santral için 30 yıllık sabit fiyatlı bir anlaşma kapsamında seçildi.

Soğuk, sürekli bir etken. Üssün kaydedilen en düşük sıcaklıkları Ocak 1971'de -64°F ve Haziran 1969'da 93°F olup, 157 Fahrenheit derecelik bir fark söz konusu ve yıllık yağış miktarı on inçten az, bu da burayı teknik olarak bir çöl yapıyor. Aşırı soğuklarda üssün üzerinde buz sisi oluşuyor ve üssü kapatıyor. 1 Nisan 2024'ten itibaren Hava Kuvvetleri, sıcaklıkların -20°F'nin altına düştüğü Alaska üsleri için soğuk hava görevlendirme teşvik ödemesini onayladı: on iki aylık bir taahhüt karşılığında, yalnız bir havacı için 2.000 dolar ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerle birlikte 4.000 dolar.

Üssün çevresel sicili, topluluğun hatırladığı kısımdır. Eielson'ın 19.790 dönümlük arazisi, astarsız çöplüklerden, çamur hendeklerinden ve dökülme alanlarından kaynaklanan petrol, trikloroetilen, benzen, toluen, ksilen ve PCB kirliliği nedeniyle Kasım 1989'da Ulusal Öncelikler Listesi'ne eklendi; yaklaşık 9.000 kişi üç mil yarıçapındaki kuyulardan içme suyu temin ediyordu. 2015'ten itibaren yangın söndürme köpüğü kimyasalları için yapılan testlerde, Moose Creek'teki 152 içme suyu kuyusunun 150'sinde PFOA ve PFOS'un yaşam boyu sağlık tavsiyesinin üzerinde, milyarda 0,01-2,24 parça arasında olduğu tespit edildi ve Hava Kuvvetleri şişe suyu ve karbon filtreleri sağladı.