Amerikan nükleer üçlüsünün üç ayağı vardır: denizaltıdan fırlatılan balistik füzeler, karada konuşlandırılan kıtalararası balistik füzeler ve bombardıman uçakları. İlki Donanmaya aittir. Diğer ikisi Hava Kuvvetleri Küresel Saldırı Komutanlığı'na aittir ve Küresel Saldırı Komutanlığı'nın karargahı Barksdale'dedir. Bu tek organizasyonel gerçek, Louisiana çamlarıyla çevrili bir üssün, yüzölçümüne oranla neden bu kadar büyük bir öneme sahip olduğunu açıklıyor.

AFGSC, 7 Ağustos 2009'da faaliyete geçti ve on iki aktif görevli, Hava Ulusal Muhafız ve Yedek birlik kanadında 33.700'den fazla havacı ve sivili yönetiyor. 1959'dan beri sürdürülen ve LGM-35A Sentinel'e devredilmesi planlanan bir durum olan 400 adet Minuteman III füzesini sürekli teyakkuzda tutuyor. B-52, B-1B ve B-2 uçaklarına sahip ve B-21 Raider'a da sahip olacak. Komutanlık iki numaralı hava kuvveti arasında bölünmüş durumda: Wyoming'deki Yirminci Hava Kuvvetleri füzeleri, Barksdale'deki Sekizinci Hava Kuvvetleri ise bombardıman uçaklarını yönetiyor.

Sekizinci Hava Kuvvetleri'nin adı daha derin bir anlam taşıyor. 1 Şubat 1942'de Langley Field'da VIII Bombardıman Komutanlığı olarak kurulan birlik, ilk bombardıman görevini 4 Temmuz'da gerçekleştirdi ve 200.000'den fazla personeliyle, tek bir günde 2.000'den fazla dört motorlu bombardıman uçağı ve 1.000'den fazla savaş uçağı konuşlandırabildi. Bedeli çok ağırdı: Ordu Hava Kuvvetleri'nin tüm kayıplarının neredeyse yarısı ve kaybedilen tüm uçakların üçte biri Sekizinci Hava Kuvvetleri bünyesinde gerçekleşti. 2010 yılında Küresel Saldırı Komutanlığı'na atanan "Güçlü Sekizinci", bugün Hava Kuvvetleri'ndeki tüm operasyonel ağır bombardıman kanatlarını komuta ediyor ve 24 Ağustos 2018'den beri Birleşik Devletler Stratejik Komutanlığı'nın savaş hava bileşeni olan Ortak Küresel Saldırı Operasyonları Merkezi'ne ev sahipliği yapıyor.

Barksdale'den kalkan filo, 10 Eylül 1918'de Fransa'da 1. Gündüz Bombardıman Grubu olarak kuruldu ve hava bombardımanına adanmış ilk Ordu Hava Servisi birliği oldu. 1921'de Teksas, Kelly Field'da 2. Bombardıman Grubu olarak yeniden yapılandırılan filo, o yıl Billy Mitchell'in gösteri uçuşlarında yer aldı ve bombardıman uçakları teslim olan Alman savaş gemisi Ostfriesland'ı batırdı. 1937'de Ordu Hava Kolordusu'na verilen ilk B-17 Flying Fortress'i teslim aldı.

İkinci Dünya Savaşı'nda grup 412 muharebe görevi uçtu ve 27.797,03 ton bomba attı, bu sayede iki Üstün Birlik Nişanı kazandı. 1 Nisan 1963'te Barksdale'e geldi ve B-52 ve KC-135 uçaklarına dönüştürüldü. Bugün, "Libertatem Defendimus" (Özgürlüğü Savunuyoruz) sloganıyla Hava Kuvvetleri Küresel Saldırı Komutanlığı'ndaki en büyük bomba kanadıdır.

Modern kanat, üç B-52H filosuna ev sahipliği yapıyor: 11. filo, bu uçak tipinin resmi eğitim birimi; 20. ve 96. filolar ise operasyonel filolar olarak görev yapıyor. Dört grup bu filoları destekliyor ve kuruluş yaklaşık 9.000 aktif görevli, yedek ve sivil personel ile yaklaşık 6.000 aile üyesinden oluşuyor. Normal zamanlarda Sekizinci Hava Kuvvetleri aracılığıyla Küresel Saldırı Komutanlığı'na bağlı; nükleer görevi için aktif hale getirildiğinde ise doğrudan Amerika Birleşik Devletleri Stratejik Komutanlığı'na bağlı. Yedek Kuvvetler'in 307. Bombardıman Kanadı da aynı pisti paylaşıyor; bu, Yedek Komutanlığı'ndaki tek bombardıman kanadı ve 343. Bombardıman Filosu, Yedek Kuvvetler'deki tek nükleer sertifikalı bombardıman filosu. Barksdale'in B-52H'lerinden yirmi tanesi 307. ile bağlantılı; aynı uçaklar, iki komuta zinciri, tek mürettebat gücü.

B-52A ilk uçuşunu 1954'te gerçekleştirdi ve B modeli 1955'te hizmete girdi. Yedi yüz kırk dört adet B-52 üretildi ve bunların sonuncusu olan B-52H, Ekim 1962'de teslim edildi. Bugün uçan her B-52, o son H modelidir. 2020'lerde göreve başlayan bir pilot, büyük anne ve babasının tanışmasından önce teslim edilmiş bir uçağa biniyor ve mürettebat odasındaki "büyükbabanızın bombardıman uçağını uçurmak" şakası, kelimenin tam anlamıyla doğru olduğu için sadece bir şaka olarak kalıyor.

Bu uçak, sadece saygıdeğer değil, aynı zamanda son derece güçlü bir yapıya sahip. Her biri 17.000 pound itme gücüne sahip sekiz adet Pratt & Whitney TF33 turbofan motoru, onu saatte yaklaşık 650 mil hıza (Mach 0.84) ve yakıt ikmali yapmadan 8.800 milin üzerinde bir savaş menziline ulaştırıyor. Beş kişilik mürettebat tarafından uçurulan uçak, yaklaşık 70.000 pound karma mühimmat taşıyabiliyor.

TF33 zayıf halka ve Ticari Motor Değiştirme Programı çözüm. Rolls-Royce F130 motorları, uçak başına sekiz adet olmak üzere bunların yerini alacak ve sonuç olarak uçak B-52J olarak yeniden adlandırılacak. Program, Mayıs 2026'da kritik tasarım incelemesini geçti; iki uçak Boeing'in San Antonio tesisinde modifiye edilecek, ilki 2026'nın sonlarında gelecek ve ardından Edwards'ta uçuş testleri yapılacak. Amaç, Stratofortress'i 2050 ve sonrasına kadar operasyonel tutmak. Bu arada Barksdale eski uçağı yoğun bir şekilde uçuruyor: on iki ila on beş saatlik eğitim günleri, kuzeybatı Avrupa, Kore ve Güney Komutanlığı bölgesine konuşlandırmalar ve B-52 hava gücüne olan talebin, kuvvetin karşılayabileceğinden daha fazla olduğunu söyleyen bir komutan, Albay Michael D. Maginness.

11 Eylül Komisyonu olayların sırasını belirledi. Air Force One, sabah 9:55'te Florida, Sarasota'dan havalandı; Gizli Servis ve Başkanın danışmanları, saldırının boyutu henüz bilinmezken Washington'a geri dönülmesine karşı çıkıyordu. Uçak yükseldi ve bir süre için varış noktası yoktu. Başkanın askeri yardımcısı, bir Hava Kuvvetleri subayı, seçenekleri araştırdı ve saat 10:20 civarında Barksdale'i uygun bir ara durak olarak belirledi; uzun bir pisti, ağır güvenliği ve tam da yaşanacak türden bir gün için inşa edilmiş iletişim altyapısı olan nükleer alarm durumundaki bir bombardıman uçağı üssü.

Air Force One yaklaşık 11:45'te iniş yaptı. Komisyonun belirttiğine göre, yerel Gizli Servis ofisinden personel hâlâ havaalanına doğru yoldaydı. Başkan üste bir açıklama yaptı; Komisyonun kayıtlarına göre bu açıklama güvenlik nedenleriyle canlı yayın yerine bant kaydına alındı. Beyaz Saray tarafından o gün yayınlanan metin, Amerikalılara federal hükümetin tüm kaynaklarının seferber edildiği konusunda güvence verdi ve bir doktrinin ilk taslağı haline gelen satırla sona erdi.

Uçak orada kalmadı. Komisyonun açıkladığına göre, bir sonraki tercih Nebraska'daki Offutt Hava Kuvvetleri Üssü oldu; bunun nedeni, gelişmiş komuta ve kontrol tesislerine sahip olması ve elli kişiyi gece boyunca ağırlayabilmesiydi; ekip saat 14:50'de oraya ulaştı. Barksdale yaklaşık üç saat boyunca geçici bir durak noktası olmuştu. Başkanın arkasında durduğu ahşap kürsü şimdi Barksdale Küresel Güç Müzesi'nde sergileniyor ve ziyaretçiler yanına gidip fotoğrafını çekebiliyor.

29 Ağustos 2007'de, Kuzey Dakota'daki Minot Hava Kuvvetleri Üssü'nde, mühimmat personeli, AGM-129 Gelişmiş Seyir Füzelerinin pilonlarını, silahların imha edileceği Barksdale'e yapılacak bir nakliye uçuşu için hazırladı. On iki füze bir B-52H'ye yüklendi. Bunlardan altısı hala aktif nükleer savaş başlığı taşıyordu. 30 Ağustos'ta bombardıman uçağı Louisiana'ya uçtu ve Barksdale pistinde yaklaşık dokuz saat bekledi. Daha sonra, güvenli durum kontrolü yapan bir mühimmat görevlisi, etkisiz bir eğitim ünitesi beklerken, savaş başlığı kılıfındaki küçük bir pencereden içeriye el feneriyle baktı ve içinde aktif bir savaş başlığı buldu.

Tümgeneral Richard Y. Newton III tarafından sunulan altı haftalık bir soruşturma, sabotaj değil, bir dizi prosedürel aksaklık tespit etti: tüm pilonları incelemeyen depo personeli, denetimler tamamlanmadan önce bağlantı işlemine başlayan bir römork ekibi, gözden kaçan bir veri tabanı doğrulaması ve kontrol listesini tamamlamak yerine rastgele kontroller yapan bir radar navigatörü. Newton, eğer bu kontrol listesi tamamlanmış olsaydı, altı savaş başlığının bulunacağını belirtti. Hava Kuvvetleri olayı münferit olarak değerlendirdi. Daha derin bulgu ise kültüreldi: on beş yıllık konvansiyonel savaş nedeniyle nükleer beceriler körelmişti.

Sonuçlar emsalsizdi. Ekim 2007'de Minot kanat komutanı, Minot bakım grubu komutanı ve Barksdale operasyon grubu komutanı görevden alındı, 5. Bombardıman Kanadı'nın sertifikası iptal edildi ve taktik nakliye operasyonları askıya alındı. Haziran 2008'de, Tayvan'a füze bileşenlerinin yanlış gönderilmesi olayının ardından, Savunma Bakanı Robert M. Gates, nükleer misyon etrafında gevşek bir kültürün oluştuğunu söyleyerek Hava Kuvvetleri Sekreteri Michael W. Wynne ve Genelkurmay Başkanı General T. Michael Moseley'in istifalarını istedi. En kalıcı sonuç, bombardıman uçakları ve füzelerin tek bir nükleer odaklı komuta altında toplanması kararı oldu; bu komuta Ağustos 2009'da Barksdale'de faaliyete geçirildi.

Barksdale mesafeyle ticaret yapıyordu. 16 Ocak 1991'de 596. Bombardıman Filosu'na ait yedi B-52G uçağı üsten kalktı, Körfez'e gidip geri döndü ve Irak'taki enerji ve iletişim noktalarına 35 adet konvansiyonel havadan fırlatılan seyir füzesi fırlattı. Bu, AGM-86C'nin ilk muharebe kullanımıydı ve mürettebata söylendiğine göre, GPS'in bir füzeyi hedefe yönlendirdiği ilk seferdi. Görev, 14.000 milden fazla bir mesafeyi kapsayan 35 saat 24 dakika sürdü ve o zamana kadar havacılık tarihindeki en uzun muharebe sortisiydi. Resmi adı "Kıdemli Sürpriz" olan bu göreve mürettebat "Gizli Sincap" adını vermişti.

1 Ağustos 1994'te Lucky Lady IV ve Laissez le Bon Temps Roulez adlı iki B-52, 47 saat boyunca aralıksız dünya turu yaparak yol boyunca bombalar bıraktı. 2 ve 3 Eylül 1996'da ise iki B-52H, Bağdat'taki enerji ve iletişim hedeflerine on üç seyir füzesi atarak, Barksdale'den 34 saat süren ve 16.000 mil (yaklaşık 25.500 km) mesafeyi kapsayan gidiş-dönüş uçuş gerçekleştirdi; bu, Hava Kuvvetleri tarafından o zamana kadar bir savaş görevi için uçulan en uzun mesafe olarak kaydedildi. Bunun modern karşılığı, 2004 yılından itibaren sabit varlık modelinin yerini alan, kısa süreli rotasyonlarla oluşturulan Bombardıman Görev Gücü'dür.

Tüm bunların arkasındaki üs, Bossier City'nin doğu ucunda yaklaşık 22.000 dönümlük bir alanı kaplıyor ve 1.144 bina ile pistte 47 adet B-52 uçağı barındırıyor. 2024 mali yılında 5.133 aktif görevli üye, 1.342 yedek asker, 2.608 sivil ve 7.116 bakmakla yükümlü olunan kişi olmak üzere toplam 16.199 kişiye ev sahipliği yaptı ve 1,1 milyar doların üzerinde ekonomik etki bildirdi. Halkın gözü önündeki yüzü, ücretsiz Özgürlük Savunucuları Hava Gösterisi'dir; uçuş pistinin arkasında ise Barksdale Küresel Güç Müzesi yer alıyor ve hava parkında B-24 Liberator'dan SR-71 Blackbird'e kadar on yedi uçak sergileniyor.