RAF Lossiemouth, adını aldığı Moray balıkçı kasabasının yanındaki düz kıyı tarım arazisinde 1939'da açıldı. RAF'ın kendi üs tarihçesi, ilk biriminin 15 Numaralı Uçuş Eğitim Okulu olduğunu kaydeder: burası pilot yetiştirmek için inşa edilmişti, savaşmak için değil. Savaş bunu hızla değiştirdi. Aynı tarihçe, 1939-1945 yılları boyunca, IX (Bombardıman) ve 617 Filoları da dahil olmak üzere, üsten gemi karşıtı operasyonlar yapıldığını listeler.

Savaş, 26 Ekim 1940 akşamı havaalanına ulaştı. Üç Heinkel He 111 alçak irtifada saldırarak en az bir Blenheim uçağını imha etti, binaları ateşe verdi ve bir hangarı hasara uğrattı; saldırganlardan biri muhtemelen kendi bombalarına isabet ederek havaalanına düştü. Kayıplarla ilgili anlatımlar farklılık gösteriyor: Britanya Savaşı Tarih Derneği'nin zaman çizelgesi iki ölü ve on iki yaralıdan bahsederken, diğer istasyon tarihçeleri üç ölüden bahsediyor.

Lossiemouth'un savaş zamanındaki en bilinen bağlantısı, Norveç fiyortlarında bulunan Alman savaş gemisi Tirpitz ile ilgilidir. 1944 sonbaharındaki saldırılar için, IX ve 617 Filolarına ait Lancaster uçakları kuzeye, Moray'deki Lossiemouth, Kinloss ve Milltown'a uçtu. 29 Ekim'deki Obviate Operasyonu bulutlar nedeniyle başarısız oldu. 12 Kasım'da, Catechism Operasyonunda, bombardıman uçakları gemiyi açıkta buldu; iki Tallboy bombası gemiyi vurdu ve Tirpitz Tromsø yakınlarında alabora oldu. 5. Grup'un Lossiemouth'a gönderdiği sinyalde şu yazıyordu: "İş tamamlandı. Gemi alabora oldu."“

Savaştan sonra Hava Bakanlığı havaalanını Amiralliğe devretti. Filo Hava Kuvvetleri'nin kendi tarihi olan "Fulmar Öyküsü"nde, Kraliyet Donanması Hava Üssü'nün 7 Temmuz 1946'da HMS Fulmar olarak hizmete girdiği ve Kanat Komutanı EA Johnston'ın komutayı Kraliyet Donanması'ndan Yüzbaşı D. MacIntyre'a devrettiği kaydediliyor. Sonraki 26 yıl boyunca Lossiemouth, önce Filo Hava Kuvvetleri pilotlarını eğiten, daha sonra da ön cephe taarruz filolarına üs olan bir deniz hava üssü olarak hizmet verdi.

Donanma, jet uçakları için havaalanını yeniden inşa etti. 1952-1953 yıllarında, savaş zamanından kalma üç pistten ikisini uzattı: 23/05 numaralı pist 5.720 fitten 9.140 fite ve 29/11 numaralı pist 4.050 fitten 6.068 fite uzatıldı. Sea Hawk, Scimitar ve Sea Venom uçakları geldi ve Mart 1961'de Scimitar'ın yerini almak üzere Blackburn Buccaneer geldi. Lossiemouth, Donanmanın Buccaneer karargahı oldu ve 1966'da istasyonun personel sayısı 2.500'ü aşkın ve 500 sivil çalışanıyla rekor bir rakama ulaştı.

Üssün en çok konuşulan anı, 28 Mart 1967'de 800 ve 736 Deniz Hava Filolarına ait Buccaneer uçaklarının Cornwall açıklarında mahsur kalan süper tanker Torrey Canyon'u bombalama emri almasıyla yaşandı; 36 bombadan 23'ünün isabet ettiği bildirildi. 11 Eylül 1967'den 12 Mart 1970'e kadar komutan Kaptan Eric Brown'du. Sonunda, son Buccaneer birimi olan 809 Deniz Hava Filosu, 4 Eylül 1972'de HMS Ark Royal'e binmek üzere ayrıldı ve RAF üssü 28-29 Eylül 1972'de geri aldı. Kaynaklar her iki tarihi de vermektedir.

Geri dönen ilk RAF birimi, arama kurtarma helikopterleriyle birlikte 202. Filo'nun D Bölüğü oldu. Ağustos 1973'te 8. Filo (bugün VIII olarak yazılıyor), Shackleton AEW2 ile RAF Kinloss'tan geldi. Piston motorlu bir havadan erken uyarı uçağı olan Shackleton, 1991'de E-3D Sentry RAF hizmetine girene kadar uçmaya devam etti. Shackleton'lar, 1 Temmuz 1991'de emekliye ayrılana kadar Lossiemouth'tan uçtu. Bunlardan biri, WR965, 1990 yılında Harris'te on mürettebatıyla birlikte kayboldu.

Buccaneer'lar da geri döndü, bu sefer RAF renkleriyle; Press and Journal arşiv fotoğrafları, 1981'de Lossiemouth'ta RAF Buccaneer'larının bombalarla yüklendiğini gösteriyor. 1991'de bu uçak tipi savaşa girdi: 12. Filo'nun kendi tarihçesi, Körfez Savaşı olan Granby Operasyonu'nda Buccaneer'ı kullandığını kaydediyor. 13 Mart 1991'de Lossiemouth'taki aileler, iki aylık bir aradan sonra Buccaneer hava, kara ve destek mürettebatını evlerinde karşıladı.

Tornado, Buccaneer'ın yerini aldı. 1994 yılında 617. Filo, Tornado GR1B uçaklarıyla gemisavar görevinde RAF Lossiemouth'a transfer oldu ve yirmi yıl boyunca orada kaldı. Oradan Körfez'e, Irak'a ve Afganistan'a uçtu, son Herrick görevinden 30 Ocak 2014'te döndü ve 28 Şubat 2014'te dağıtıldı. XV (Yedek) Filo, istasyonda Tornado mürettebatını eğitti ve Temmuz 2012'de Moray Firth üzerinde meydana gelen bir çarpışmada iki uçağını ve üç mürettebatını kaybetti.

Geleceği 2011 yılına kadar netleşmemişti. 2010 savunma incelemesinin ardından, Moray'deki her iki üssün, Lossiemouth ve Kinloss'un geleceği belirsizdi. 18 Temmuz 2011'de Savunma Bakanı Liam Fox, Avam Kamarası'na RAF Leuchars'ta kurulması planlanan Typhoon filosunun "bunun yerine RAF Lossiemouth'ta kurulacağını", Marham'ın Tornado GR4'ü elinde tutacağını ve Kinloss'un Orduya devredileceğini söyledi. Moray Milletvekili Angus Robertson, her iki üssün de korunması için yürütülen kampanya nedeniyle "tüm Moray topluluğunu" tebrik etti.

Typhoon uçakları Fife'tan geldi. 8 Eylül 2014'te 1 Numaralı (Avcı) Filosu RAF Leuchars'tan taşındı. Savunma Bakanlığı, 1 Numaralı (Avcı) ve 6 Numaralı Filoların artık İngiltere'nin kuzeyi için Hızlı Tepki Alarmı (QRA) hizmeti sağlayacağını, güney QRA'nın ise RAF Coningsby'de konuşlanacağını duyurdu. 2 Numaralı (Ordu İşbirliği) Filosu 2015 yılında RAF Marham'dan Tornado'dan Typhoon'a geçerek taşındı ve 9 Numaralı (Bombardıman) Filosu 2019'da Lossiemouth'ta Typhoon saldırı ve QRA filosu olarak yeniden kuruldu.

Lossiemouth'tan gerçekleştirilen ilk canlı QRA Kuzey fırlatması, 19 Eylül 2014'te 6. Filo'ya ait Typhoon uçaklarının uluslararası hava sahasında iki Rus Bear uçağıyla buluşmasıyla gerçekleşti. Savunma Bakanlığı'nın Mart 2020'deki bilgi edinme özgürlüğü yanıtında, İngiltere'nin QRA fırlatmalarının yapıldığı gün sayısı şu şekilde belirtildi: 2015-2019 yılları arasında 12, 12, 6, 9 ve 14 gün. Bu günlerin 8, 5, 3, 7 ve 8'inde Rus askeri uçakları yer aldı. Bakanlık, fırlatmaların kesin sayısını açıklamadı.

2 Temmuz 2026 tarihli yazılı bir parlamento cevabında, 2025 yılında Rus uçaklarına karşı altı fırlatma günü belirtildi. Daha önce olduğu gibi, istasyonlara göre ayrı ayrı rakamlar vermek yerine Lossiemouth ve Coningsby için birleşik rakamlar verildi. Örneğin, 2 Mayıs 2023'te, RAF Brize Norton'dan bir Voyager tarafından yakıt ikmali yapılan Lossiemouth Typhoon'ları, Norveç F-35A'larının yanında bir Tu-142 Bear-F ile karşılaştı; bu uçak Norveç Denizi üzerinden kuzeydoğudan gelmiş ve Birleşik Krallık'ın egemen hava sahasına hiç girmemişti.

On yıllarca RAF'ın denizaltı avcıları, Moray kıyısının hemen kıyısındaki RAF Kinloss üssünden uçtu. Nimrod MR2, Mart 2010'da hizmetten çekildi ve Ekim 2010'da Stratejik Savunma ve Güvenlik İncelemesi, yerine geçmesi planlanan Nimrod MRA4'ü iptal etti. Ulusal Denetim Ofisi, projenin 114 ay geciktiğini ve orijinal onaylı 2,8 milyar sterlinlik maliyetinin 789 milyon sterlin üzerinde olduğunu tespit etti. Planlanan filo 21 uçaktan 9'a düşmüş ve 31 Mart 2011 itibarıyla 3,4 milyar sterlin harcanmıştı.

Savunma Komitesi Eylül 2012'de Birleşik Krallık'ın halihazırda veya planlanan bağımsız bir deniz devriye uçağına sahip olmadığını bildirdi. Savunma Bakanlığı'nın, bu açığın Type 23 fırkateynlerinden Merlin helikopterlerine kadar hiçbir başka varlık veya varlık kombinasyonuyla tamamen kapatılamayacağını kabul ettiğini ve Birleşik Krallık'ın bu arada müttefiklerine güvendiğini belirtti. Komite, bakanlığın herhangi bir gerginliğe yanıt verebileceğinden "emin olmadığını" ve karar vermek için 2015'e kadar beklemenin neden yeterli olduğunu sordu. Sonunda bu açığı kapatmak için dokuz Boeing P-8 Poseidon sipariş edildi.

İlk uçak olan Pride of Moray, Florida, Jacksonville'den 4.060 mil uçarak 4 Şubat 2020'de Kinloss'a indi ve Kraliyet Donanması'nın on yıllık bir boşluk olarak adlandırdığı dönemi sona erdirdi. Kinloss'un kullanılmasının nedeni, Lossiemouth'un pistlerinin 75 milyon sterlinlik bir program kapsamında yeniden asfaltlanmasıydı. 13 Ekim 2020'de ZP802, City of Elgin, Lossiemouth'a gelen ilk Poseidon oldu. Dokuzuncu ve son uçak olan ZP809 ise Ocak 2022'de teslim edildi. 120 ve 201 numaralı filolar, her mürettebatta Kraliyet Donanması personeliyle filoyu uçuruyor ve 42 (Torpedo Bombardıman) Filosu, onları eğitmek için 2023'te yeniden kuruldu.

İnşaat işlerine ilişkin rakamlar, sayım yapan kuruma göre değişiklik gösteriyor. RAF, Lossiemouth'un toplam modernizasyon maliyetini 400 milyon sterlin olarak belirtirken, Kraliyet Donanması ise yaklaşık 500 milyon sterlin olarak tahmin ediyor. Poseidon stratejik tesisi (daha sonra Atlantic Building olarak yeniden adlandırıldı) için RAF 132 milyon sterlin, Savunma Teçhizat ve Destek Birimi ise 100 milyon sterlin katkıda bulundu. RAF ayrıca, dokuz uçağı uçurmak ve desteklemek için istasyona gelen 400 ek personeli de hesaba kattı.

1991'den beri RAF Waddington'dan 8. Filo tarafından uçurulan E-3D Sentry, 2021'de emekliye ayrıldı ve İngiltere'yi kendi havadan erken uyarı uçağından mahrum bıraktı. Yerine geçen E-7 Wedgetail, Poseidon'un Boeing 737 gövdesini paylaşıyor ve RAF, iki filonun aynı üssü paylaşmasından fayda sağlayacağını bekliyor. Avam Kamarası Kütüphanesi, 2019'da beş uçak sipariş edildiğini ve 2021 savunma komutanlığı belgesinden sonra siparişin üçe indirildiğini kaydediyor. Savunma Komitesi bu kararı incelemenin en çarpık kararı olarak nitelendirdi: 40%'lik bir filonun, sadece 12%'lik bir satın alma tasarrufu için azaltılması.

Program da gecikmeli ilerledi. Temmuz 2025'te Kütüphane, Wedgetail'in ilk planlanandan iki yıl sonra, 2025 yılının sonlarına doğru hizmete gireceğini tahmin ediyordu. İlk uçak olan WT001, Birmingham Havaalanı'ndaki STS Aviation Services'ten ayrıldı ve 21 Mayıs 2026'da RAF Lossiemouth'a indi. RAF'a resmi olarak devredilmeden önce, MOD Boscombe Down ve Lossiemouth'ta test ve değerlendirmelerden geçmesi gerekiyordu.

VIII. Filo, İngiltere'nin NATO'nun havadan erken uyarı gücüne katkısını oluşturmaktadır. Mürettebatı ve mühendisleri, 2024 yılında Wedgetail mühendis eğitimine ve 2025 yılında mürettebat eğitimine başlayan bitişikteki 42. (Torpido Bombardıman) Filosu tarafından eğitilmektedir. Haziran 2025 tarihli Stratejik Savunma İncelemesi, fonlama imkanları elverdiğinde daha fazla E-7 satın alınmasını önermiş ve NATO'nun maliyet paylaşımının altyapı ve işletme maliyetlerinin bir kısmını karşılayabileceğini belirtmiştir.