Laage, Alman savaş düzeninde alışılmadık bir şey: Soğuk Savaş döneminde kaybeden taraf tarafından kurulan ve olduğu gibi miras alınan bir savaş uçağı üssü. İnşaat 1979'da başladı, saha 1984'te açıldı ve açılışı yapan birlik, Sukhoi Su-22M4'leriyle Jagdbombenfliegergeschwader 77 "Gebhard Leberecht von Blücher" oldu. Betonlar yerleştiğinde, Ulusal Halk Ordusu'nun görev süresinin bitimine altı yıl kalmıştı.

1988'de burada ikinci bir Su-22 birliği, Marinefliegergeschwader 28 "Paul Wieczorek" kuruldu ve 1990 baharında Doğu Almanya'ya kendi deniz saldırı kanadını kazandırmak için hava kuvvetlerinden Volksmarine'ye devredildi. Bu, 1990'ın en tuhaf dipnotlarından biridir: Kendini dağıtma sürecinde olan bir devlet, yepyeni bir gemi karşıtı birlik kurdu. Birlik, diğer her şeyle birlikte 3 Ekim 1990'da Bundeswehr'e geçti ve 31 Aralık 1990'da dağıtıldı. Bundeswehr, Su-22'yi hiçbir zaman operasyonel olarak kullanmadı.

Üs daha sonra kapatıldı. İki yıl boyunca, Ocak 1992'de Bundeswehr ile imzalanan ortak kullanım anlaşması kapsamında ilk sivil uçuşlarını üstlenmesi dışında neredeyse hiçbir şey yapmadı. Üssü bir savaş uçağı üssü olarak yeniden açma kararı, MiG-29'ların bir yere gitmesi gerektiği ve doğuda hiçbir savaş uçağını bulundurmayan birleşmiş bir Luftwaffe'nin yapmak istemediği bir siyasi açıklama yapacağı düşüncesiyle alındı.

Jagdgeschwader 73, 31 Mayıs 1993'te Laage'de, birbirlerinden neredeyse tamamen farklı iki ayrı birliğin birleşmesiyle kuruldu: Renanya-Palatinate'deki Pferdsfeld'den F-4F Phantom uçaklarını kullanan Jagdbombergeschwader 35 ve Doğu Alman Preschen'deki Jagdfliegergeschwader 3'ten türeyen MiG-29 deneme kanadı. Birkaç yıl boyunca, Batılı ve Sovyet olmak üzere iki uçak aynı pistte, yakın zamana kadar birbirlerini öldürmek üzere eğitilmiş pilotlar tarafından uçuruldu.

Ulusal Halk Ordusu ile birlikte Bundeswehr'e yirmi dört adet MiG-29A ve MiG-29UB gövdesi geldi. Luftwaffe, bunları hurdaya çıkarmak yerine, Batı standartlarına göre yeniden tasarlayarak MiG-29G ve MiG-29GT olarak yeniden düzenledi: Batı telsizleri, ICAO uyumlu bir transponder, yeni bir navigasyon sistemi ve metre ve kilometre/saat yerine fit ve knot cinsinden ölçüm cihazları eklendi. Luftwaffe grisine boyandılar, Demir Haçlar ve 29+ bloğunda Alman seri numaraları verildi ve bunlar, NATO hava kuvvetleri tarafından kendi işaretleriyle operasyonel olarak uçurulan tek Varşova Paktı savaş uçağı olarak kaldı.

Onları değerli kılan şey, uçağın kendisi değil, taşıdığı şeydi. MiG-29, kask üzerine monte edilmiş bir nişangahı, son derece çevik R-73 kısa menzilli füzeyle birleştirmişti; bu da pilotun uçağı hedefe doğrultmadan, burun hizasından uzaktaki bir hedefi vurmasını sağlıyordu. O dönemin Batı savaş uçakları bunu yapamıyordu. Değişim ayarlayabilen her NATO hava kuvveti Laage'ye geldi ve Laage MiG'leri, Amerikan savaş uçaklarına karşı uçmak için Nevada'daki Nellis Hava Kuvvetleri Üssü'ne gitti. Bu dersten – Fulcrum'a karşı yakın mesafede dönüşlü bir muharebenin kaybedilecek bir mücadele olduğu – doğrudan Batı taktiklerine ve kendi kask üzerine monte edilmiş nişangah programlarına yansıdı.

Bir uçak kaybedildi. 25 Haziran 1996'da, Jagdgeschwader 73'ten 28 yaşındaki bir Yüzbaşı, Mecklenburg üzerinde alçalan bir eğitim manevrası sırasında 29+09 numaralı uçağı düz bir spin durumuna soktu, art yakıcıyı bile kullanamadı ve yaklaşık bir kilometre mesafeden fırlatma koltuğuyla atladı. Brudersdorf yakınlarındaki enkazdan yaklaşık 200 metre uzakta, dili ısırılmış ve boynu tutulmuş halde yere düştü. Soruşturma, kontrol girdilerinin hatalı olduğunu ortaya koydu ve Luftwaffe'deki uçuş kariyeri sona erdi. Bu, Alman Silahlı Kuvvetleri'nin bir kazada kaybettiği tek Sovyet yapımı savaş uçağı olarak tarihe geçti.

Sonun gelmesinin sebebi hem siyasi hem de pratik nedenlerdi: Bu uçak tipinin bakımı pahalıydı, yedek parçalar yanlış yerden geliyordu ve aynı uçağı kullanan yeni bir NATO üyesi olan Polonya daha fazlasına ihtiyaç duyuyordu. 2003 ve 2004 yıllarında 22 uçak, sembolik bir meblağ karşılığında (genellikle tanesi bir euro olarak bildirildi) Polonya Hava Kuvvetlerine verildi ve son dokuz uçak 4 Ağustos 2004'te Bydgoszcz'a indi. Bir uçak gövdesi ise Berlin-Gatow'daki Luftwaffenmuseum'da sergilenmek üzere Almanya'da kaldı.

18 Eylül 1997'de kanada "Steinhoff" adı verildi. 1913'te Thüringen'de doğan Johannes Steinhoff, savaşın ilk gününden neredeyse son gününe kadar Wehrmacht'ın Hava Kuvvetleri'nde uçtu, 993 operasyonel sorti sırasında 176 zafer kazandı, Ocak 1945'teki savaş pilotları isyanında Göring'e karşı çıkan subaylardan biriydi ve savaşı Adolf Galland'ın Jagdverband 44'ü ile Me 262'de tamamladı.

18 Nisan 1945'te, Münih-Riem'den kalkış yaparken, Me 262 uçağı enkaz parçalarına çarptı, pistten çıktı ve patladı. Steinhoff vücudunun büyük bir bölümünde yanıklar aldı. İki yıl hastanede kaldı ve yaklaşık altmış dokuz ameliyat geçirdi; göz kapakları, Halton'daki RAF hastanesinde bir İngiliz cerrah tarafından yeniden yapıldı. 1947'de taburcu edildi, seramik ve reklamcılık alanlarında çalıştı ve 1952'de Batı Alman yeniden silahlanma ofisine hava danışmanı olarak katıldı.

İkinci kariyeri, hangarda bu ismin yer almasının sebebidir. Steinhoff, Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri tarafından jet uçakları konusunda yeniden eğitilen ilk üç Alman pilotundan biriydi, 1958'de Tuğgeneral oldu ve 1966'da, F-104'ün Alman pilotlarını ulusal bir skandal haline gelen bir oranda öldürdüğü Starfighter krizi ortasında Luftwaffe Müfettişi görevini devraldı. Bunu bir uçak sorunu yerine bir eğitim sorunu olarak ele aldı ve kayıpları azalttı: Alman toplam kayıpları 1965'te 100.000 uçuş saati başına 44,3'ten 1967'de 100.000 uçuş saati başına 9,3'e düştü. 1971'den 1974'e kadar NATO'nun en üst düzey askeri organı olan NATO Askeri Komitesi'ne başkanlık etti.

Bunların hiçbiri sorunu çözmüyor ve Alman Silahlı Kuvvetleri de çözdüğünü iddia etmiyor. 2018 Gelenek Yasası, Wehrmacht'ın bir kurum olarak hukuk devleti altındaki demokratik bir devletin silahlı kuvvetleri için gelenek olmaya layık olmadığını ve bireylerin ancak dikkatli bir vaka incelemesiyle kabul edilebileceğini açıkça belirtiyor. Steinhoff, kuralın yazıldığı örnektir: Suçlu bir rejime sonuna kadar hizmet etmiş ve ardından otuz yılını onun yerini alan demokratik hava kuvvetlerini inşa etmekle geçirmiş bir adam. Ronald Reagan ve Helmut Kohl'ü çok utandıran 5 Mayıs 1985'teki Bitburg mezarlığı töreninde, Amerikan generali Matthew Ridgway'in elini sıkan Steinhoff'tu. Daha sonra neden diye sorulduğunda, bunun doğru olan şey gibi göründüğünü söyledi.

Laage, 30 Nisan 2004'te Luftwaffe'nin ilk altı Eurofighter uçağını teslim aldı; bunların hepsi çift kişilik uçaklardı, çünkü üssün görevi bu uçak tipini eğitmekti, savaşmak değil. 2. Filo, Nisan 2002'de F-4F Phantom birimi olarak görevini bırakmış ve Alman Eurofighter dönüşüm filosu olarak geri dönmüştü. O zamandan beri her Alman Eurofighter pilotu burada tip kursunu tamamladı ve bir işbirliği anlaşması kapsamında Avusturyalı pilotlar da Laage'de eğitim alıyor.

Bu durum, Mecklenburg'daki bir havaalanını Alman hızlı jet uçuşunun kapı bekçisi haline getirdi ve eğitim sistemi onun etrafında yeniden yapılandırılıyor: On yıllardır Arizona'da yapılan temel uçuş eğitimi, Lufthansa Aviation Training'in 1 Şubat 2027'den itibaren Rostock-Laage'de yılda yaklaşık elli kursiyer için Diamond DA40 NG uçağıyla eğitim vermesiyle birlikte Almanya'ya geri dönüyor.

Eğitim misyonunun diğer yarısı ise 1 Ekim 2019'da Laage'de kurulan ve başlangıçta Taktisches Luftwaffengeschwader 73'ün altyapısı ve uçaklarını kullanan Waffenschule der Luftwaffe'dir. Bu okul, Eurofighter pilotları ve savaş uçağı kontrol subayları için yaklaşık 140 gün süren Alman silah eğitmeni kursunu (Amerikan Silah Okulu'nun eşdeğeri) yürütmektedir. Dokuz personel ve yılda yaklaşık yirmi öğrenciyle başlayan okulun, otuz kadar askeri ve sivil pozisyona ulaşması planlanmıştı. Dönüşüm, silah eğitimi ve 2027'den itibaren temel eğitimin tek bir alanda yoğunlaştırılması, hem verimli hem de kırılgan bir durumdur.

6 Ocak 2022'de Taktisches Luftwaffengeschwader 71 "Richthofen"in ilk Eurofighter uçakları Wittmundhafen'deki hangarlarından çıkarılarak Laage'ye uçuruldu. On dokuz uçak ve yaklaşık 240 asker ve sivil personel bu nakil işlemine katıldı ve bu işlem o ayın sonuna kadar tamamlandı, çünkü Wittmund'un pisti Şubat ayında kazılacaktı ve üssün büyük kısmı 1960'lardan kalmaydı. Mürettebat her iki haftada bir Ostfriesland ve Mecklenburg arasında rotasyon yaptı.

Yanlarında kuzeyden gelen hızlı müdahale alarmını da getirdiler: Alman hava sahasında ters giden her şeye, örneğin iletişimi kesen bir yolcu uçağına veya Baltık Denizi'nde uçuş planı olmayan bir Rus uçağına müdahale etmek için yılın 365 günü hazırda bekleyen iki silahlı Eurofighter. Müfreze Laage'de bulunduğu süre boyunca, mürettebat gerçek acil durum manevralarına ek olarak günde bir veya iki tane de Tango acil durum manevrası tatbikatı yaptı.

2024 yılına kadar sürmesi bekleniyordu. 2026 yılına kadar sürdü. İlk Richthofen Eurofighter'ları 17 Temmuz 2025'te Wittmund'a geri döndü ve alarm durumundaki çift uçak da 13 Temmuz 2026'da, gelişinden üç buçuk yıl sonra -ve o zaman bile geçici bir düzenlemeyle, batı sığınak döngüsünü kullanarak- geri döndü; Wittmundhafen'in tamamen yeniden inşası ise yaklaşık 774 milyon euro maliyetle 2032 yılına kadar sürecekti.

Bu arada, Laage hiç kimsenin planlamadığı bir ziyarete sahne oldu. 23 Eylül 2025'te Japon Hava Öz Savunma Kuvvetleri'ne ait F-15J'ler buraya indi; bu, 14 Eylül'de başlayan ve Japonya'nın Avrupa ve Kuzey Amerika'ya ilk savaş uçağı konuşlandırması olan Atlantik Kartalları Operasyonu'nun gidiş ayağında Almanya'ya gelen ilk Japon savaş uçağıydı. Alman hava kuvvetleri komutanı Korgeneral Holger Neumann, Japon mevkidaşıyla birlikte uçakların gelişini izlemek için pistteydi.