1934 yılında Almanya'ya askeri hava kuvvetleri kurma izni verilmediği için Wunstorf başka bir amaçla inşa edildi. İnşaat, o bahar aylarında Großenheidorn ve Klein Heidorn arasında 414 hektarlık bir alanda, Alman Ticari Pilotlar Okulu (Deutsche Verkehrsfliegerschule) adı altında başladı. Ağustos 1934'te on üç kilometrelik bir çevre çiti, dört beton hangar, atölyeler ve kışlalar tamamlandı. Nisan 1935'e gelindiğinde yerel su kulesi su ihtiyacını karşılayamaz hale geldi ve üssün Harz su şebekesine bağlanması gerekti. Bu bahane, 2 Nisan 1936'da havaalanının Wunstorf'un eski şehrinde düzenlenen bir geçit töreniyle resmen açılmasıyla ortadan kalktı.

Oradan uçanlar, hikâyenin dürüst kısmına aittir. III./Jagdgeschwader 2, Mart 1935'ten itibaren Heinkel He 51 çift kanatlı uçaklarıyla oradaydı ve daha sonra Bf 109'lara dönüştürüldü; He 111 ve Ju 52'lerden oluşan bombardıman birlikleri 1936'dan 1945'e kadar dönüşümlü olarak görev yaptı. Ağustos 1936'da üç Ju 52 mürettebatı, Münih ve Roma üzerinden İspanya'ya gitmek üzere Wunstorf'tan ayrıldı; bu, üssün Legion Condor'a katkısının başlangıcıydı ve Wunstorf'tan on iki havacı 26 Nisan 1937'deki Guernica saldırısına katıldı.

Havaalanı 1941'de ve tekrar 1943'te doğuya doğru genişletilerek yerel yollar kapatıldı. Çoğu Luftwaffe üssünün sonu gibi, uçaklar yerde ve onları uçuracak yakıt yoktu. 7 Nisan 1945'te 5. Paraşüt Tugayı'nın İngiliz paraşütçüleri burayı ele geçirdiğinde, on dokuz Messerschmitt Bf 109, dört Focke-Wulf Fw 190, iki Ju 88 ve iki Ju 52'nin yanı sıra çok sayıda başka ekipman buldular. Havaalanı için yapılan mücadele, 7. (Hafif Piyade) Paraşüt Taburu'na altı ölü ve yirmi bir yaralıya mal oldu; bunların çoğu B Bölüğü'nün öndeki dört kamyonuna yapılan bir pusu sonucu meydana geldi.

Kraliyet Hava Kuvvetleri, Wunstorf'u önce B-116 İleri İniş Üssü, ardından da RAF Wunstorf olarak kullanmaya devam etti ve 123. Kanat'ın Typhoon ve Spitfire uçaklarıyla İngiliz, Kanadalı, Belçikalı ve Hollandalı pilotlar burada uçtu. Daha sonra, 24 Haziran 1948'de Sovyetler Birliği Batı Berlin'e giden kara yollarını kapattı ve Aşağı Saksonya'daki sıradan bir savaş uçağı üssü Avrupa'nın en önemli havaalanı haline geldi.

İlk İngiliz Dakota uçakları, Amerikalıların başlamasından iki gün sonra, 28 Haziran 1948'de Wunstorf'tan Gatow'a doğru yola çıktı. On yedi uçak, aynı koridorda üç veya dört farklı irtifada uçan Dakota ve dört motorlu Avro York'lardan oluşan 24 saat kesintisiz bir operasyona dönüştü. Üs bunun için inşa edilmemişti: Çitlerle çevrilmemiş arazi aceleyle çelik hasırlarla güçlendirilmek zorunda kaldı, kanalizasyon sistemi 600 kişilik kapasiteden 3.000'den fazla kişiye genişletildi ve demiryolu hattı doğrudan uçuş hattına kadar uzatıldı. Zirve noktasında Wunstorf'ta 5.000'den fazla kişi çalışıyordu - 2.072 RAF personeli, yaklaşık bin Alman Luftbrückenhelfer ve diğerleri - ve havacıların yemekhanesi günde 4.800 öğün yemek servis ediyordu.

Ortaya çıkan rakamlar hâlâ akıl almaz. Hava köprüsü toplamda yaklaşık 280.000 sorti gerçekleştirdi; bir milyonuncu ton 18 Şubat 1949'da teslim edildi; 16 Nisan 1949'da Gatow'a her 62 saniyede bir uçak iniyordu. Wunstorf, her üçüncü uçuştan sonra rutin bakım gerektiren bir alandan şehre giren her şeyin yaklaşık altıda birini karşıladı.

Bu durum can kayıplarına yol açtı. En kötü kaza 19 Eylül 1948'de yaşandı; Avro York MW288 tipi uçak gece kalkışında motorlarından birini kaybetti, bir radar aracına çarptı, durdu ve Klein Heidorn yakınlarına düştü, uçaktaki beş kişinin tamamı hayatını kaybetti. Yetmiş beş yıl sonra bile Wunstorf'un en çok bilinen özelliği hala bu üs.

Luftwaffe, Mart 1958'de Wunstorf'u geri aldı ve nakliye uçuş okulunu oraya taşıdı. Kanat numarası daha sonra ve dolaylı bir yolla geldi: Hava Nakliye Kanadı 62, 1 Ekim 1959'da Celle'deki ordu havaalanında Nord Noratla uçaklarıyla kuruldu, 1960 baharındaki Fas depreminden sonra Agadir'e yardım görevleri uçtu, Nisan 1963'te Köln-Wahn'a ve ardından Ahlhorn'a taşındı, ilk Transall C-160 uçağını Nisan 1968'de aldı ve 30 Eylül 1971'de personeli Wunstorf'a gönderilerek dağıtıldı. 1 Ekim 1978'de Wunstorf'taki uçuş okulu Hava Nakliye Kanadı 62 olarak yeniden adlandırıldı ve o zamandan beri bu numara kullanılıyor.

Kanat, binalarıyla birlikte okulun amblemini de miras aldı: Wilhelm Busch'un resimli öykülerindeki karga Hans Huckebein, gözleri bağlı halde - bu, Wunstorf'ta öğretilen aletli uçuşla ilgili bir şaka ve NATO'daki en tuhaf amblemlerden biri.

Bundeswehr'in hatırladığı şey Transall'dır. Neredeyse yarım yüzyıl boyunca Almanların gittiği her yere ve her şeye uçtu: Somali, Balkanlar, Afganistan, Mali, deprem yardımı, tahliyeler, paraşüt eğitimi. Yavaş, gürültülü, yükünün büyük bir kısmında basınçsızdı ve başka hiçbir şeyin giremediği yerlere girebiliyordu. 62. Hava Ulaştırma Kanadı son Transall sortisini 2 Temmuz 2015'te gerçekleştirdi; herhangi bir birliğe ait son iki Alman Transall'ı ise 29 Aralık 2021'de Wunstorf'a indi.

Kanat yapısı sürekli değişim halinde. Lojistik taşıma ve havadan havaya yakıt ikmali, taktik taşıma ve tahliye olmak üzere dört uçuş filosuna sahip; 2019'da kurulan özel operasyonlar filosu ve Bremen'de konuşlandırılmış bir eğitim filosu bulunuyor. Bu eğitim filosunda sivil bir yüklenici, Alman nakliye ve deniz hava mürettebatı için temel uçuş eğitimi veriyor. İdari olarak Luftwaffentruppenkommando'ya bağlı; operasyonlarda ise Eindhoven'daki Avrupa Hava Taşımacılığı Komutanlığı tarafından görevlendiriliyor.

A400M, Avrupa'nın kendi askeri nakliye uçağını inşa etme girişimiydi ve on yıl boyunca yedi hükümetin birlikte bir uçak tasarlamasının ne gibi sorunlara yol açabileceğinin en belirgin örneği oldu. İhtiyaç 180 uçak olarak belirlenmişti; Almanya 60 adet sipariş verdi. İlk uçuşun 2008'de yapılması öngörülmüştü ancak Aralık 2009'da gerçekleşti. İlk teslimatın 2009'da yapılması planlanmıştı ancak Ağustos 2013'te gerçekleşti. 2009 yılına gelindiğinde program bütçeyi beş milyar eurodan fazla aşmıştı, bir denetim 11,2 milyar euroya kadar bir aşım öngörmüştü ve Ocak 2010'da Airbus, projeyi canlı tutmak için ortak hükümetlerden 5,3 milyar euro talep etti.

Kasım 2010'daki yeniden müzakereler toplam siparişi 180'den 170'e, Almanya'nın siparişini ise 60'tan 53'e düşürdü. Ancak bu sorunları sona erdirmedi. Uçağın 2009 yılında 12 ton fazla ağırlıkta olduğu bildirildi; helikopterlere yakıt ikmali yapamıyordu; 2016 yılında pervane dişli kutularında ısıl işlem kusurları ve çatlak giriş pinyonları bulundu ve 7000 serisi alüminyum parçalarda gövde çatlakları tespit edildi. Airbus, Temmuz 2016'da yaklaşık bir milyar euro daha zarar yazdı. 9 Mayıs 2015'te, bir yazılım hatası nedeniyle kalkış sırasında üç motorun rölantide takılı kalması sonucu, üretim aşamasındaki bir uçak Sevilla'daki ilk uçuşunda düştü ve dört Airbus mürettebatı hayatını kaybetti.

Wunstorf, 19 Aralık 2014'te ilk Alman uçağı olan 54+01'i teslim aldı ve sonraki on yılı Transall üssünü bir A400M üssüne dönüştürmekle geçirdi: 2016 yılına kadar yaklaşık 450 milyon euro'luk çalışma, 2016'da sertifikalandırılmış tam bir uçuş simülatörü, yeni bir teknik eğitim okulu ve 2023'ten itibaren sahanın batı ucunda Airbus tarafından işletilen ve 2027'de açılması planlanan bir bakım merkezi. İkinci bir A400M ünitesini Lechfeld'e yerleştirme planı, hiçbir ortak ülke katılmadığında ve filoyu Wunstorf'ta yoğunlaştırmanın daha ucuz olduğu ortaya çıktığında 2022'de iptal edildi.

53. ve son Alman A400M uçağı olan 54+63, 17 Nisan 2026'da Wunstorf'a iniş yaptı. Bu uçağın Alman hizmetindeki onuncu yıldönümüne kadar filo, bu uçakla 50.000 saatten fazla uçuş gerçekleştirmişti. Filo komutanı Albay Markus Knoll, ilk on yılı çıraklıkla ilgili bir Alman atasözüyle özetledi: İlk yıllar gerçek çıraklık yıllarıydı ve çıraklık yılları beyefendilik yılları değildir.

16 Ağustos 2021'de iki A400M uçağı, Afgan hükümetinin bir gün önce çöktüğü Kabil'e gitmek üzere Wunstorf'tan kalktı. Mürettebat, Amerikalılar iniş izni vermeden önce uzun süre havada tur attı, 21:57'de indi, yerde otuz dakika bekleme süresi verildi ve 22:42'de yedi kişiyle birlikte havalandı. Bu uçuş, geri çekilme sürecinde ters giden her şeyin sembolü haline geldi.

Bunu, Alman Silahlı Kuvvetleri tarihinin en büyük tahliye operasyonu izledi. 62. Hava Ulaştırma Kanadı'na ait yedi adet A400M uçağı, Kabil ve Taşkent arasında, her iki yönde de bir saat yirmi dakika süren seferler yaparken, Tuğgeneral Jens Arlt komutasındaki 600'e kadar Alman askeri havaalanının kendi bölgelerini korudu. Kapasite sınırları askıya alındı: 116 asker kapasiteli bir uçak, 230'a kadar tahliye edilen kişiyi taşıdı. On gün içinde, 37 uçuşla en az 45 farklı milletten 5.347 kişi tahliye edildi; bunların arasında 4.129 Afgan ve 469 Alman bulunuyordu. Görev, havaalanı bombalamalarının ardından 26 Ağustos'ta sona erdi.

Aynı örüntü tekrarlandı. Şubat 2023 depremlerinden sonra, filo Türkiye'ye 394 ton yardım malzemesi taşıdı. Nisan 2023'te, 23-25 Nisan tarihleri arasında üç gün boyunca, Alman A400M uçakları Hartum'un kuzeyindeki Wadi Sayyidna'dan sekiz sorti yaparak Sudan iç savaşından 740 kişiyi tahliye etti. 2024 yılında filo, Gazze'ye 220 tondan fazla yardım malzemesi bırakmak üzere 21 görev gerçekleştirdi.

A400M'nin kazandığı tartışma buydu. Bir Transall uçağı üç günde Washington'a altı ton yük taşıyabilirken, bir A400M on beş tonu bir günde taşıdı. On yıl boyunca bir tedarik skandalı olarak ele alınan uçak, Alman hükümetinin insanları bir yerden aceleyle tahliye etmesi gerektiğinde başvurduğu araç haline geldi ve bu uçuşların her biri, 1948'de aynı işi yapan Aşağı Saksonya'daki bir havaalanından başladı.