1941'deki sorun aritmetikti. Tek motorlu bir savaş uçağı Atlantik'i geçemezdi ve bombardıman uçaklarının bile bir duraklamaya ihtiyacı vardı; Gander üzerinden geçen rota ise kalabalık ve hava koşullarına bağlıydı. 1 Temmuz 1941'de Dominion Jeodezi Araştırma Kurumu'ndan Eric Fry, amfibi araçla Grenfell Misyonu'na indi, tekneyle nehir yukarı çıktı ve Churchill Nehri'nin üzerinde, suyu tahliye edebilecek ve ağırlığı taşıyabilecek bir kum platosu buldu. Başkanın oğlu Yüzbaşı Elliott Roosevelt komutasındaki bir ABD Ordusu Hava Kuvvetleri ekibi üç gün sonra geldi ve Kanada'nın zaten bu araziyi seçtiğini gördü.

Ardından gelen inşaat başarısı, bugün kimsenin denemeyeceği bir şeydi. Londra ve Washington'dan gelen baskı altında, Kanada hava bakanlığı bir daha asla ulaşamayacağı bir hızla çalıştı ve Kasım ayına kadar 7.000 fit uzunluğunda ve 200 fit genişliğinde üç çakıl pist kullanıma hazır hale geldi. Savaş zamanındaki kod adı Alkali idi. İlk uçak hareketi, Pearl Harbor'dan iki gün sonra, 9 Aralık 1941'de kaydedildi ve 1942 baharına gelindiğinde, resmi ifadeyle, pist Birleşik Krallık'a giden hava trafiğiyle dolup taşıyordu.

Savaş sırasında yaklaşık 22.500 savaş uçağı, bombardıman uçağı ve nakliye uçağı Goose Bay'den geçti ve trafik sadece gidenlerle sınırlı değildi: dönüş seferleri, hava durumu keşifleri, Labrador çalılıklarına düşen uçakların aranması ve tıbbi tahliye gibi işlemlerin hepsi aynı birkaç binadan yürütülüyordu. Buranın hiçbir yanı rahat değildi. Labrador kışları, kara sineklerle dolu yazları ve yılın bir bölümünde deniz yoluyla geçen bir ikmal hattı, Goose Bay'i insanların hatırladığı bir üs haline getirdi ve o yıllardaki kaza listesi uzundur.

Savaştan sonra Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri orada kaldı ve Goose Hava Üssü, yanında Uzay Savunma Komutanlığı önleme uçakları bulunan Stratejik Hava Komutanlığı'nın ileri üslerinden biri haline geldi. Soğuk Savaş'ın zirve noktasında, Labrador'daki en büyük topluluk olan yaklaşık 12.000 kişi burada yaşadı ve çalıştı.

1950 yazında Stratejik Hava Komutanlığı, Goose Bay'e on bir adet 1561 model Fat Man ve Mark 4 atom bombası yerleştirdi. En büyük kamuoyu yankısı 10 Kasım 1950'de yaşandı; bu bombalardan birini Arizona'daki Davis-Monthan Hava Kuvvetleri Üssü'ne geri götüren bir B-50 uçağı motor arızası yaşadı, bombayı St. Lawrence Nehri üzerine bıraktı ve içindeki konvansiyonel patlayıcıları infilak ettirerek uranyum-238'i nehre saçtı. Bombanın içinde plütonyum çekirdeği yoktu; enkaz gerçekti.

Kalıcı silah depolama alanı 1954 yılında tamamlandı; iki dikenli tel çit, altı gözetleme kulesi, üç depo, nükleer olmayan bileşenler için toprakla örtülü beş depo ve çukur depolama için dört depo daha vardı. Tasarımı ve düzeni, 1951 ve 1952 yıllarında Fas'ta Sidi Slimane, Ben Guerir ve Nouasseur'da inşa edilen üç Stratejik Hava Komutanlığı sahasıyla aynıydı; bu da Goose Bay'in Amerikan planındaki yerinin olabildiğince açık bir ifadesidir. Bitişik bir Hava Savunma Komutanlığı deposunda nükleer başlıklı Falcon havadan havaya füzesinin bileşenleri bulunuyordu.

Son nükleer bomba bileşenleri Haziran 1971'de Goose Bay depolama alanından ayrıldı. 1976 yılına gelindiğinde Stratejik Hava Komutanlığı'nın tüm varlıkları hizmet dışı bırakılmış ve yalnızca Amerikan lojistik ve ulaşım desteği kalmıştı. Kanada'ya devredilen tesislerin o dönemdeki değeri 250 milyon Amerikan dolarından fazlaydı. Maaş bordrosunun etrafında büyüyen Happy Valley-Goose Bay kasabası, yerini alacak bir yer arayışına girdi.

1970'lerde Sovyet karadan havaya füzeleri NATO hava kuvvetlerini yere indirdi. Çözüm 100 fit yükseklikte uçmaktı ve bu, seyrek yerleşimli ve hedef ülkeye benzeyen araziye sahip bir yerde uygulanmalıydı. Labrador bu kriterlere uyuyordu; Avrupa'ya yakındı ve Kanada da istekliydi. 1980'ler boyunca İngiliz Kraliyet Hava Kuvvetleri, Luftwaffe, İngiliz Hava Kuvvetleri ve Hollanda Kraliyet Hava Kuvvetleri Goose Bay'de kalıcı birlikler bulundurdu ve üs, çeşitli NATO hava kuvvetleri için birincil alçak irtifa taktik eğitim alanı haline geldi.

Ölçeği hafife almak kolaydır. 1986'da imzalanan çok uluslu bir mutabakat zaptı, alçak irtifa eğitim uçuşlarını on yıllık bir süre için yılda 6.300'den 18.000'e çıkardı. Yetkilendirilmiş eğitim alanı yaklaşık 130.000 kilometrekareyi kapsıyordu; bu, uzun bir Avrupa ülkeleri listesinden daha büyüktü ve 60.000 feet'e kadar irtifa blokları ve üssün 65 deniz mili güneyinde, yalnızca hava yoluyla ulaşılabilen, 5.200 ve 1.500 feet'lik iki pistle hizmet verilen bir uygulama hedef alanı bulunuyordu.

Kanada daha fazlasını istiyordu. Ottawa, Goose Bay'de NATO Taktik Savaş Uçağı Silahları Eğitim Merkezi'ne ev sahipliği yapmak için teklifte bulundu; bu da düzenlemeyi kalıcı ve çok daha büyük hale getirecekti. 22 Mayıs 1990'da NATO, Labrador'da bu merkezi kurmayacağını açıkladı. İki yıl içinde Varşova Paktı dağıldı, orta irtifadan fırlatılan hassas silahlar, kontur uçuşunu omuzdan fırlatılan bir füzeyle vurulma yolu gibi göstermeye başladı ve ekonomik koşullar değişti.

Hollanda Kraliyet Hava Kuvvetleri birliği 1990'larda geri döndü. 2004 yılında İngiliz Kraliyet Hava Kuvvetleri, daimi birliğini 31 Mart 2005 tarihinden itibaren kapatacağını duyurdu ve 2006'ya kadar geçerli olan Alman ve İtalyan anlaşmaları yenilenmedi. 5. Kanat'taki tüm müttefik alçak irtifa eğitimleri 2005 yılında sona erdi. Yabancı hava kuvvetleri hala geliyor - Luftwaffe, 2018 ve 2019 yıllarında Goose Bay'i Airbus A319 ve A340 tip yetkinlikleri ve A400M gece görüş gözlüğü çalışmaları için kullandı - ancak üssü destekleyen işletmeler ortadan kalktı ve onu yeniden canlandırma önerileri periyodik olarak ortaya çıkıyor ancak sözleşmeye dönüşmüyor.

Uçuş rotaları, Innu halkının anavatanı olan Nitassinan'ın ve Sheshatshiu ile Davis Inlet'ten gelen ailelerin ren geyiği avladığı ve ilkbahar boyunca kamp kurduğu bölgenin üzerinden geçiyordu. Innu halkı, gürültünün hayvanları kovduğunu, çadırlardaki çocukları korkuttuğunu ve yaşam biçimlerini imkansız hale getirdiğini söyledi; topraklarını asla devretmemişlerdi ve bunun için hiçbir anlaşma imzalamamışlardı. Kanada ve müttefiklerinin görüşü ise uçuşların yasal olduğu ve çevresel etkilerinin kanıtlanmadığı yönündeydi. Bu iki görüş arasında bir uzlaşma alanı olmadığı için Innu halkı araziyi işgal etti.

15 Eylül 1988'de yaklaşık 75 Innu, üssün pistine çıktı. Bir hafta sonra, 22 Eylül'de, yaklaşık 100 kişi askeri havaalanında protesto gösterisi düzenledi ve birkaç kişi tutuklandı. Eylül ve Aralık 1988 arasında yedi pist protestosu daha gerçekleşti ve kampanya 1990'lara kadar devam etti. Tshaukuesh Elizabeth Penashue, bombalama alanındaki protesto kampları için yaklaşık 200 kişiyi seferber etti. 1989 yazına kadar 250'den fazla kişi tutuklandı. 1989 ilkbaharının başlarında, aralarında Rose Gregoire ve Francesca Snow'un da bulunduğu bir grup kadın, kendilerine sunulan tahliye koşullarını reddetti ve bunun yerine on dokuz gün boyunca bir taşra hapishanesinde kaldı.

Hukuki sonuç olağanüstü ve kısa ömürlü oldu. Dört lider – Daniel Ashini, Penote Ben Michel, Peter Penashue ve Tshaukuesh Elizabeth Penashue – pisti işgal etmekten yargılandı ve yargıç, Eyalet Mahkemesi Hakimi James Igloliorte, kendi topraklarına izinsiz girmediklerine gerçekten inandıkları gerekçesiyle onları suçsuz buldu. Bu, bir Kanadalı hakimin bu tür bir davaya bu şekilde karar verdiği ilk seferdi. Daha sonra üst mahkeme, federal yargı yetkisinin mahkumiyetlerin geçerli kalması anlamına geldiğine karar verdi.

1986'da kurulan federal çevre değerlendirme paneli nihayet 1995'te raporunu yayınladı. Panel, uçuşların yasaklanmasını haklı çıkaracak yeterli bilimsel kanıt bulamadı ve bunun yerine hafifletici önlemler önerdi. Sonuç olarak, Goose Bay'deki alçak irtifa eğitimleri panel veya mahkemeler tarafından değil, gerekliliğin ortadan kalkmasıyla sona erdirildi. Bu, kampanyayı önemsiz bir ayrıntı haline getirmez: Innu toprak haklarını ulusal gündeme taşıdı, Igloliorte kararını ortaya çıkardı ve Labrador'da alçak irtifa uçuşlarının yeniden canlandırılmasıyla ilgili her türlü konuşmanın istişareyle başlamasının nedenidir.

Modern kanat, altyapısına oranla oldukça küçüktür: yaklaşık 75 askeri personel ve 90 sivil çalışan, hava trafik kontrolü, temizlik, tesisat, marangozluk ve kar temizleme işlerini yapan yaklaşık 250 Serco Canada çalışanı ve Ocak 2019'da yeni bir bina açan Askeri Aile Kaynak Merkezi bulunmaktadır. Kanat, yaklaşık 295.000 kilometrekarelik bir alandan sorumludur; bu alan kabaca Birleşik Krallık büyüklüğündedir.

Uçuş birimi, üç CH-135 Twin Huey'den oluşan bir üs kurtarma birliği olarak başlayan, 1993'te 444 Filo olarak yeniden adlandırılan ve 1996'da üç CH-146 Griffon ile donatılan 444 Yurtiçi Müdahale Filosu'dur. Görevi, uçuş operasyonlarını ve tatbikatlarını kapsamak ve yerel acil durumlara müdahale etmektir. Bunun üzerinde, pistin bakımının yapılmasının nedeni yatmaktadır: Goose Bay, NORAD'ın ileri operasyon üssüdür; savaş uçaklarının kısa sürede yakıt, barınak ve 11.046 fit uzunluğunda asfalt pistle sevk edilebileceği bir yerdir.

Bu havaalanının bir eğlence merkezi olarak geçmişi var. Goose Bay, 11 Eylül 2001'de transatlantik trafiği kabul eden ilk Kanada havaalanıydı; Ağustos 1990'daki Çöl Kalkanı harekatı sırasında normalde ayda iki veya üç uçuş yerine saatte iki Askeri Hava Nakliye Komutanlığı uçuşunu karşıladı ve 1983'te Uzay Mekiği Enterprise'ı 747 taşıyıcısında yakıt ikmali yaptı. İşte ıssız bir yerde bulunan on bir bin fitlik bir pistin değeri bu.

Göz alıcı olmayan bu iş yer altında yapılıyor. On yıllarca süren yakıt taşıma işlemleri, toprağı ve yeraltı sularını poliaromatik hidrokarbonlar, ağır metaller ve poliklorlu bifenillerle kirletti; 2014 yılında yer altında bir milyondan fazla litre çözünmemiş petrol olduğu tahmin ediliyordu. İyileştirme çalışmaları 2009'da başladı, 2028'de tamamlanması planlanıyor ve 2022 yılı itibarıyla 142,9 milyon dolara mal oldu; 700.000 litreden fazla hidrokarbon geri kazanıldı, beş milyondan fazla litre yeraltı suyu arıtıldı ve eski bir çöplük alanı yapay bir sulak alana dönüştürüldü. 19 Nisan 2024'te üs, içeride patlamaların olduğu yapısal bir yangında Hangar 8'i ve eski kontrol kulesini kaybetti - savaş zamanından kalma istasyonun bir parçası daha yok oldu.