İngiliz Milletler Topluluğu Hava Eğitim Planı Saskatchewan'a ulaştığında Moose Jaw'da zaten bir havaalanı vardı. 1940 yılında RCAF Moose Jaw Üssü olarak yeniden inşa edildi ve yeni alan 1941'de açıldı; Kraliyet Hava Kuvvetleri yönetimi altında 32 No'lu Hizmet Uçuş Eğitim Okulu'na ev sahipliği yaptı. Yaklaşık 1200 pilot buradan geçti ve milliyet listesi savaşın bir özetini sunuyor: Kanada, Birleşik Krallık, Norveç, Yeni Zelanda, Polonya, Fransa, Çekoslovakya, Belçika, Hollanda ve Amerika Birleşik Devletleri.

1946'da hizmet dışı bırakılarak sivil kullanıma geri verildi ve bu durum yedi yıl sürdü. Kore Savaşı ve NATO'nun yeniden silahlanmasıyla 1953'te tekrar faaliyete geçirildi ve o tarihten itibaren Moose Jaw'da kesintisiz olarak pilot eğitimi verilmektedir. Havaalanı, Şubat 1944'te Bombardıman Komutanlığı'nın 6. (RCAF) Grubunun komutasını devralan ve kayıp oranını düşüren Hava Korgenerali Clifford Mackay McEwen'in adını taşımaktadır; Kanada'da bir kişinin adını taşıyan sadece üç askeri havaalanından biridir.

Bugün bu kanat, Kanada Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin uçuş ekibi eğitiminin merkezi konumundadır. Moose Jaw'daki 2. Kanada Kuvvetleri Uçuş Eğitim Okulu uçuş aşamalarını gerçekleştirirken; Portage la Prairie yakınlarındaki Southport'taki 3. Kanada Kuvvetleri Uçuş Eğitim Okulu helikopter ve çok motorlu uçak eğitimini vermektedir; ve 431. Hava Gösteri Filosu, yani Snowbirds, onların yanında yer almaktadır. Burada eğitmenler ve öğrenciler de nitelikli eğitim almaktadır; bu nedenle uçuş programı şafaktan önce başlayıp karanlığa kadar devam etmektedir.

Filo listesi, tek kanatlı bir hava kuvvetleri için alışılmadık derecede uzundur çünkü çeşitli eğitim alanlarını kapsamaktadır: CT-156 Harvard II, 2023'e kadar CT-155 Hawk, Snowbirds'te bulunan CT-114 Tutor ve Southport uçakları (CT-145 King Air, CT-146 Bell 412 ve CT-153 Juno dahil). Önümüzdeki birkaç yıl içinde bunların çoğu, Geleceğin Hava Mürettebatı Eğitim filoları tarafından tek seferde değiştirilecektir.

Kanada'daki NATO Uçuş Eğitimi, 1994 yılında yeni bir şey olarak kuruldu: Hava kuvvetlerinin eğitim uçaklarına ve hangarlara sahip olması yerine, bir yüklenici firma bunları satın alacak ve Kanada'ya ve müttefiklerine eğitim saatleri satacaktı. Sözleşme Bombardier'e aitti ve 2015'te CAE devraldı. Uçaklar, Moose Jaw'daki temel aşamalar için turboprop motorlu CT-156 Harvard II ve Moose Jaw ve Cold Lake'deki ileri ve öncü savaş uçağı eğitimleri için jet motorlu BAE CT-155 Hawk idi.

Bu, bir bakıma işe yaradı; Danimarka, Singapur, Birleşik Krallık, İtalya, Macaristan, Almanya, Finlandiya ve Avusturya'dan pilotlar eğitimlerini Saskatchewan'da tamamlayıp nitelikli olarak evlerine döndüler ve 33.000 nüfuslu bir bozkır şehri uluslararası bir hava kuvvetleri müşterisi edindi. Müfredat saat olarak ölçülüyordu: IIA aşamasında Harvard II'de yaklaşık 95 saat, IIB aşamasında 45 saat, III aşamasında 70 saat ve IV aşamasında 49 saat. Bunun bir diğer sonucu ise RCAF'yi tek bir sözleşmesel hata noktasına maruz bırakması oldu.

Bu başarısızlık, Hawk'un ömrünün sonuna denk geldi. CT-155 üzerindeki eğitim, 15. Kanat'ta 2023 yazında sona erdi ve bu uçak tipi yaklaşık 24 yıl sonra 2024'te emekliye ayrıldı. Yerine geçecek uçak hazır olmadığı için Kanada, kendi savaş uçağı hazırlık eğitiminden mahrum kaldı. Cold Lake'deki 419. Taktik Savaş Uçağı Eğitim Filosu, 8 Mart 2024'te faaliyetlerine ara verdi ve 2030'ların başlarında yeniden faaliyete geçmesi planlanıyor. Geçici çözüm olan Köprü Savaş Uçağı Hazırlık Eğitimi, Kanadalı öğrencileri yurt dışına gönderiyor: yılda yediye kadar öğrenci Teksas'taki Sheppard Hava Kuvvetleri Üssü'ndeki Euro-NATO Ortak Jet Pilot Eğitim programına, eğitmenler ve öğrenciler ise Finlandiya'ya ve İtalya'daki Uluslararası Uçuş Eğitim Okulu'na gönderiliyor.

Kalıcı çözüm, Geleceğin Uçuş Ekibi Eğitimi'dir. 29 Mayıs 2024'te Kanada, CAE ve KF Aerospace ortak girişimi olan SkyAlyne'e, beş filoda 71 uçağı kapsayan, vergiler dahil 25 yıl süreli 11,2 milyar dolarlık bir sözleşme verdi: Grob G120TP, Pilatus PC-21, Beechcraft King Air 260, Airbus H135 ve görev eğitim sistemine sahip bir Dash 8-400. CT-157 Siskin II olarak adlandırılan on dokuz PC-21, Moose Jaw'a gönderilecek; ilk ikisi 14 Eylül 2026'da İsviçre'den ayrıldı. Yeni program kapsamında tam eğitimin 2029 baharında başlaması bekleniyor, bu da RCAF'nin kendi eğitim planında beş yıllık bir açığı kapatması gerektiği anlamına geliyor.

Bu ekip, artakalan uçaklar sayesinde varlığını sürdürüyor. Moose Jaw üssünün komutanı Albay OB Philp, 1967'de Kanada'nın yüzüncü yılı için kurulan ve daha sonra dağıtılan Golden Centennaires ekibine liderlik etmişti. CT-114 Tutor uçakları hâlâ üste duruyordu, hâlâ akrobasi için donatılmış ve korozyon önleyici işlem nedeniyle hâlâ beyaza boyanmıştı. 1969'da Philp, uçuş eğitmenleriyle gayri resmi formasyon uygulamalarına başladı; bu uygulamalar yerel etkinliklerde uçuş gösterilerine, ardından da gösterilere dönüştü.

Üssün içindeki Bushell Park İlköğretim Okulu'nda düzenlenen bir isim yarışmasının kazananı belirlendi. Snowbirds (Kar Kuşları) ismi, beyaz boyaya uyması, zarafeti çağrıştırması ve açıkça Kanadalı olması nedeniyle seçildi; isim 25 Haziran 1971'de resmiyet kazandı ve ekip ilk gösterisini 11 Temmuz 1971'de bu isimle gerçekleştirdi. Yedi yıl boyunca, eğitmenlerin boş zamanlarında uçurduğu gayri resmi bir ekip olarak faaliyet gösterdi. 1 Nisan 1978'de, 431. Filo'nun 431. Hava Gösteri Filosu olarak yeniden aktif hale getirilmesiyle filo statüsü kazandı ve bu statüye sahip ilk Kanadalı akrobasi ekibi oldu.

Kanada Silahlı Kuvvetleri'nden yaklaşık 80 personel filoda tam zamanlı olarak çalışırken, 24 kişi de gösteri ekibiyle birlikte seyahat ediyor. On bir adet Tutor uçağı bulunuyor; bunlardan dokuzu gösteri uçuşlarını gerçekleştiriyor (iki solo uçuş da dahil), iki yedek uçak ekip koordinatörleri tarafından uçuruluyor ve on üç uçak daha depoda tutuluyor. Snowbirds, destek uçağı olmadan turneye çıkan tek büyük askeri gösteri ekibi; bu da bakım personelinin arka koltuklarda seyahat ettiği ve ekibin uçtuğu jetlerde yaşadığı anlamına geliyor.

Tutor, türünün hala sergilenen en eski uçağı olma özelliğini taşıyor. Son uçuş sezonunu 2026'da tamamlayacak; Savunma Bakanı David McGuinty, 19 Mayıs 2026'da Snowbirds ekibinin, CT-157 Siskin II uçağı yerine oturana ve mürettebat hazır olana kadar (bu da 2030 veya daha sonrası olarak belirtiliyor) o sezondan sonra uçuşlarının durdurulacağını duyurdu. Ulusal bir akrobasi ekibinin dört yıl boyunca uçuş yapmaması gerçek bir maliyet ve bu, 1960'lardan kalma bir eğitim uçağının artık çalışamaz hale gelene kadar kullanılmasının doğrudan bir sonucu.

Snowbirds ekibi kurulduğundan beri yedi pilot ve iki yolcu hayatını kaybetti. İlki, 10 Haziran 1972'de CFB Trenton'da, karşı yönde yapılan bir solo manevra sırasında kanat uçlarının birbirine değmesi sonucu hayatını kaybeden Kaptan Lloyd Waterer'dı. Kaptan Gordon de Jong, 3 Mayıs 1978'de Alberta, Grande Prairie'de yatay stabilizatör arızası sonucu öldü. Kaptan Shane Antaya ise 3 Eylül 1989'da Toronto hava gösterisinde, büyük bir kalabalığın önünde, Ontario Gölü üzerinde havada çarpışma sonucu hayatını kaybetti.

Kayıplardan ikisi, evlerine yakın bir yerde yapılan eğitim sırasında meydana geldi. Yüzbaşı Michael VandenBos, 10 Aralık 1998'de Moose Jaw yakınlarında havada çarpışma sonucu hayatını kaybetti. Altı yıl sonra, 10 Aralık 2004'te Yüzbaşı Miles Selby, Saskatchewan, Mossbank yakınlarında, eş döngü manevrasının pratiği sırasında havada çarpışma sonucu öldü; diğer pilot fırlatma koltuğunu kullanarak kurtuldu. 9 Ekim 2008'de Yüzbaşı Bryan Mitchell ve Çavuş Charles Senecal, gösteri uçuşu olmayan bir uçuş sırasında 15. Kanat Moose Jaw'da meydana gelen bir kazada hayatlarını kaybetti.

Yüzbaşı Shawn McCaughey, 18 Mayıs 2007'de Montana'daki Malmstrom Hava Kuvvetleri Üssü'nde ters bir geçiş sırasında emniyet kemerinin kopması sonucu hayatını kaybetti. 13 Ekim 2019'da ise Georgia, Brooks yakınlarında bir Tutor uçağı, motorun yakıt dağıtım sisteminde meydana gelen bir arıza nedeniyle düştü; pilot hafif yaralarla fırlatma koltuğunu kullanarak kurtuldu ve yerdeki kimse yaralanmadı.

En son yaşanan kayıp, Kanadalıların çoğunun hatırladığı olaydır. 17 Mayıs 2020'de, pandemi sırasında moral yükseltmek amacıyla düzenlenen ülke çapındaki uçuş turu olan "İlham Operasyonu" sırasında, Kaptan Richard MacDougall pilot koltuğunda ve ekibin halkla ilişkiler sorumlusu Kaptan Jennifer Casey arka koltukta olmak üzere, Snowbird 11 uçağı British Columbia, Kamloops'tan havalandı. Motorun içine küçük bir kuş girdi, kompresör durdu ve itme gücü kayboldu. Her ikisi de fırlatma koltuğunu kullandı, ancak irtifa paraşütlerin tasarlandığı gibi çalışması için çok düşüktü. Kaptan Casey hayatını kaybetti; Kaptan MacDougall ise ağır yaralandı. 29 Mart 2021'de yayınlanan Uçuş Güvenliği Soruşturma Raporu, motor arızası eğitiminde değişiklikler, daha net fırlatma prosedürleri ve fırlatma koltuğu dinamiklerinin dengelenmesi üzerine araştırmalar da dahil olmak üzere beş öneride bulundu.

Bir uçuş okulunun kendine özgü bir kaza modeli vardır ve Moose Jaw'ınki de tanıdık bir model: alçak irtifada motor arızası veya manevra hatası, ardından fırlatma. CT-156 Harvard II, fırlatma koltuklarına sahip tek motorlu bir turboprop uçaktır ve dört yıl içinde bu koltuklar iki kez mürettebatın hayatını kurtarmıştır.

24 Ocak 2014'te, 15. Filo'ya ait bir Harvard II uçağı, Saskatchewan'da zorunlu iniş tatbikatı yaparken, sert bir iniş sonucu iniş takımları o kadar hasar gördü ki normal bir iniş imkansız hale geldi. Mürettebat fırlatma koltuğuyla uçaktan ayrıldı ve her ikisi de sadece hafif yaralanmalar geçirdi; uçak yere çarptığında tamamen tahrip oldu. Uçuş Güvenliği Soruşturma Raporu Mayıs 2016'da yayınlandı.

27 Ocak 2017'de, 15. Kanat'a ait bir başka Harvard II uçağı akrobasi eğitimi yaparken, öğrenci pilot gücü rölantiye düşürdü. Eğitmen pilot kontrolü ele aldı ve tam güç verdi, ancak hız zaten düşmüştü ve motor düşük irtifada güç kaybederken düşük yağ basıncı uyarısı belirdi. Yükselmeyi başaramayan ve piste ulaşmak için çok alçakta olduklarını düşünen pilotlar, her ikisi de fırlatma koltuğunu kullanarak uçaktan ayrıldı. Bir pilot hafif yaralandı.

Bunlar skandal değil; bunlar, tek motorlu uçaklarla yılda binlerce saat alçak irtifa uçuşu eğitimi vermenin aritmetiğidir. Bu durum, Harvard II ve Tutor'ın değiştirilmesiyle ilgili tartışmanın neden her zaman saat başına maliyetten daha fazlasıyla ilgili olduğunu açıklıyor.