Fransa, 1987-1991 askeri programlama yasası kapsamında 26 Şubat 1987'de üç adet Boeing E-3F Sentry ve 17 Ağustos 1987'de dördüncü bir adet sipariş verdi. İlk uçak 10 Ekim 1990'da Fransız hava sahasına girdi ve o yılın Aralık ayında Savunma Bakanı Jean-Pierre Chevènement'in huzurunda Avord'da teslim alındı. 201 numaralı uçak 22 Mayıs 1991'de, 202 numaralı uçak 25 Temmuz'da, 203 numaralı uçak 24 Eylül'de ve 204 numaralı uçak 21 Kasım'da hizmete girdi. Birim 19 Haziran 1992'de operasyonel hale getirildi. O zaman da filoda dört uçak vardı, şimdi de filoda dört uçak bulunuyor.

Bir E-3F uçağında on dokuz kişi uçuyor: iki pilot, bir navigatör, bir uçuş mühendisi ve on dört kontrolör, operatör ve teknisyen. AN/APY-2 ana radarı, 9,10 metre çapında ve merkezinde 1,80 metre kalınlığında bir rotodome içinde dakikada altı kez dönüyor; bakanlık, alçak uçan hedefleri yerdeki parazitlerden ayırmak için Doppler işleme özelliğine sahip hava modu menzilini 400 kilometreden fazla olarak yayınlıyor. AN/UPX-40 sorgulayıcı, S ve 5 modlarında tanımlama işlemini gerçekleştiriyor. Yakıt ikmali olmadan on saat, tanker desteğiyle ise yaklaşık 10.000 metre irtifada ve 360 knot (artı veya eksi 50 knot) seyir hızında on sekiz saate kadar uçuş süresine sahip.

Uçağın asıl yaptığı şey, diğer herkesi daha kullanışlı hale getirmektir. Taktik hava durumunu oluşturur, hava sahasını yönetir, tehdit uyarılarını doğrudan NATO savunma zincirine iletir ve yer kontrol merkezleri ile savaş uçakları arasında aktarım sağlar. Kalıcı hava güvenliği duruşunu (posture permanente de sûreté aérienne) destekler ve daha az bilinen bir şekilde, nükleer saldırı planlamasına doğrudan katkıda bulunur; bu da hava kuvvetleri personelinin bu yetenekteki bir açığı sadece rahatsız edici değil, tahammül edilemez olarak görmesinin nedenidir.

Filo, 2013 yılında 50.000 uçuş saatini aştıktan sonra, 2014 ile 2016 yılları arasında yaklaşık 340 milyon euro değerinde bir orta ömür yenilemesinden geçti. Bu yenileme, 2010 yılında ABD Dış Askeri Satışları (USMS) programı kapsamında sözleşmeye bağlanmış ve Eylül 2012'de Washington tarafından onaylanmıştı. Air France Industries KLM Engineering & Maintenance, Boeing'in program yönetimi altında Le Bourget ve Roissy'de çalışmaları yürüterek uçağı Amerikan E-3G'nin Block 40/45 standardına yaklaştırdı: yeni konsollar, yeni bilgisayarlar ve yeniden yazılmış görev yazılımı. 2017 yılında ise ayrı bir kokpit modernizasyonu olan FCU gerçekleştirildi.

Bu fikir, 1908 sonbaharında Cher'in bir havacılık üssüne sahip olması gerektiği konusunda parlamentoyu ikna eden Prens d'Arenberg'den geldi. 1910'daki Picardy'deki askeri tatbikatlar, uçakların herhangi bir faydası olup olmadığı konusundaki tartışmayı sonlandırdı ve 13 Eylül 1910'da General Brun, Avord'daki mevcut piyade kampının uçuş alanı olarak seçilmesini onayladı. Havacılığa resmi devir teslim 23 Temmuz 1912'de gerçekleşti. Mayıs ayında komutayı devralan Yüzbaşı Georges Bellenger, herhangi bir şeyin kalkış yapabilmesi için önce düzleştirilmesi gereken bir alan buldu; ilk kurs Ekim 1912'de on öğrenciyle açıldı, bunlardan biri Bizerte'den Georges Madon adında yirmi yaşında bir gençti.

Okul, 1914'te seferberlik nedeniyle kapandı ve o yılın Kasım ayında yeniden açıldı; ardından bugün hayal etmesi zor bir hızla büyüdü. Temmuz ve Ağustos 1916'da 203 binaya ve 50.000 metrekarelik hangara sahipti; 1918'de iniş alanı 10.881.500 metrekareye ulaştı - bu da bugün üssün kapladığı yaklaşık 1.100 hektarlık alana denk geliyor. Aralarında Vietnamlı işçilerin de bulunduğu yaklaşık 3.000 kişi burada çalışıyordu. Avord, ileri ve gece uçuşlarında uzmanlaşmıştı ve döneme ait Fransız kaynakları burayı dünyanın en büyük uçuş okulu olarak adlandırıyor. Ateşkes öncesinde 9.000'den fazla pilot burada pilotluk diploması aldı.

O dönemden günümüze en iyi şekilde ulaşan bina, alışılagelmiş anlamda bir hangar değil. 1916'da Limousin firmasında çalışan Eugène Freyssinet, her biri iç destek olmadan 46 metre genişliğinde, 60 metre uzunluğunda ve 11,50 metre yüksekliğinde, ince kabuklu, betonarme sekiz adet tonozlu yapı inşa etti. Bunlar birer hangar olmaktan çok birer mühendislik harikasıydı ve doğrudan Orly'deki çok daha ünlü Freyssinet hava gemisi hangarlarına açılıyordu. İkisi 1944 bombardımanından sağ çıktı; biri daha sonra AWACS'a yer açmak için yıkıldı. Hayatta kalan yapı ise şu anda karada konuşlu hava savunma eğitim merkezine ev sahipliği yapıyor.

Okul 1919'da kapatıldı ve 1921'de gözlemciler ve subay pilotlar için yeniden açıldı. Antoine de Saint-Exupéry, kendi eğitimi sırasında Nisan 1922'de buradan geçti. 1935'te Avord'da 15. Bombardıman Filosu (bombardıman kanadı) kuruldu ve 1936'dan itibaren dört motorlu Farman 221 ve 222 bombardıman uçaklarını uçurdu. Eylül 1939'a gelindiğinde üs, 8 Ekim 1939'da konuşlandırılan avcı uçak gruplarıyla bir bombardıman eğitim merkezi haline gelmişti.

Savaş, Almanlardan önce Avord'a ulaştı. 11 Mayıs 1940'ta yaklaşık otuz Heinkel bombardıman uçağı, savaş uçağı eşliğinde üssü bombalayarak hangarları, atölyeleri ve şapeli yerle bir etti ve dört Fransız askerini öldürdü; on asker de yaralandı. Alman kara kuvvetleri 23 Haziran 1940'ta üssü işgal etti ve sonraki dört yıl boyunca burası Fliegerhorst Avord olarak anıldı.

Luftwaffe, tıpkı Fransızların kullandığı gibi, burayı eğitim ve İngiltere'ye ulaşmak için bir üs olarak kullandı. III./KG 27 Boelcke, Heinkel He 111 uçaklarını 25 Haziran 1940'ta getirdi ve 3 Ağustos'ta Bretonya'ya doğru yola çıktı; IV./KG 27 adlı eğitim grubu ise Temmuz 1940'tan Aralık 1941'e kadar burada kalarak, ordu Barbarossa harekatı için sessizce doğuya doğru ilerlerken İngiltere üzerinde aldatma uçuşları gerçekleştirdi. En uzun süre kalan birlik, Ocak 1942'den Ocak 1944'e kadar He 111 eğitim grubu olan IV./KG 4 General Wever'di. Flugzeugführerschule (B) 15, 1 Mart 1943 ile 15 Mayıs 1944 tarihleri arasında Bourges'tan Avord'da görev yaparak mürettebatı He 177'ye alıştırdı. Daha kısa süreli kalışlar arasında, Ağustos 1942'de Doğu Cephesi'nden sonra dinlenen I./KG 1 Hindenburg, 15 Ocak ile 5 Şubat 1944 tarihleri arasında III./KG 40'ın Focke-Wulf Fw 200 Condor'ları ve Mart ile Mayıs 1944 arasında, Almanların Londra'yı son kez bombaladığı Steinbock Operasyonu sırasında I./KG 66'nın Junkers Ju 88 ve Ju 188 keşif uçakları yer alıyordu.

Todt Örgütü, alanı betonla yeniden inşa etti. Çim pistin yerini, 1942'de tamamlanan 13/21 ve 05/23 numaralı iki asfalt pist, bir kontrol kulesi, dağıtım alanları, bomba deposu ve bir demiryolu bağlantısı aldı. Bu beton sayesinde Avord, diğer 1912 havaalanları Mirage IV ve E-3F uçaklarını kaldıramazken, daha sonra bu uçakları kaldırabildi.

Müttefikler 1944 yılında burayı defalarca ele geçirmeye çalıştılar: 5 Şubat, 28 Nisan, 23 Mayıs, 4 Haziran ve 25 Haziran. 19 Ağustos 1944'te Almanlar binalara, pistlere ve erişim yollarına patlayıcı yerleştirip çıkarken burayı havaya uçurdular. Yaklaşık yüzde doksanı yok oldu. Cher, Eylül 1944'te kurtarıldı ve yeniden inşa çalışmaları Ekim 1945'e kadar sürdü; sekiz büyük Freyssinet hangarından sadece ikisi onarılabilir durumdaydı.

Avord, 1964 yılında Stratejik Hava Kuvvetleri'nin (Forces aériennes stratégiques) dokuz üssünden biri olarak adlandırılmasıyla nükleer bir görev üstlendi. Bunu takip eden çalışmalar oldukça kapsamlıydı: 3.500 metrelik bir pist, paralel bir taksi yolu, özel mühimmat deposu ve alarm bölgeleri. Bakanlık, üssün caydırıcılığa katılımını 1966 yılına dayandırıyor; o yıl Mirage IV mürettebatı ve bir C-135 yakıt ikmal filosu ilk kez burada nükleer alarm durumuna geçti.

Bombardıman birliği, 1965'ten 1 Temmuz 1976'ya kadar Avord'dan Dassault Mirage IVA uçaklarıyla uçan 1/94 Bourbonnais Bombardıman Filosu'ydu; daha sonra 1/94 Guyenne Bombardıman Filosu olarak yeniden adlandırıldı. 1 Aralık 1986'da dağıtılana kadar Avord'dan Mirage IVA uçaklarıyla uçmaya devam etti. Bu dönemin alarm durumu anlaşılması gereken bir noktadır: hiçbir üste dört uçaktan fazla bulundurulmaz, uçaklar beş veya on beş dakika içinde havalanmaya hazırdır ve kuvvetin tek bir saldırıda yerde imha edilmesini imkansız hale getirmek için yaklaşık elli Fransız havaalanını kullanan bir dağıtım planı uygulanmıştır.

Tankerler, bombardıman uçakları kadar önemliydi çünkü bir Mirage IV, onlardan biri olmadan hedeflerine ulaşamazdı. 15 Nisan 1966'da Avord'da Boeing C-135F'lerle kurulan Escadron de ravitaillement en vol 4/94 Sologne, 1 Temmuz 1976'da ERV 2/93 Sologne adını aldı ve gelenekleri 1993'te sona erdi. Son Fransız C-135'i 30 Haziran 2025'te emekliye ayrıldığında, modern Sologne filosu, anma ziyareti için 3 Nisan 2025'te bir tanesini doğduğu yere, Avord'a geri uçurdu.

Hala var olanlar ise daha az görünür durumda. Avord, Fransa'nın üç ASMP vektör deposundan birine ev sahipliği yapıyor (diğerleri Istres ve Saint-Dizier) ve üssün resmi sunumunda dört görevi arasında nükleer alarmı desteklemek amacıyla ASMP füzesinin depolanması, bakımı ve kullanımı yer alıyor. 2016'dan beri ayrıca, diğer tüm yollar imha edildiğinde veya engellendiğinde nükleer kuvvetlere Cumhurbaşkanının emrini ileten güçlendirilmiş iletim zinciri olan système de dernier recours'u işleten ortak birim escadron SYDEREC 92.532 Astarté'ye de ev sahipliği yapıyor. Eylül 2000'de Brétigny-sur-Orge'da kurulan bu birlik, 1 Ekim 2025'te yirmi beşinci yılını kutladı. Üs ayrıca Savigny-en-Septaine'de bir mühimmat tesisi işletiyor; bu tesis üzerinden Rusya'nın Ukrayna'yı işgalinden sonraki yılda mühimmat akışı dört katına çıktı ve doğuya, Polonya ve Romanya'ya yönlendirildi.

Avord hiçbir zaman okul olma özelliğini kaybetmedi. 1912'den başlayıp 23 Mayıs 1945'teki çift motorlu dönüşüm okuluna kadar uzanan bu çizgi, günümüzde école de l'aviation de transport 00.319 (ulaştırma havacılık okulu) olarak varlığını sürdürüyor. 1965 yılında üssün eski eğitim grubu dağıtıldığında Avord'da groupement école 319 kuruldu; 1 Ağustos 1994'te école de l'aviation de transport 00.319 adını aldı ve 2 Şubat 2001'de, 27 Mart 1954'te Diên Biên Phu üzerinde alçak irtifada iniş yaparken Dakota uçağının Viet Minh uçaksavar ateşiyle vurulması sonucu hayatını kaybeden nakliye pilotu Kaptan Jean Dartigues'in adını aldı.

1952'den itibaren otuz yılı aşkın bir süre boyunca Siebel Si 204 ve NC.701 Martinet, ardından Dassault MD 312 Flamant ve 1983'ten beri Embraer EMB-121 Xingu uçaklarını uçurmuştur. Uçuş filosu, Fourchambault Uçuş Eğitim Filosu'dur ve Belçikalı öğrenciler Fransız öğrencilerle birlikte eğitim almaktadır. Şimdi sorun Xingu'da: İki kuvvette toplam 32 adet kaldı, 22'si hava kuvvetlerinde ve 10'u deniz kuvvetlerinde ve yuvarlak göstergeli çift motorlu bir uçak, A400M veya C-130J'ye kötü bir giriş niteliğinde.

"Geleceğin Ulaşım Okulu Uçağı" adlı yenileme programı yavaş ilerliyor. DGA, Haziran 2023'te bilgi talebi ve 15 Haziran 2025'te ihale çağrısı yayınladı; başvurular 19 Ağustos 2025'te sona erdi. DGA, uçak sayısı belirtmek yerine, teklif verenlerden uçuş saatleri istedi: Hava Kuvvetleri için yılda 10.100 saat ve Deniz Kuvvetleri için 3.400 saat, Avord'dan uçurulacak ve Lann-Bihoué için de bir opsiyon bulunacaktı. İngiliz Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin Embraer Phenom 100'ü seçmesi, Fransızların cevabını şekillendirmesi bekleniyor.

İkinci okul daha yeni ve daha az biliniyor. 2014'ten beri Avord'da bulunan kara tabanlı hava savunma kanadı (escadre sol-air de défense aérienne — 1er régiment d'artillerie de l'air), beraberinde kara tabanlı hava savunma filosu 02.950 Sancerre'yi, teknik destek filosu 2E.950'yi ve Fransa'nın kara tabanlı hava savunma operatörlerini eğiten 14.950 kara tabanlı hava savunma eğitim ve uzmanlık merkezini de getirmiştir; bu merkez, 1916'dan kalma Freyssinet hangarında yer almaktadır. Sancerre filosu Crotale ve SAMP/T Mamba uçaklarını kullanmakta olup, operatörleri Mamba'yı Romanya'daki Cap Midia'ya konuşlandırmıştır. Üssün dört temel görevinden biri olarak sadece havadan tespit değil, hava savunmasını da tanımlamasının nedeni budur.

İlk haliyle 2024-2030 Askeri Programlama Yasası, E-3F'nin halefi için herhangi bir hüküm içermiyordu; bunun yerine NATO'nun Gelecek Gözetim ve Kontrol İttifakı çalışmasına dayanılacağı ima ediliyordu. Kasım 2024'te, 146 numaralı programın ekipman kredileri hakkında rapor veren milletvekili François Cormier-Bouligeon, uçağın 2035'e kadar uzatılmasının operasyonel ve mali açıdan akıllıca olmadığını ve 2025'te bir halefin seçilmesi gerektiğini açıkça belirtti. Saab'ın GlobalEye sistemine işaret etti ve sistemin Fransa'daki ilk denemelerinin iyi gittiğini kaydetti.

Hava Kuvvetleri Kurmay Başkanı General Jérôme Bellanger, 9 Temmuz 2025'te Ulusal Meclis Savunma Komisyonu'na aynı durumu daha açık bir dille dile getirdi. Görevi bir Dassault Falcon 10X'in üstlenmesini istediğini ve bunu Dassault'un başkanıyla görüştüğünü, ancak ilk E-3F'nin en geç 2030'da hizmetten çıkarılacağını, uçağın doğrudan nükleer saldırılara katkıda bulunduğunu ve bu nedenle hazır olarak satın alınması gerektiğini söyledi. Makul bir fiyata tek teklifin GlobalEye olduğunu, Amerikan E-7'nin bu kategoriye girmediğini belirtti. Silahlanma Genel Delegesi Emmanuel Chiva ise argümanın diğer yarısına bir rakam verdi: E-3F'nin uçuş maliyeti saatte yaklaşık 100.000 euro ve bu rakam sadece artacaktı.

Karar yılın sonunda alındı. 30 Aralık 2025'te Fransa, Saab ile Bombardier Global 6000/6500 gövdesine monte edilecek iki GlobalEye sistemi (Erieye ER radarı ve Leonardo'nun Seaspray deniz radarı) için 1,1 milyar eurodan biraz fazla bir bedelle sözleşme imzaladı ve iki adet daha opsiyon hakkı elde etti. Teslimatların 2029 ile 2032 yılları arasında yapılması bekleniyor. Bir ay önce, 30 Kasım 2025'te, bakım müdürlüğü, 1991 model bir uçağın yerine yenisi inşa edilirken bakımını sağlamak amacıyla, dört adet E-3F uçağı için Air France Industries KLM E&M ile on yıl daha destek anlaşması imzalamıştı.

2026 bütçe belgelerinde ayrıca, planlanan E-3F yenileme çalışmalarının önemli ölçüde azaltıldığı belirtiliyor: görev sistemi eskimesi çalışmaları ve bağımsız uydu iletişiminin entegrasyonu iptal edildi. Fransa, Sentry için gerekenden fazla harcama yapmamaya karar verdi. Avord dört adet E-3F'i elinde tutacak, ardından döner radar yerine sabit radara sahip daha küçük, daha yeni ve daha ucuz bir uçak alacak ve 1992'den beri yaptığı işe devam edecek.