Kraliyet Hava Kuvvetleri, havaalanını İkinci Dünya Savaşı sırasında, 1944'te inşa etti ve yakındaki balıkçı kasabasının adını vererek RAF Negombo olarak adlandırdı. Wikipedia, Jefford'un RAF filolarının standart tarihine atıfta bulunarak, 1945'te 232. Filoyu, 1946-1949 yılları arasında 45. Filoyu ve 1950'de 249. Filoyu, ayrıca 1945-46 yıllarında 1303. Uçuş Birliği'ni listeliyor.

2 Mart 1951'de kurulan Kraliyet Seylan Hava Kuvvetleri, burada misafir olarak başladı. Kendi tarihçesine göre, Uçuş Eğitim Kanadı'nın atası olan 1 Numaralı Filo, 1 Eylül 1951'de "Kraliyet Seylan Hava Kuvvetleri Katunayake Üssü"nde kuruldu. SWRD Bandaranaike hükümeti İngilizleri Seylan'daki üslerinden çıkardığında, Kraliyet Seylan Hava Kuvvetleri üssün tamamını devraldı; kaynaklar 1956 veya 1957 olarak farklı tarihler belirtiyor ve Seylan Hava Kuvvetleri Karargahı 1 Kasım 1957'de dağıtıldı.

Aynı alanda uluslararası bir havaalanının inşasına 1964 yılında Kanada'nın yardımıyla başlandı ve 1967'de tamamlandı. Sivil havaalanı 1970 yılında Bandaranaike adını aldı, 1977'de Katunayake Uluslararası Havaalanı olarak yeniden adlandırıldı ve 1995'te tekrar Bandaranaike adını aldı. Hava kuvvetleri sahanın kendi tarafını elinde tuttu ve Wikipedia'ya göre bir kısmı "hala askeri havaalanı olarak kalıyor".

1970'ler ve 1980'lerin büyük bölümünde hava kuvvetlerinin az sayıdaki jet uçağı başka yerlerde konuşlanmıştı. Bu durum 1 Şubat 1991'de, Çin yapımı FT-5 eğitim uçakları ve F-7 savaş uçaklarıyla Filo Komutanı Harsha Abeywickrama komutasında Katunayake'de 5. Filo'nun yeniden kurulmasıyla değişti.

10. Avcı Filosu, 1996 yılında İsrail yapımı Kfir C2'ler ve bir TC2 eğitim uçağıyla katıldı. Daily FT, savaşın son aşamalarında "ana taarruz bombardıman birliği" haline geldiğini belirtiyor. 2000 yılında, Ukrayna'da yeniden inşa edilen altı MiG-27 ve bir MiG-23UB eğitim uçağı 5. Filoya katıldı; Kasım 2007'de ise kendi başına bir filo olan 12. Filoyu oluşturdu ve bu filo 2019 yılının başlarına kadar varlığını sürdürdü.

Bu nedenle Katunayake, son savaşın bombalama harekatının gerçekleştirildiği yerdi ve siviller üzerindeki etkilerine ilişkin iddialar ve karşı iddialar, üssün kendisinden ziyade hizmet sayfasına aittir. Üssün kendisi, hava kuvvetlerinin 50. yıldönümü olan Mart 2001'de Cumhurbaşkanlığı Sancağı'nı aldı.

Sunday Times'ın Durum Raporu'na göre, saldırganlar 23 Temmuz akşamı saat 21:00'den sonra üssün dışındaki bir oyun alanında toplandı, 700 dönümlük kompleksin tenha bir noktasındaki çevre telini saat 01:15 civarında kesti ve daha sonra jet ve helikopter filoları arasındaki tel örgüyü keserek bir yağmur suyu tahliye kanalından içeri girdi. Saat 03:50'de ateş açtılar.

Wikipedia, Sunday Times, Jane's ve Frontline'a dayanarak, sekiz askeri uçağın imha edildiğini listeliyor: iki Kfir, bir MiG-27, üç K-8 eğitim uçağı, bir Mi-17 ve bir Mi-24; beş K-8, bir MiG-27 ve birkaç helikopter hasar gördü. Saldırganlar daha sonra sivil tarafa geçerek SriLankan Airlines'a ait iki Airbus A330 ve bir A340'ı imha etti ve üç yolcu uçağına daha hasar verdi. Sayımlar farklılık gösteriyor: TamilNet o sabah 13 uçağın imha edildiğini bildirdi.

Wikipedia'nın anlatımına göre 14 saldırganın tamamı öldürüldü; ilk raporlarda dört kişi öldüğü belirtilse de yedi hükümet personeli hayatını kaybetti. Havaalanı 14 saat kapalı kaldı ve Wikipedia, saldırıyı turizmde ,5'lik bir düşüşe ve Sri Lanka'nın 1948'den beri ilk yıllık ekonomik daralmasına bağlıyor. Hava Kuvvetleri Komutanı Hava Mareşali Jayalath Weerakkody, Sunday Times'a verdiği demeçte, hava kuvvetlerinin olaylardan tam sorumluluk aldığını söyledi.

LTTE, 26 Mart 2007 Pazartesi günü saat 00:45'te ilk hava saldırısını gerçekleştirdi. Hava kuvvetleri, uçağın Çek yapımı dört kişilik Zlin Z-143 olduğunu belirledi; Sunday Times gazetesi, biri patlamayan dört bombanın atıldığını bildirdi. Bombalar, Havacılık Mühendisliği Kanadı'nın çinko çatılı binasına isabet etti ve yakında uyuyan hava-deniz kurtarma ekibinden üç havacıyı öldürdü; 16 kişi yaralandı ve bitişikteki 4. Filo'ya ait yaklaşık beş helikopter hafif hasar gördü.

Verilen yanıt, eksiklikleri ortaya çıkardı. Gece uçuş kabiliyetine sahip bir K-8, saldırıdan 20 dakikadan fazla bir süre sonra havalandırıldı ve Mannar üzerinde saldırganları kaybetti; gazete, Hindistan yapımı hava savunma radarının açılmadığını bildirdi. Hizmet veri setine göre, 2008 yılında Çin'den satın alınan altı adet F-7G önleme uçağı, özellikle LTTE'nin hafif uçaklarıyla başa çıkmak için gelmişti.

Sunday Times gazetesinin aktardığına göre, son Hava Kaplanları saldırısı 20 Şubat 2009 gecesi gerçekleşti; her biri 215 kg C-4 taşıyan iki Zlin tipi uçak düşürüldü. Colombo'da elektrik kesintisi ve silah sesleri eşliğinde, uçaklardan biri saat 22.45 civarında Katunayake'de düşürüldü; diğeri ise Colombo'daki Gelir İdaresi Başkanlığı binasına çarptı. Gazete, ölenlerden birinin pilot, diğerinin ise seken ateş sonucu yaralanan 14 yaşında bir çocuk olduğunu ve 58 kişinin yaralandığını bildirdi.

Savaşın sonunda sadece birkaç Kfir uçağı hizmet verebilir durumdaydı ve 2022'deki ekonomik kriz, filoyu yıllarca parasız bıraktı. 2021'de hükümet, İsrail Havacılık ve Uzay Sanayii tarafından dört adet tek kişilik Kfir ve bir eğitim uçağının 49 milyon ABD doları tutarında bir revizyonunu onayladı; bu revizyonda cam kokpit ve yeni aviyonik sistemler kullanılacaktı. Hava Mareşali Sudarshana Pathirana, Daily FT'ye yaptığı açıklamada amacın, uçakları analog sistemlerden modern dijital sistemlere geçirmek olduğunu söyledi.

11 Haziran 2026'da, Kfir C12 standardına göre yeniden inşa edilen ilk uçak, Katunayake'de, komutan Hava Mareşali Bandu Edirisinghe ve Savunma Bakanı'nın gözetiminde uçuşunu gerçekleştirdi. Hava kuvvetleri, 1996'dan beri hizmette olan Kfir'e 'Aslan Yavrusu' adını vermişti.