Holloman'daki en tuhaf şey ve hala çalışan en eski şey bu ray hattı. 1950'de Snark seyir füzesi kızaklarını fırlatmak için inşa edilen 3.500 fit uzunluğundaki ray hattı, o zamandan beri defalarca uzatıldı; Hava Kuvvetleri şimdi yaklaşık on mil uzunluğunda olduğunu belirtiyor, üssün kendi veri sayfası ise 50.788 fit olduğunu ve türünün en uzun ve en hızlı tesisi olduğunu söylüyor. 704. Test Grubu'nun bir parçası olan 846. Test Filosu tarafından işletiliyor. Onu değerli kılan uzunluğu değil, hassasiyeti: raylar sürekli olarak kaynaklanıyor ve başka hiçbir ray hattının ulaşamadığı bir toleransla ölçülüyor ve enstrümantasyon her saniyeyi on bin parçaya bölüyor, böylece mühendisler bir test nesnesine mikrosaniye mikrosaniye ne olduğunu tam olarak görebiliyor.

Bu iş göz alıcı değil ve amansız. Kızaklar fırlatma koltukları, savaş başlıkları, füze arayıcıları, radomlar ve güdüm setleri taşıyor; yıllar içinde binden fazla fırlatma testi yapıldı. Yağmur ve buz erozyonu, parçacık çarpması ve ateşleme gibi testler burada yapılıyor çünkü bir kızak daha sonra geri alınabiliyor, oysa bir uçuş testi genellikle mümkün olmuyor. 5 Ekim 1982'den itibaren filo, helyum dolu bir tüpün içine bölümler yerleştirmeye başladı, çünkü helyum havanın yoğunluğunun yaklaşık yedide biri ve aynı itme kuvvetiyle aracın daha hızlı gitmesini sağlıyor. 18 Aralık 1969'da Mach 7.3'ün üzerinde bir dünya kara hız rekoru kırıldı; 30 Nisan 2003'te ise Holloman'ın raylı bir araç için yaklaşık Mach 8.5'e denk gelen 6.453 mil/saatlik bir rekor kırdığı bildirildi. Filo, Temmuz 2021'den beri Hipersonik Kızak Kurtarma programı yürütüyor ve Mach 5'in üzerindeki hızlardan bir test parçasını sağlam bir şekilde kurtarabilen Amerikan savunma teşkilatındaki tek kızak paleti olduğunu iddia ediyor.

Stapp, 1953'te Holloman'a yavaşlama projelerini yönetmek üzere geldi; Muroc Kuru Gölü'nden on altı roket kızağı denemesi yapmıştı ve yaklaşık 35 g'lik kişisel bir toleransı vardı. 10 Aralık 1954'te Sonic Wind I'e bindi. 40.000 poundluk itme kuvveti, kızağı beş saniyede 632 mil/saat hıza çıkardı, yaklaşık 20 g'lik bir ivmeyle yükseldi ve ardından su frenleri her şeyi 1,4 saniyede 46,2 g'lik bir zirveyle yavaşlattı. Kızaktan morluklar, kabarcıklar ve geçici körlükle indi ve gözlerindeki hissin, anestezi olmadan azı dişi çektirmeye benzediğini söyledi. Görme yetisi geri geldi. Hava Kuvvetleri bir daha asla bu piste insan göndermedi.

Bu denemenin amacı rekor kırmak değildi. Stapp, 35.000 feet yükseklikte, ses hızının iki katı hızla fırlatılan bir mürettebat üyesinin rüzgar çarpmasına ve yavaşlamaya dayanabileceğini kanıtlıyordu ve elde ettiği veriler doğrudan kaçış sistemi tasarımına gitti. Ayrıca, daha çok önem verdiği bir alana da gitti. Stapp, yıllarca aynı kuvvetlerin havada olduğundan çok daha fazla Amerikalının karayollarında öldüğünü savunmuştu ve 1955'te hala adını taşıyan otomobil güvenliği konferansını kurdu. Başkan Johnson'ın 1966 Karayolu Güvenliği Yasası'nı imzaladığı sırada oradaydı; bu yasa, 1968'den itibaren yeni otomobillerde emniyet kemeri zorunluluğu getiriyordu. 1991'de Ulusal Teknoloji Madalyası'nı aldı ve 13 Kasım 1999'da Alamogordo'da seksen dokuz yaşında vefat etti. Sonic Wind No. 1, Smithsonian'ın Udvar-Hazy Merkezi'ndeki Hız Ulusu galerisi için restorasyon altında bulunuyor.

Bu kanat, 20 Kasım 1940'ta kurulan ve 15 Ocak 1941'de Selfridge Havaalanı'nda faaliyete geçen 49. Avcı Grubu'na dayanmaktadır. Pearl Harbor'dan sonra Güneybatı Pasifik'e gönderilen ilk Amerikan savaş birliklerinden biriydi, Şubat 1942'den itibaren Avustralya'yı savundu ve savaşı 678 düşman uçağını imha ederek tamamladı; bu, o bölgedeki diğer tüm avcı gruplarından daha fazla bir başarıydı; Richard Bong, 40 zaferinden 22'sini bu grupla elde etti. Ardından Kore, Fransa ve Spangdahlem geldi. 49. Kanat, 1 Temmuz 1968'de 72 F-4D Phantom ile Holloman'a ulaştı; bu konuşlandırma 1969 Mackay Kupası'nı kazandı, 1977'de F-15'e dönüştürüldü ve 25 Haziran 2010'da sadece 49. Kanat adını aldı.

Bugün eğitim veriyor. 54. Avcı Grubu, 11 Mart 2014'te Luke'taki 56. Avcı Kanadı'nın bir müfrezesi olarak Holloman'da faaliyete geçti; bu kanat, F-35A için pistini geri almak zorundaydı; yaklaşık 800 havacı New Mexico'ya taşındı ve grup şu anda F-16 uçaklarını kullanan 8., 311. ve 314. Avcı Filolarını bünyesinde barındırıyor. Uzaktan kumandalı pilotlar ilk olarak 23 Ekim 2009'da geldi ve üssün daha büyük bir bölümünü oluşturdu. 49. Harekat Grubu, simülatör aşamalarını merkezileştiren ve 2009'dan beri yılda 600'den fazla öğrenci mezun eden 16. Eğitim Filosu ile birlikte 6., 9. ve 29. Saldırı Filolarını bünyesinde barındırıyor. Müfredat, geçişten temel yüzey saldırısına ve iki imha zinciri bloğuna kadar dört aşamada yaklaşık üç ay sürüyor. Pistteki uçaklar HO kuyruk kodunu taşıyor. Bu tesis 59.639 dönümlük bir alanı kapsıyor ve 4.093 fit yükseklikte yer alıyor, yaklaşık 21.000 kişiye ev sahipliği yapıyor.

Holloman, dünyanın en büyük MQ-9 üretim hattına sahip olduğu için, müttefik hava kuvvetleri kendi ekiplerini kurmak yerine mürettebatlarını buraya gönderiyor. Hollanda Kraliyet Hava Kuvvetleri 2018'den itibaren Holloman'da öğrenci ağırladı ve Ocak 2024'te daimi personel oluşturarak 6. Saldırı Filosu'na Hollandalı eğitmenler yerleştirdi; böylece bir Hollandalı ve bir Amerikalı öğrenci tamamen aynı müfredatı tamamlıyor. Fransa, İspanya ve İtalya da misafir ülke olarak burada eğitim görüyor; amaç, NATO Reaper mürettebatının sadece teknik özellikler değil, ekipman, prosedürler ve teknik dil konusunda da ortak bir anlayışa sahip olması.

İngiliz bağlantısı daha eski ve daha karmaşık. Kraliyet Hava Kuvvetleri, Holloman'ı dünyanın en büyük uzaktan kumandalı uçak eğitim tesisi olarak tanımlıyor ve Reaper uçak mürettebatı eğitimini, Kuzey Dakota'daki General Atomics uçuş test ve eğitim merkeziyle paralel olarak burada yürütüyordu; daha sonra Nevada'daki Creech Hava Kuvvetleri Üssü'nde 39. Filo ile ileri düzey çalışmalara başladı. Çatışma kuralları ve ulusal prosedürleri kapsayan Birleşik Krallık'a özgü eğitim, bu görev 39. Filo'ya devredilene kadar 54. Filo'nun Reaper Eğitim Birimi'nin işiydi. 2020'de RAF, Protector'ın hizmete girmesinden önce tüm süreci yeniden yapılandırdı ve Grand Forks'ta altı haftalık bir yer okulu ve temel operasyon kursunu öne alarak zaman çizelgelerini ve müfredat içeriğini doğrudan kontrol edebildi. Holloman'daki İngiliz varlığı gerçek ve önemliydi, ancak daha yeni uçaklar etrafında yeniden düzenlenmiş bir zincirin içinde yer alıyordu.

Almanya, 1958'den beri Amerika Birleşik Devletleri'nde hava mürettebatı eğitimi veriyor ve bunun nedenleri her zaman coğrafiydi. Federal Cumhuriyet küçük, kalabalık ve sık sık bulutlu; New Mexico ise muazzam süpersonik hava sahası, yüzlerce açık uçuş günü ve hemen yanındaki White Sands'te canlı atış poligonları sunuyor. Alman Hava Kuvvetleri Uçuş Eğitim Merkezi 1992'de Holloman'a taşındı ve altı birimden oluşan tam bir kuruluş olarak yerleşti: bir eğitim grubu, bir Tornado eğitim filosu, bir lojistik grubu, birinci ve ikinci hat bakım filoları ve bir ikmal filosu. Temel silah sistemleri kursları, eğitmen kursları, savaş uçağı silah eğitmeni kursu ve Tornado mürettebatı için ileri taktik eğitimleri düzenledi ve çeyrek yüzyıl boyunca Alman savaş uçakları Alamogordo üzerinde sıradan bir manzaraydı.

Almanya görevi eve geri getirmeye karar verdi ve sonu uzadı. Alman Tornado ve Holloman F-16 mürettebatı, 17 Ağustos 2017'de son ortak görevlerini gerçekleştirdi ve birliğin 2019 yılının ortasına kadar taşınması planlanıyordu. Bölgedeki daha geniş Alman varlığı ise bundan biraz daha uzun sürdü: 9 Kasım 1957'de kurulan ve nesiller boyu Patriot mürettebatını eğiten Fort Bliss'teki Alman Hava Kuvvetleri Hava Savunma Merkezi, 17 Mayıs 2022'de görevini bıraktı ve o yılın Haziran ayı sonunda kapandı. Fort Bliss Ulusal Mezarlığı'nda Alman mezarları bulunuyor, ancak bunlar daha önceki bir döneme ait: 1946'da oraya yeniden gömülen yirmi iki Alman savaş esiri ve savaş sırasında Fort Bliss'te çalışan bir Alman sivil bilim insanı; bu da White Sands üzerinde V-2 füzeleri ateşleyen roket ekiplerinin de orada konuşlandığını hatırlatıyor.

Nighthawk, 9 Mayıs 1992'de gölgelerden çıkarak Holloman'a geldi; filo, gizli Tonopah üssünden ayrılıp halka açık bir kapısı olan sıradan bir Hava Muharebe Komutanlığı üssüne taşındı. 1941 grubunun "Kara Koyunu" olarak bilinen 8. Avcı Filosu, kardeş birlikleriyle birlikte bu uçağı uçurdu. F-117'ler, 1990'lar boyunca Güney Gözlem Operasyonu için görevlendirildi, Şubat ve Temmuz 1999 arasında Müttefik Kuvvet Operasyonu için Avrupa'ya gitti ve 19 Mart 2003 gecesi Irak Özgürlük Operasyonu'nu başlattı. Müttefik Kuvvet Operasyonu ayrıca 49. Filo'ya kimsenin istemediği bir ayrıcalık kazandırdı: düşman saldırısı sonucu gizli bir avcı uçağını kaybeden tek birlik oldu.

Karar verildikten sonra emeklilik hızla gerçekleşti. 11 Mart 2008'de Wright-Patterson'daki Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri Ulusal Müzesi'nde, 21 Nisan'da Holloman'da ve 22 Nisan'da Palmdale'deki Lockheed Martin Skunk Works'te bir veda töreni düzenlendi; emekli Albay Jack Forsythe, batıya doğru son sorti için dört uçaklık bir filoya liderlik etti. Elli civarında uçaktan oluşan filonun bir kısmı müzelere gitti, geri kalanı ise Nevada'daki Tonopah Test Alanı'na uçuruldu ve Hava Kuvvetleri'nin hurdaya çıkarılmak yerine "geri çağrılabilir depolama" olarak adlandırdığı yere yerleştirildi; bu nedenle Nighthawk'lar resmi olarak hizmet dışı bırakılmalarından çok sonra bile çölde fotoğraflanmaya devam etti. Holloman'da yerlerini F-22A Raptor aldı ve böylece 49. Filo, iki farklı gizli uçak tipini kullanan tek aktif Hava Kuvvetleri kanadı oldu. Son Raptor uçakları Nisan 2014'te Tyndall'a gitti. Haziran 2024'te 8. Avcı Filosu, bu anıya bir F-16'yı siyah ve griye boyadı.