309. Havacılık Bakım ve Yenileme Grubu, hava fotoğraflarının gösterdiği gibi bir hurda deposu değildir. Utah, Hill Hava Kuvvetleri Üssü'ndeki Ogden Hava Lojistik Kompleksi'nin bir birimidir ve Davis-Monthan'ın doğu ucunda 2.600 dönümlük bir alanı kaplamakta olup ortalama 3.200 uçak ve yaklaşık 6.100 motora ev sahipliği yapmaktadır. Bunların hiçbiri AMARG'a ait değildir: mülkiyet, teslim eden birimde kalır ve grup, Savunma Bakanlığı'nın beş birimi, çeşitli federal kurumlar ve müttefik hükümetler için sırasıyla muhafız, parça aracısı, depo ve hurda toplayıcı olarak görev yapar.

Bu alan, toprak ve hava koşulları sayesinde varlığını sürdürüyor. Güney Arizona, düşük nem oranı, seyrek yağış ve korozyonu on yıllarca uzak tutacak kadar yüksek rakım sunuyor. Ayak altında, kireçtaşı adı verilen kil benzeri bir alt tabakanın üzerinde yaklaşık altı inç derinliğinde sert, alkali bir üst toprak bulunuyor; bu toprak o kadar sağlam ki, yüklü bir bombardıman uçağı açık arazide çekilip, asfalt döşenmeden üzerine park edilebiliyor.

Hazırlık zahmetli bir iştir. Silahlar ve fırlatma koltukları devre dışı bırakılır, yakıt sistemleri boşaltılır ve yağlama yağıyla temizlenir, her hava girişi, dikiş ve boşluk kapatılır ve ardından uçak Spraylat ile kaplanır. Spraylat, iki aşamada uygulanan, koyu renkli bir yalıtım tabakasının altında beyaz yansıtıcı bir tabaka bulunan ve iç sıcaklığı ortam hava sıcaklığının yaklaşık on beş derece üzerinde tutan bir vinil bileşiktir. Mürettebat bunu sabah 10'dan önce uygular, çünkü o saatte dış yüzey sıcaklığı 120 derece Fahrenheit'i geçer.

Her şey daha sonra dört kategoriden birine giriyor. Tip 1000, gelecekteki bir geri çağırmaya karşı bozulmadan saklanan, uzun vadeli ve dokunulmaz depolamayı ifade eder. Tip 2000 uçakları, operasyonel filoların uçmaya devam etmesi için seçilen, yedek parça sağlayan uçaklardır. Tip 3000, transferi bekleyen uçak gövdeleri için kısa vadeli tutmayı ifade eder ve Tip 4000, işe yarar her şeyden arındırılmış ve eritme tesisine gönderilecek uçakları kapsar. AMARG, yılda ortalama yüz uçağı yeniden canlandırıyor veya yeniden canlandırmaya hazırlıyor ve yıllık olarak 250 milyon ila 300 milyon dolar değerinde 5.000 ila 6.000 parça geri kazanıyor.

Stratejik Silahların Azaltılması Anlaşması, Amerika Birleşik Devletleri'nin sadece bombardıman uçaklarını hizmetten çekmesini gerektirmedi. Bunların görünür ve doğrulanabilir şekilde imha edilmesini ve nasıl imha edileceğini de belirtti. Anlaşmanın Dönüştürme veya İmha Protokolü, bir kasap şeması gibi okunuyor: kuyruk kısmı ve kuyruk yüzeyleri, açıkça bir birleştirme noktası olmayan bir yerden gövdeden ayrılacak; kanatlar herhangi bir yöntemle gövdeden ayrılacak; ve gövdenin geri kalanı, kanatların bağlandığı alanda, yine açıkça bir birleştirme noktası olmayan bir noktada iki parçaya ayrılacak.

Ardından, hurdalık alanına en ünlü görüntülerini kazandıran kısım geldi. Kalıntıların, kaldırılmadan önce doksan gün boyunca karşı tarafın ulusal teknik doğrulama araçları -yani keşif uyduları- tarafından görülebilecek şekilde açıkta bırakılması gerekiyordu. Tucson, yıllarca güneş altında, bir tepsideki örnekler gibi dizilmiş, parçalara ayrılmış Stratofortress uçaklarıyla uğraştı; yörüngedeki bir kamera onları sayabilecek şekilde düzenlenmişti.

Yöntem son derece basitti: 13.000 pound ağırlığındaki çelik bir bıçak vinçle kaldırılıp her uçağın üzerine dört kez sertçe düşürülüyor, kanatları koparıyor ve gövdeyi üç parçaya ayırıyordu. Her bombardıman uçağından beş parça, yaklaşık doksan ton alüminyum ve Soğuk Savaş'ın sonu hakkında herhangi bir bildiriden daha çok şey anlatan bir fotoğraf ortaya çıkmıştı.

START I anlaşması Temmuz 1991'de imzalandı ve 5 Aralık 1994'te yürürlüğe girdi. 8 Nisan 2010'da imzalanan yeni START anlaşması, 5 Şubat 2018'e kadar merkezi limitlere indirgeme yapılmasını gerektiriyordu; bu hedefe ulaşmak için Davis-Monthan'da otuz dokuz B-52G uçağı hizmet dışı bırakıldı, sonuncusu (seri numarası 58-0224) 19 Aralık 2013'te.

355. Taktik Savaş Uçağı Kanadı, 1 Temmuz 1971'de Davis-Monthan'da A-7D Corsair II uçaklarıyla yeniden faaliyete geçirildi. A-10 uçakları 2 Mart 1976'da geldi, kanat 1 Eylül 1979'da 355. Taktik Eğitim Kanadı olarak yeniden adlandırıldı ve son A-7D görevi o Ekim ayında gerçekleştirildi. O zamandan itibaren Tucson, Warthog'un eğitim merkezi oldu. Çöl Fırtınası Operasyonu'nda bu uçak tipi ,7 görev kabiliyetiyle yaklaşık 8.100 sorti gerçekleştirdi ve mürettebatı 1992'deki Güney Gözlem Operasyonu'ndan Afganistan, Irak ve Kore'ye kadar sürekli olarak görevlendirildi.

Çözülme süreci önce yavaş, sonra aniden gerçekleşti. 6 Şubat 2024'te ilk Davis-Monthan A-10 uçağı, 82-0648, AMARG'a doğru pistte ilerledi; bu, kilometrelerle değil, yardalarla ölçülen bir emeklilik uçuşuydu. O Eylül ayında, 354. Avcı Filosu, yani Bulldogs, faaliyetlerini durdurdu. Üsten yapılan son A-10 sortisi, 29 Temmuz 2026'da 355. Harekat Grubu komutanı Yarbay Rodney Dwyer tarafından gerçekleştirildi. Kalan üç uçak ise 5 Ağustos 2026'da Georgia'daki Moody Hava Kuvvetleri Üssü'ne gitti.

Görevin yerini alacak olan başka bir saldırı kanadı değil. 25 Nisan 2023'te duyurulan 492. Filo, Florida'daki Hurlburt Field'dan, Hava Kuvvetleri Özel Harekat Komutanlığı altında, özel harekat saldırısı, hareketlilik, istihbarat ve hava-yer entegrasyonu için oluşturulmuş bir güç projeksiyon kanadı olarak taşınıyor. Plan daha sonra iyileştirildi: MC-130J ve özel taktik birimleri kaldırıldı ve yerlerine iki OA-1K Skyraider II filosu ve bir CV-22 Osprey filosu getirildi. İlk müfreze 2024 sonbaharında kuruldu, karargahın aktif hale getirilmesi 2027 yazında planlanıyor ve tam operasyonel kapasiteye 2028 mali yılında ulaşılması hedefleniyor.

Bunun yanı sıra, elektronik saldırı da gelişiyor. 55. Elektronik Muharebe Grubu, EC-130H Compass Call uçaklarını, belirgin şekilde daha fazla menzil, hız ve irtifaya sahip Gulfstream G550 dönüşümü olan EA-37B ile değiştiriyor; Hava Muharebe Komutanlığı'na ait ilk örnek 23 Ağustos 2024'te geldi. Gelecekteki üssün şekli açık: daha az yakın hava desteği, daha çok sessiz ve hızlı bir şekilde ulaşması gereken her şey.

Kurtarma, Davis-Monthan'ın ününün daha sessiz ve muhtemelen daha zor olan tarafıdır. 563. Kurtarma Grubu, 1 Ekim 2018'de 355. Kanat'ın altına yeniden yapılandırılan aktif görevdeki muharebe arama ve kurtarma operasyonlarını yönetir ve coğrafi olarak birbirinden ayrı iki konumda yedi filo ve yaklaşık 1.125 personeli idare eder.

Parçalar belirli bir şekilde bir araya geliyor. 79. Kurtarma Filosu, HC-130J Combat King II tanker uçaklarını uçurarak helikopterlere havada yakıt ikmali yapıyor ve geceleyin alçaktan, gözlük kullanarak çalışıyor. 55. Kurtarma Filosu helikopterleri uçuruyor - tarihsel olarak HH-60G Pave Hawk, şimdi ise giderek artan bir şekilde HH-60W Jolly Green II. 48. Kurtarma Filosu, hayatta kalanlara ulaşan, onları tedavi eden ve tahliye eden paraşütçüleri bünyesinde barındırıyor; 68. Filo ise Koruyucu Melek gücünü eğitiyor.

Bu durumun pratikte nasıl göründüğü, Mayıs 2014'te, Meksika kıyılarından 1100 deniz mili açıkta, batmış bir Çin teknesinden kurtarılan Venezuela balıkçı gemisindeki ağır yanıklı denizcilerle ilgili bir yardım çağrısıyla gösterildi. Grup, iki HC-130J, üç HH-60 Pave Hawk ve Arizona Ulusal Hava Muhafızlığı'na ait bir KC-135 ile 38 havacıyı havalandırdı. Paraşütçüler, zodyak botları ve tıbbi malzemelerle yaralılara müdahale ederek durumlarını stabilize ettiler; yaralılar daha sonra Cabo San Lucas üzerinden Kaliforniya'daki bir yanık tedavi merkezine uçakla götürüldü.

İkinci Teğmen Samuel Howard Davis, 20 Kasım 1896'da Tennessee, Dyer County'de doğdu ve 1917'de Arizona Üniversitesi'nden mezun oldu. 28 Aralık 1921'de, Florida, DeSoto County'de, öğrenci İkinci Teğmen William Sinclair ile birlikte uçtuğu Curtiss JN-6 uçağı mekanik bir arıza nedeniyle kontrolden çıktı ve düştü; her ikisi de çıkan yangında hayatını kaybetti. Birinci Teğmen Oscar Monthan, 4 Haziran 1885'te İngiltere, Dewsbury'de doğdu ve 27 Mart 1924'te Hawaii, Luke Field'da bir test uçuşunda Martin MB-2 bombardıman uçağındayken pistin sonundaki bir engele çarptı ve kendisiyle birlikte dört kişi daha hayatını kaybetti. Her ikisi de Tucson'daki Evergreen Memorial Park'a gömüldü ve şehir, üç yılda iki havacısını kaybettikten sonra, isimlerini seçmek yerine tireyle birleştirmeyi tercih etti.

Tucson, bu alana oldukça erken bir dönemde belediyeye ait bir havaalanı kurmuştu ve 1920'lerin sonlarına doğru Davis-Monthan Havaalanı, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en büyük belediye havaalanı olarak tanımlanıyordu. 23 Eylül 1927'de Charles Lindbergh, yaklaşık 20.000 kişilik bir kalabalığın önünde Spirit of St. Louis uçağıyla iniş yaptı ve aynı akşam üniversite meydanında düzenlenen bir ziyafetle havaalanının açılışını gerçekleştirdi.

Ordu, Eylül 1940'ta sahayı devraldı ve pistler ile depolar yaklaşık sekiz ay içinde inşa edildi. 1 Aralık 1941'de Davis-Monthan Ordu Havaalanı olarak yeniden adlandırılan üs, ülkenin üçüncü büyük B-24 Liberator eğitim üssü oldu ve 1,5 milyon dolarlık bir yükseltmenin ardından 1945'te B-29'ları teslim aldı. Uçak depolaması, Nisan 1946'da fazla C-47 ve B-29'larla başladı; üs, 13 Ocak 1948'de bugünkü adını aldı ve depolama operasyonu o zamandan beri aralıksız olarak devam ediyor.

Yirmi iki yıl boyunca Davis-Monthan, Arizona'dan konuşlandırılan en yıkıcı silahları kullandı ve bunların neredeyse hiçbiri üssün kendisinden görünmüyordu. 390. Stratejik Füze Kanadı, sıvı yakıtlı kıtalararası balistik füze olan ve güçlendirilmiş bir siloda hazır tutulan Titan II'ye hazırlanmak için 28 Kasım 1961'de Davis-Monthan'da faaliyete geçti. Tucson çevresindeki kompleks halkasını iki filo paylaştı: 570. Stratejik Füze Filosu şehrin kuzey ve batısındaki dokuz bölgeyi, 571. Filo ise güneydeki dokuz bölgeyi üstlendi. Toplamda on sekiz silo vardı ve her birinde günün 24 saati teyakkuzda olan dört kişilik bir mürettebat bulunuyordu.

İlk füze 27 Kasım 1962'de geldi. 570. filo 13 Haziran 1963'te, 571. filo ise aynı yılın 30 Kasım'ında tamamen faaliyete geçti. Her füze, dokuz megatonluk bir W-53 savaş başlığı taşıyordu ve büyüyen bir Amerikan şehrine kolayca ulaşılabilen mesafedeki tarım arazilerinin ve çöllerin altında konuşlandırılmıştı. Devre dışı bırakma süreci 1 Ekim 1982'de başladı, son füze Mayıs 1984'te kaldırıldı ve filo o yılın Temmuz ayında tamamen devre dışı bırakıldı.

On sekiz kompleksin on yedisi yok edildi. Biri ise yok edilmedi. Green Valley yakınlarındaki Duval Maden Yolu üzerindeki 571-7 numaralı Füze Kompleksi korunarak Titan Füze Müzesi olarak açıldı; burası, halkın içine inebileceği, teleferikle yürüyebileceği ve siloda gerçek bir füzeyi görebileceği tek Titan II tesisidir.