Amerikan savaş uçağı mürettebatı Vietnam'dan yaklaşık ikiye bir oranında bir değişim oranıyla çıktı ve 1972 yazında Linebacker dizisinin bir bölümünde bu oran yaklaşık olarak eşit seviyeye düştü. Bu, on yıllık füze çağı doktrininin vaat ettiği şey değildi. Mürettebat, görüş menzilinin ötesindeki radar temas noktalarına ateş etme konusunda eğitilmişti ve barış zamanı güvenlik kuralları bunu engellediği için neredeyse hiç farklı bir uçakla savaşmamıştı.

Hava Kuvvetleri kendi muharebe verilerini inceledi ve harekete geçmek için yeterince somut bir şey buldu: İlk on görevi atlatan bir mürettebatın, görev süresinin geri kalanını da atlatma olasılığı çok daha yüksekti. Tehlike, eğitimde öğretilenlerle muharebenin gerçekte gerektirdikleri arasındaki boşlukta, yani başlangıçta yoğunlaşmıştı.

Yarbay Richard “Moody” Suter’in cevabı, bu on görevi barış zamanına taşımaktı. Düşman bölgesi gibi davranan bir eğitim alanı inşa edin, oraya özel bir düşman kuvveti yerleştirin ve mürettebatın pahalı hatalarını Nevada’da yapmasına izin verin. Taktik Hava Komutanlığı’ndaki General Robert J. Dixon bunu onayladı ve altı ay içinde faaliyete geçirmelerini söyledi. İlk Kızıl Bayrak tatbikatı Kasım 1975’te 37 uçakla gerçekleştirildi.

Bu hiç durmadı. Ekim 2022 itibarıyla Hava Kuvvetleri 29 ülkeden 423.248 sorti, 783.907 uçuş saati ve 164.724 mürettebat kaydetti. Modern bir versiyonu üç hafta sürüyor ve yüzün üzerinde uçağı aynı gökyüzü parçasına yerleştiriyor; artık uçuşa uzay ve siber efektler de ekleniyor.

Bir Saldırgan Filosu, ya kesin bir şekilde kaybetmek ya da öğretici bir şekilde kazanmak için vardır. 64. Filo, düşmanlık geçmişini 1972 yılına kadar uzatır ve Kızıl Bayrak Operasyonu ile aynı nedenle kurulmuştur: Amerikalı pilotlar, Sovyet taktikleriyle ilk kez savaşta karşılaşıyorlardı. 65. Filo, bütçe döngüsüyle birlikte gelip geçti; yetmişli ve seksenli yıllarda F-5'ler, 2005'ten itibaren F-15'ler, 2014'te hizmet dışı bırakıldı ve Haziran 2022'de F-35A'larla yeniden aktif hale getirildi.

Son değişiklik ilginç olanı. Saldırgan bir kuvvetin tehdidi taklit etmesi gerekiyor ve tehdit artık gizli. Dördüncü nesil bir uçağı yeniden boyayarak beşinci nesil bir düşmanı simüle etmek artık inandırıcı değildi, bu yüzden Hava Kuvvetleri profesyonel düşmanlarına F-35'i verdi.

Boya, süsleme değil, doktrindir. Saldırgan F-16'lar, gerçek düşmanın kullandığı uçağı takip eden şemalar kullanmıştır; en sonuncusu Su-57'den esinlenilmiş dijital bir parçacık desenidir. Buradaki amaç, bir pilotun böyle bir uçağın arkasından kalkış yaparken, onu gerçekte gördüğünde tanıyacağı bir şekil ve renge bakmasıdır.

Kültür alışılmadık. Başarı, saldırganların kendi imha sayısıyla değil, Mavi Hava mürettebatının yenilgilerden öğrendikleriyle ölçülüyor. 64. filonun eğitim şeflerinden birinin dediği gibi, filo "düşman taktikleri, yetenekleri ve sınırlamaları için başvurulacak yer"dir; uçuş kıyafetiyle yapılan bir araştırma işi.

1979 ile 1988 yılları arasında Hava Kuvvetleri, Nellis'in yüz mil kuzeybatısında bulunan Tonopah Test Alanı'ndan kendi mürettebatına karşı gerçek MiG-17, MiG-21 ve MiG-23 uçaklarını uçurdu. Bu birlik, 4477. Test ve Değerlendirme Filosu, yani Kızıl Kartallar'dı ve programın adı Constant Peg idi.

Bu isim iki kişinin tesadüfi birleşiminden ortaya çıktı. General Charles Donnelly'nin telsiz kodu Constant'tı; ilk komutan Albay Gaillard Peck'in ise Peg adında bir karısı vardı. Peck bu iki ismi bir araya getirdi ve isim böylece kaldı.

Gizlilik, koşulları da kapsıyordu. Bakım personeli, haftanın beş günü Tonopah'ta, çatılarında rüzgarda sabit kalmaları için lastikler bulunan çift katlı karavanlarda yaşıyordu. Pilotlar Nellis'ten gidip geliyor, fabrika desteği ve kayda değer bir kılavuzu olmayan Sovyet uçaklarıyla uçuyor ve akşamları hiçbir şeyden bahsetmeden sıradan banliyölerdeki evlerine dönüyorlardı. Kaza oranı, 100.000 uçuş saati başına yaklaşık 100'dü; bu, normal bir filoya göre kat kat daha kötü bir orandı ve yedek parça bulunamayan eski uçaklarla uçtuğunuzda olan şey buydu.

Program sona erdiğinde, 15.000'den fazla sorti, yaklaşık 6.000 Amerikalı hava mürettebatını gerçek tehlikeyle karşı karşıya getirmişti. Altmış dokuz pilot, her biri birer Bandit numarasıyla Kızıl Kartal olarak uçtu. Üç kişi hayatını kaybetti: 1979'da bir MiG-17'de Deniz Kuvvetleri Teğmeni Hugh Brown, 1982'de bir MiG-23'te Yüzbaşı Mark Postai ve yerde meydana gelen bir kazada Teknik Çavuş Rey Hernandez. Program 2006'da gizlilikten çıkarıldı ve programda uçanlar nihayet nerede olduklarını söyleyebildiler.

Thunderbirds ekibi 1953'te kuruldu ve Haziran 1956'da Nellis'e taşındı. Uçaklar yaklaşık her on yılda bir değişti — Thunderjet, Thunderstreak, Super Sabre, ünlü kısa bir F-105 dönemi, Phantom, T-38 ve 1983'ten beri F-16 — ancak görevin şekli değişmedi. Bir sezon Mart ortasından Kasım ortasına kadar sürer ve formasyonlar, jetlerin birbirine yeterince yakın uçtuğu şekilde gerçekleştirilir; böylece her şey, kanat adamlarının lideri izlemesine ve başka hiçbir şeye bağlı değildir.

İşte bu bağımlılık, 18 Ocak 1982'yi bu kadar kötü yapan şeydi. Indian Springs'te yapılan bir eğitim uçuşu sırasında, Diamond ekibinin dört uçağı da aynı anda yere çakıldı. Soruşturma, lider uçağında bir kontrol sorunu olduğunu gösterdi; diğer üçü, eğitim aldıkları gibi formasyon halinde uçarak onu takip etti. Dört pilot hayatını kaybetti. Ekip uçuştan men edildi ve geri döndüğünde F-16'larla geri döndü.

Seçim süreci subaylar için iki yıl, erler için ise üç ila dört yıl sürüyor ve federal kurallar sezonu sınırlandırdığı için ekip, deneyimli personeli yeni kanla harmanlamak amacıyla her yıl personelinin yaklaşık yarısını değiştiriyor. 2023'te ilk Ulusal Hava Muhafızları gösteri pilotunu bünyesine kattı.

Silah Okulu, 1949'da topçu okulu olarak kuruldu ve 1954'te Savaş Uçağı Silah Okulu adını aldı. 1992'de "savaş uçağı" kelimesini kaldırdı çünkü o zamana kadar bombardıman, kurtarma, keşif ve nihayetinde uzay ve siber mürettebat eğitimini de veriyordu. Bugün 21 filoyu yönetiyor; bunlardan on dördü Nellis'te, yedisi ise başka yerlerde bulunuyor.

Silah Eğitmenliği Kursu yaklaşık beş buçuk ay sürer ve her altı ayda bir yaklaşık 130 mezun verir; her mezunun yaklaşık 400 saatlik temas süresi vardır. Kurs, hayatta kalınabilir ancak rahat olmayacak şekilde tasarlanmıştır: Öğrenciler, başarısız olana kadar tekrar tekrar zorlanırlar; çünkü hiç yenilmemiş bir eğitmenin bir filoya faydası olmaz.

Ortaya çıkan şey, sol omuzda takılan bir arma ve belirli bir tür otoritedir. Bir C-130 silah subayı, kursu "hayatımda gittiğim en zor okul, tartışmasız" olarak tanımladı ve beklenen tavrı üç kelimeyle özetledi: mütevazı, güvenilir, yaklaşılabilir. Şubat 2026'da okul, yeni birleştirilen istihbarat kursundan ilk astsubayını mezun etti.

Bu, Red Flag ile aynı şey değil ve Hava Kuvvetlerinin TOPGUN versiyonu da değil. Red Flag, filoların katıldığı üç haftalık bir tatbikat; Silah Okulu ise bireylerin gönderildiği bir yüksek lisans programı ve kapsamı artık savaş uçaklarından çok daha geniş.

Nevada Test ve Eğitim Alanı, tüm bunların daha yeşil bir yerde değil de burada gerçekleşmesinin nedenidir. Yaklaşık 4.500 mil karelik kara alanı ve 12.000 kilometrekareye kadar kısıtlı hava sahası, gerçek yabancı tesisleri taklit edecek şekilde düzenlenmiş elektronik muharebe alanları, tehdit yayıcıları ve sahte karadan havaya füze rampalarıyla donatılmıştır.

“"Enstrümanlı" kelimesi burada önemli. Atış alanı, izleme ve puanlama için kablolanmış durumda, böylece her çatışma sonrasında yeniden oluşturulabiliyor. Red Flag'in değeri aslında uçmakta değil; mürettebata tam olarak nasıl öldüklerinin gösterildiği brifingde yatıyor.

Bu atış poligonu, herkesin Area 51 olarak adlandırdığı Groom Lake'deki tesisle sınır komşusudur. Bu konuda kesin olmakta fayda var, çünkü hakkında yazılanların neredeyse hiçbiri bu konuda net değil. Area 51, atış poligonu kompleksinin içinde yer alıyor ancak Nellis'in bir birimi değil ve ayrı olarak yönetiliyor. Amerika Birleşik Devletleri hükümeti bununla ilgili resmi olarak sadece bir şeyi kabul etti: 2013'te CIA tarafından yapılan bir açıklama, tesisin var olduğunu ve U-2 ve A-12 uçaklarının uçuş testlerinde kullanıldığını doğruladı. Bunun ötesindeki her şey ya hala gizli ya da hiç doğru değildi.