854. Mühendis Havacılık Taburu'ndan dört havacı, Amerikan kuvvetlerinin Guam'ı geri almasından dört ay sonra, 13 Kasım 1944'te Pati Burnu'ndaki kireçtaşı platosunun haritasını çıkarmaya başladı. Albay Herbert E. Brown Jr. komutasındaki tabur, 9 Ekim'de Kwajalein'den adaya ulaşmıştı. Kuzey Sahası'ndaki çalışmaları daha sonra ham rakamlarla hesaplandı: 847 dönüm orman temizlendi, 1.231.700 metreküp toprak taşındı, 828.000 metrekare asfalt beton döşendi, 181 Quonset kulübesi ve 902 ahşap bina inşa edildi.

İlk asfalt 17 Ocak 1945'te serildi ve pist 3 Şubat'ta, 314. Bombardıman Kanadı'na ait bir C-87'nin iniş yapması ve ardından Tümgeneral Curtis LeMay'in bir F-13A ile iniş yapmasıyla operasyonel hale geldi. İki paralel şerit 10.500 fit x 500 fit ölçülerinde düzeltildi ve 8.500 fit x 200 fit ölçülerinde, 1.000 fitlik ek alanlarla asfaltlandı. Kuzeydeki pist günümüzdeki 06L/24R pisti; güneydeki pist ise 06R/24L'dir.

314. Filo, 19., 29., 39. ve 330. olmak üzere dört B-29 grubunu getirerek 25 Şubat 1945'te Tokyo'yu ilk kez bombaladı. 12 Nisan'da Başçavuş Henry E. Erwin, yanan bir fosfor bombasını çıplak elleriyle uçağından dışarı attı ve B-29 operasyonları için verilen tek Onur Madalyası'nı kazandı. 7 Ekim 1949'da üs, Şubat 1945'te Pasifik uçuşunda Korgeneral Millard F. Harmon ile birlikte kaybolan Tuğgeneral James Roy Andersen'in adıyla yeniden adlandırıldı.

18 Haziran 1965'te, 7. ve 320. Bombardıman Kanatlarına ait B-52F Stratofortress uçakları, Andersen'den kalkarak Saigon'un kuzeyindeki bir Viet Cong üssüne karşı ilk Arc Light görevini gerçekleştirdi. Fırlatmayla ilgili anlatımlar farklılık gösteriyor: Hava Kuvvetleri Tarihsel Destek Bölümü 27 uçaktan bahsederken, diğer Hava Kuvvetleri özetleri 30 uçaktan bahsediyor. Bombardıman uçaklarından ikisi, yakıt ikmal uçakları ararken kıyıdan yaklaşık 250 mil açıkta bulutların içinde çarpıştı. Tek bir bomba bile düşmeden önce sekiz mürettebat üyesi hayatını kaybetti.

Arc Light, Haziran 1965 ile Ağustos 1973 arasında Andersen, Tayland'daki U-Tapao ve bir dönem Kadena'dan gerçekleştirilen 126.000'den fazla sortiyle Hava Kuvvetleri tarihinin en uzun süren bombalama harekatı oldu. Aylık sorti sayısı 1967 ortalarında yaklaşık 800'den Şubat 1968'de 1.800'e yükseldi ve bu dönemde bombardıman uçakları Khe Sanh'daki Deniz Piyadeleri üssünün çevresine yaklaşık 60.000 ton bomba bıraktı. Son Arc Light görevi 15 Ağustos 1973'te gerçekleştirildi.

Şubat 1972'de kuzeyin bombalanmasının yeniden başlamasıyla başlatılan Kurşun Atışı Operasyonu sırasında pist doldu. Doksan gün içinde 15.000'den fazla adam geçici görevle Andersen'e gönderildi; kışlalar doldu ve mürettebat çadırlarda yaşayarak haftada seksen saat çalıştı. Sonuç, 1945'ten beri herhangi bir yerde görülen en büyük bombardıman uçağı yoğunluğuydu; Andersen'de yayınlanan sayılara göre yaklaşık beş mil uzunluğundaki asfalt üzerinde 152 ila 155 B-52 park halinde bulunuyordu.

Linebacker II harekatı 18-29 Aralık 1972 tarihleri arasında gerçekleştirildi ve Noel Günü operasyonlar durduruldu. B-52'ler, gönderilen 741 sortiden 729'unda etkili uçuş yaptı ve Hanoi ve Haiphong bölgelerine yaklaşık 15.000 ton bomba bıraktı; bu bombalar 26 SA-2 mevzisine ve yaklaşık 1.240 karadan havaya füzeye karşı kullanıldı. Andersen, açılış gecesinde 87 bombardıman uçağı havalandırdı. Guam'daki kuvvetin 152 ila 155 uçak arasında olduğu tahmin ediliyor; U-Tapao'da ise 54 B-52D bulunuyordu.

Üçüncü gece en kötüsüydü: Gönderilen 99 bombardıman uçağından altısı geri dönmedi. Hava Kuvvetleri sonunda 15 B-52'nin düşürüldüğünü kabul etti; bunlardan on tanesi Kuzey Vietnam'da, beş tanesi önce Laos veya Tayland'a ulaştı, dokuz tanesi ise U-Tapao'da uçamayacak kadar ağır hasar gördü. Bu sayı tartışmalıdır. İlk Amerikan açıklamaları 16'yı kabul ederken, basına 17, Kongreye ise daha sonra 13 denildi ve Drenkowski ve Grau'nun 2007'deki bir analizi gerçek sayının 22 ile 27 arasında olduğunu savundu.

Kayıp uçaktaki 92 mürettebattan 26'sı kurtarıldı, 33'ü savaş esiri oldu ve 33'ü öldü veya asla bulunamadı; bunlar genellikle 25 kayıp ve sekiz ölü olarak ayrılır. On bir gün içinde kaybedilen diğer uçaklar arasında iki F-111A, üç F-4, iki A-7, iki A-6, bir EB-66, bir RA-5C ve bir HH-53 bulunuyordu. Paris Barış Anlaşması 27 Ocak 1973'te imzalandı ve 591 Amerikalı savaş esiri altmış gün içinde evlerine döndü.

23 Nisan - 1 Kasım 1975 tarihleri arasında yürütülen Yeni Yaşam Operasyonu, Guam'ı Güney Vietnam'dan göç edenlerin kabul noktası haline getirdi. Bebek Taşıma Operasyonu kapsamında uçakla tahliye edilen yaklaşık 2.600 yetim ve çocuk, 3 ve 4 Nisan tarihlerinde adadan geçiş yapmıştı. Ordu operasyon sonrası raporunda Guam'da barındırılan ve işlemleri yapılan Vietnamlıların sayısı 111.919 olarak belirtilirken, Andersen'in kendi halkla ilişkiler ofisi bu sayının 100.000'den fazla olduğunu ve bunların 39.000'den fazlasının hava üssünde barındırıldığını söylüyor.

C-141 Starlifter ve C-130 Hercules uçakları, Andersen'in rampasına günün her saati yük indiriyordu. 1966'da inşa edilen çelik yatakhaneler, herkesin Tin City (Teneke Şehir) diye adlandırdığı bir kampa dönüştürüldü; bu kamp, şu anda Top of the Rock kulübünün etrafındaki tarlaların bulunduğu alanda yer alıyor; günümüze kadar kalan tek şey taş bir merdiven. Amerika anakarasına gidecek neredeyse her mülteci bu üs üzerinden işlemden geçirildi.

En büyük kamp hava üssünde değildi. Deniz inşaat birlikleri (Seabees), Guam Deniz Üssü'ndeki Orote Burnu'nda 50.000 kişi için çadır kurdu ve burada doluluk oranı 39.331'e ulaştı. Adanın mülteci nüfusu 13 Mayıs 1975'te 50.450'ye ulaştı ve kamplar 23 Ekim'de kapatıldı. Herkes geri dönmedi: 16 Ekim'de 1.546 Vietnamlı, Vietnam'a geri gönderilmeyi talep ederek Thuong Tin 1 adlı ticaret gemisiyle Guam'dan ayrıldı. Geminin kaptanı on iki yıl hapis cezasına çarptırıldı.

Andersen, dünyanın en çok tayfun riski taşıyan su bölgelerinden birinde, deniz seviyesinden yaklaşık 180 metre yükseklikte bir platoda yer almaktadır. Süper Tayfun Karen, 11 Kasım 1962'de Guam'ı vurdu. Nimitz Tepesi'ndeki Donanma anemometresi saatte 240 kilometreye varan bir rüzgar hızı ölçtü ve fırtına sonrası adanın güneyi için tahminler saatte 280 ila 290 kilometreye kadar çıktı. On bir kişi öldü, Guam'daki evlerin 'i hasar gördü veya yıkıldı ve Andersen'deki pistler kullanılamaz hale geldi.

Paka tayfunu 16 Aralık 1997'de geldi. Andersen'deki bir sıcak telli anemometre, saatte yaklaşık 236 mil (205 knot) hızında bir rüzgar kaydetti ki bu dünya rekoru olurdu; Ulusal Hava Servisi değerlendirmesi, bu okumanın sonradan yapılan analizlerle desteklenmediğini açıkça belirtiyor. Guam veya Rota'da kimse ölmedi ve hasar 600 milyon doları aştı. Süper Tayfun Pongsona ise 8 Aralık 2002'de geldi ve adanın kuzey ucu yaklaşık iki saat boyunca kasırganın gözünün içinde kaldı.

Pongsona kasırgası 700 milyon dolardan fazla hasara yol açtı, Guam Sağlık Bakanlığı'nın verilerine göre 193 kişiyi yaraladı ve dolaylı olarak bir kişinin ölümüne neden oldu; uçan cam parçalarıyla yaralanan bir kadın, yardım ulaşamadığı için geçirdiği kalp krizi sonucu hayatını kaybetti. Andersen'deki Doppler radarı, elektrik kesintisi nedeniyle çalışmaz hale geldi ve yedek jeneratörler radarı besleyemedi. 24 Mayıs 2023'te Kategori 4 şiddetinde Mawar tayfunu vurdu; uçaklar ya tahliye edildi ya da hangarlara alındı, kimse ölmedi ve havaalanı 48 saat içinde tekrar çalışır hale geldi.

Andersen'in yaşadığı arazi Chamorro topraklarıydı. 21 Temmuz 1944'te Guam'ın yeniden ele geçirilmesinin ardından ordu, özel mülkiyetteki yaklaşık 52.000 dönüm araziyi ele geçirdi ve sonunda adanın yaklaşık 'ünü oluşturan 85.000 dönümü aşan bir alanı işgal etti. Tazminat, enflasyona göre herhangi bir ayarlama yapılmadan, 1941 arazi değerleri üzerinden 1948'de yapılan el koymalara uygulanarak hesaplandı. Guampedia kayıtlarına göre, 1928'de 750 dolara el değiştiren 25 dönüm arazi 850 dolara satın alındı.

Bazı topraklar geri döndü. 1994 tarihli Guam Fazla Topraklar Yasası, Genel Hizmetler İdaresi'ne ihtiyaç duyulmayan federal mülkleri Guam'a ücretsiz olarak devretme talimatı verdi ve 2011 yılına kadar 2.767 dönümden fazla alanı kapsayan on beş tapu teslim edildi. 1999 yılında kurulan Guam Ata Toprakları Komisyonu, arazileri asıl sahiplerine veya mirasçılarına devrediyor. Savunma Bakanlığı hala adanın yaklaşık dörtte birini, yani yaklaşık 36.000 dönümünü elinde tutuyor ve Andersen'in payına düşen kısım 14.600 dönüm.

Yığılma henüz tamamlanmadı. 1 Ekim 2020'de faaliyete geçen ve Tuğgeneral Vicente Tomas Garrido Blaz'ın adını taşıyan Deniz Piyadeleri Üssü Camp Blaz, 1952'den beri kurulan ilk yeni Deniz Piyadeleri üssü; yaklaşık 5.000 Deniz Piyadesi, yaklaşık 8,7 milyar dolarlık bir maliyetle Okinawa'dan buraya taşınıyor ve bunun yaklaşık 3,1 milyar dolarını Japonya karşılıyor. Andersen ayrıca, Ağustos 2024'te 16 noktadan oluşacak Guam Savunma Sistemi'nin bir bölümüne de ev sahipliği yapacak; ilk unsurun 2027 mali yılında, sonuncusunun ise 2032'de faaliyete geçmesi bekleniyor.