Üs, Okinawa'nın dar belinde yaklaşık 4.900 dönümlük bir alanı kaplıyor ve iç kesimlerde ayrı bir 6.300 dönümlük mühimmat depolama alanı bulunuyor. En belirleyici özelliği, her biri 12.100 fit (yaklaşık 3.688 metre) uzunluğunda ve merkez hatlarında 1.352 fit arayla yerleştirilmiş, kademeli olarak yerleştirilmiş paralel pistler olan 05L/23R ve 05R/23L'dir; aletli iniş pisti 300 fit genişliğinde, ikiz pist ise 200 fit genişliğindedir. Harflendirilmiş bir taksi yolu ağı, güçlendirilmiş sığınaklara, burun rıhtımlarına, özel operasyonlar için ayrılmış park alanlarına ve birden elliye kadar sıralanabilen geçişli park yerlerine sahip üst savaş uçağı rampasına bağlantı sağlar.

Burada önemli olan ölçek. Kadena, iki savaş uçağı filosuna, bir tanker filosuna, havadan erken uyarı filosuna, kurtarma helikopterlerine, özel operasyon uçaklarına, ABD Donanması deniz devriye uçaklarına, geçiş yapan müttefik uçaklarına ve periyodik olarak karaya çıkan uçak gemisi hava kanadı jetlerine ev sahipliği yapıyor. Air & Space Forces Magazine dergisi burayı Hava Kuvvetleri'nin en yoğun altıncı havaalanı olarak adlandırdı ve kontrolörleri, tüm Amerikan kuvvetlerinin yanı sıra Japon, Avustralya ve NATO hareketlerini tek bir düzende yönettiklerini anlatıyor. Bir havaalanı yöneticisi, herhangi bir bilgi notundan daha açık bir şekilde ifade etti: Kadena, dedi, bir canavar.

Hava durumu her şeyi şekillendiriyor. Okinawa, hava mürettebatının tayfun koridoru dediği bölgede yer alıyor ve üs, Tropikal Siklon Hazırlık Durumu (TCCOR) sistemine göre çalışıyor; sezon boyunca TCCOR 4 seviyesinde kalıyor ve fırtına yaklaşırken seviyeyi yükseltiyor. İnşaat mühendisleri her durum için A'dan Z'ye bir kontrol listesi uyguluyor: şarapnel olabilecek işaretleri söküyor, araçları içeriye alıyor, kapıları kum torbalarıyla güçlendiriyor, uçakları güçlendirilmiş sığınaklara itiyor. Sığınaklara alınamayanlar ise uçakla tahliye ediliyor; Süper Tayfun Maria tehdit ettiğinde, on sekiz F-15 ve sekiz F-22 Yokota'ya gitti ve planlama yüz uçağın tahliyesini de kapsadı.

Kadena Amerikalılar tarafından inşa edilmedi. İmparatorluk Japon Ordusu, Amerikan çıkarmalarından kısa bir süre önce orada bir havaalanı inşa etti; bu havaalanı üssün kendi tarihinde Naka Hikojo veya Yara Hikojo olarak kaydedilmiştir. 1 Nisan 1945'te ABD Onuncu Ordusu, Buzdağı Operasyonu kapsamında Hijashi plajlarına (şimdiki Sunabe kıyı şeridi) çıktı ve havaalanı birkaç saat içinde düştü. Askerlerin bulduğu şey, ezilmiş mercanlarla kaplı, terk edilmiş ve ağır hasar görmüş 1500 metrelik bir pistti.

Ordu mühendisleri aynı gün acil onarımlara başladı ve pisti akşam karanlığına kadar kullanılabilir hale getirdi. Sekiz inçlik taze mercan tabakası eklendikten sonra, ele geçirilmesinden sekiz gün sonra tamamen faaliyete geçti. Ağustos 1945'te ikinci bir pist daha eklendi ve günümüzde büyük ölçüde genişletilmiş haliyle varlığını sürdüren çift pistli düzen oluşturuldu.

Kadena neredeyse anında bir karargâh haline geldi. Korgeneral James Doolittle, 19 Temmuz 1945'te Japonya'yı işgal için hazırlık yapmak amacıyla 8. Hava Kuvvetleri komuta merkezini burada kurdu; ancak işgal asla gerçekleşmedi. 7 Eylül'de ise Ryukyu Adaları'ndaki Japon kuvvetlerinin teslimiyeti üste imzalandı; o noktayı bir barış bahçesi işaret ediyor. Beş yıl sonra tekrar savaşa döndü. 19. Bombardıman Grubu, Kuzey Kore'nin 38. paraleli geçmesinden iki gün sonra, 27 Haziran 1950'de Guam'dan buraya taşındı ve B-29'lar, son bombardıman uçakları Ekim 1954'te ayrılana kadar Okinawa'dan Kore Savaşı görevleri uçtu. 18. Avcı-Bombardıman Kanadı, 1 Kasım 1954'te Kore'den geldi ve o zamandan beri burada bulunuyor.

Güneydoğu Asya'daki B-52 harekatı olan Arc Light Operasyonu, Haziran 1965'ten Ağustos 1973'e kadar sürdü ve 126.000'den fazla sorti gerçekleştirdi. Kadena, Tet saldırısından sonraki karşı saldırının aylık sorti sayısını yaklaşık 1.800'e çıkarması ve Andersen ile U-Tapao'nun artık yükü tek başına taşıyamaması üzerine Şubat 1968'de bu harekata katıldı. Hâlâ Amerikan yönetimi altında olan bir adadan ağır bombardıman uçaklarını konuşlandırmak siyasi açıdan son derece hassas bir konuydu: Ordu Müsteşarı David E. McGiffert'in Haziran 1968 tarihli bir memorandumunda, Nisan ayında yapılan bir ankete göre, Kadena'daki B-52'ler konusunda sakinlerin 'sının endişeli olduğu belirtiliyordu. Bombardıman operasyonları burada Eylül 1970'te, U-Tapao'nun tek Arc Light üssü haline gelmesiyle sona erdi.

Soğuk Savaş'ın diğer bir unsuru ise daha tuhaf ve sessizdi. SR-71 Blackbird'ler ilk olarak 8 Mart 1968'de geldi ve 21 Mart'ta Binbaşı Jerome F. O'Malley ve Binbaşı Edward D. Payne, üsten ilk operasyonel SR-71 sorti uçuşunu gerçekleştirdi. Pistte uzun siyah bir şekil izleyen Okinawalılar, onu adanın zehirli çukur engerek yılanı olan habu'ya benzettiler ve bu isim hem uçağa hem de mürettebatına geçti. 1968 ile 1972 yılları arasında birlik, haftalık yaklaşık bir görevden, Indochina'daki düşman toprakları üzerinde neredeyse günlük bir uçuşa çıktı ve Kadena, 26 Ocak 1990'da emekliye ayrılana kadar Blackbird'ün Asya'daki ileri üssü olarak kaldı.

Nükleer boyut, tüm bunların altında, o zamanlar gizli kalmış bir şekilde yatıyordu. Amerikan yönetimi altındaki Okinawa, nükleer kapasiteli sistemlere ev sahipliği yapıyordu ve belgelenmiş en ciddi kaza, 19 Haziran 1959'da Kadena'da değil, Naha Hava Üssü'nde meydana geldi; bakım sırasında nükleer savaş başlığı taşıyan bir Nike Hercules füzesi yanlışlıkla ateşlendi ve iki askerin ölümüne neden oldu. Bu olay onlarca yıl gizli kaldı ve ancak 2017'de eski bir ABD Ordusu füze bakımcısı Robert Roepke tarafından ayrıntılı olarak anlatıldı.

F-15 Eagle uçakları 1979'da Kadena'ya geldi ve kırk yılı aşkın bir süre boyunca üssün simgesi oldu. 2020'lerin başlarında uçakların hizmet ömürleri dolmuştu ve 2022'nin sonlarında Hava Kuvvetleri, onları idame ettirmek için ödeme yapmak yerine kalıcı filoları geri çekmeye başladı. Nisan 2023'te bir veda töreni düzenlendi ve Kadena'daki son aktif görevdeki F-15C, 67. Avcı Nesil Filosu'nun faaliyete geçtiği gün olan 24 Ocak 2025'te uçtu.

Bu süreçte Kadena, dönüşümlü olarak görev yapan savaş uçaklarıyla faaliyet gösterdi. 2022 yılının sonlarından itibaren üs, sırasıyla F-22 Raptor, F-35A Lightning II, F-15E Strike Eagle ve F-16 Fighting Falcon'lardan oluşan keşif filolarına ev sahipliği yaptı. Ekim 2025'te, Hill'den 4. ve Eielson'dan 356. olmak üzere iki F-35A filosu ve New Jersey Hava Ulusal Muhafızlarına ait F-16'lar da üsse geldi; Mayıs 2026'da ise Joint Base Elmendorf-Richardson'dan 90. Keşif Savaş Filosuna ait on iki F-22 ve Langley'den 27. F-22 geldi.

Kalıcı çözüm F-15EX Eagle II'dir. Temmuz 2024'te Hava Kuvvetleri, Okinawa'da konuşlandırılacak otuz altı uçağın, iki filodaki kırk sekiz F-15C/D'nin yerini alacağını ve ilk operasyonel birimin 67. Avcı Filosu olacağını duyurdu. Teslimat ciddi şekilde gecikti: orijinal zaman dilimi Mart-Haziran 2026 idi, ancak Boeing'in St. Louis fabrikasında 4 Ağustos-17 Kasım 2025 tarihleri arasında yaşanan grev üretimi aksattı. Hava Kuvvetleri Sekreteri Troy Meink, 21 Mayıs 2026'da Senato Silahlı Kuvvetler Komitesi'ne verdiği ifadede, ilk uçağın 2027'de geleceğini ve 2028 veya 2029'da tamamlanacağını belirtti. İki tanışma ziyareti gerçekleşti, en sonuncusu 29 Haziran 2026'da yapıldı.

Savaş uçakları ilgi odağı olsa da, Kadena'yı bir savaş alanı olmaktan ziyade bir merkez haline getiren şey kanadın diğer filolarıdır. 909. Hava Yakıt İkmal Filosu, Genç Kaplanlar, KC-135 Stratotanker uçaklarını kullanır ve Pasifik Hava Kuvvetleri'nin acil durumlardaki başlıca yakıt ikmal gücüdür; Amerikan uçaklarının batı Pasifik'i geçebilmesinin nedeni de budur. 961. Hava Kontrol Filosu ise E-3 Sentry uçaklarını kullanır; bu uçakların döner kubbeli radarı, 250 milin ötesindeki yüzey ve hava faaliyetlerini izler ve diğer herkese tutarlı bir hava durumu bilgisi sunar.

Muharebe arama ve kurtarma faaliyetleri, Hava Kuvvetleri'nin "başkaları yaşasın" sloganıyla çalışan 33. Kurtarma Filosu ile devam ediyor. Mürettebatı, alçak irtifa uçuşu, vinç çalışmaları ve tartışmalı hava sahasında kurtarma konusunda eğitim alıyor. Filo, 26 Ocak 2024'te yeni helikopterler geldiğinde, kırk yıllık HH-60G Pave Hawk'tan HH-60W Jolly Green II'ye geçişe başladı ve bir ay sonra Kadena'dan bu tip helikopterin ilk Hint-Pasifik sortisini gerçekleştirdi.

Kadena aynı zamanda yaklaşık bin havacıdan oluşan ve Pasifik'teki tek Hava Kuvvetleri özel operasyon birimi olan 353. Özel Operasyon Kanadı'na da ev sahipliği yapıyor: MC-130J Commando II'lere sahip 1. Özel Operasyon Filosu, uzun menzilli sızma ve geri çekilme için CV-22B Osprey'lere sahip 21. Filo ve muharebe kontrolörleri, paraşütçü kurtarma ekipleri ve özel keşif operatörlerinden oluşan 320. Özel Taktik Filosu. Tüm bunların arkasında, Hava Kuvvetleri'nin en büyük grubu olan 18. İnşaat Mühendisliği Grubu, 23,4 milyon metrekarelik tesislerin bakımını yapıyor ve yılda elliden fazla patlayıcı madde imha olayını yönetiyor; bunların çoğu 1945'ten kalma.

Ryukyu Adaları, 15 Mayıs 1972'de Japon kontrolüne geri döndü ve yirmi yedi yıllık doğrudan Amerikan yönetimi sona erdi, ancak üsler yerinde kaldı. Elli yıl sonra, Okinawa, Japonya'daki ABD askeri tesislerinin yaklaşık yüzde yetmişine ev sahipliği yapıyordu: adanın topraklarının yaklaşık yüzde on sekizini kapsayan otuz iki tesis ve yaklaşık 1,4 milyonluk nüfus arasında 30.000 civarında Amerikalı asker. Yapılan anketler, Okinawalıların yüzde 84'ünün vilayetin orantısız bir yük taşıdığına inandığını ortaya koydu.

Gürültü, en kalıcı ve en iyi belgelenmiş şikayettir. Kadena çevresindeki sakinler, 1980'lerin başından beri toplu davalar açmaktadır. 23 Şubat 2017'de Naha Bölge Mahkemesi'nin Okinawa şubesi, 22.048 davacıya yaklaşık 30,2 milyar yen tazminat ödenmesine karar verdi - bu, Japonya'daki herhangi bir üs gürültüsü davasında verilen en büyük tazminat miktarıdır - ancak Japon hükümetinin yetkisi olmayan üçüncü bir tarafça gerçekleştirilen bir eylemi durduramayacağı gerekçesiyle uçuş yasağı talebini reddetti. 23 Ocak 2026'da aynı mahkeme, 2022'de 5.028 davacı tarafından açılan bir başka davada yaklaşık 16,3 milyon dolar tazminat ödenmesine karar verdi ve psikolojik zarar ve uyku bozukluğunun önemli zihinsel sıkıntıya yol açtığını tespit ederek uçuşları kısıtlamayı yine reddetti.

Kazalar tüm bunları daha da keskinleştiriyor ve 1959'da Miyamori İlkokulu'na çarpan F-100, her yıl anılan, belirleyici bir olay olarak kalıyor. Toprakların iadesi de uzun süren bir diğer müzakere konusu: Okinawa Özel Eylem Komitesi süreci ve daha sonraki yeniden düzenleme görüşmeleri kapsamında, Japonya ve Amerika Birleşik Devletleri, Kadena'nın güneyindeki tesisleri iade etmeyi ve gürültü azaltma önlemi olarak Donanma rampasını pistlerin uzak tarafına taşımayı kabul etti; bu, 1996'daki gürültü konusunda ortak komite anlaşmasının yanı sıra yapıldı. İlerleme o kadar yavaş oldu ki, ardı ardına gelen valiler, arazinin kapladığı alanın önemli ölçüde azaltılmasını talep etmeye devam ediyor.