Landivisiau, Brest'ten otuz kilometre içeride, çitlerle çevrili tarlalar ve küçük granit köylerden oluşan bir manzarada yer alıyor. Buranın deniz havacılığını çağrıştıran hiçbir yanı yok ve zaten mesele de tam olarak bu. 1962'de Fransız hükümeti, iki yeni uçak gemisinin, Clemenceau Ve Foch, Var ve Landes'deki üslerden toplanan savaş uçağı filolarıyla denize açılamıyorlardı. Uçakların gemilere yakın olması gerekiyordu ve gemiler Brest cephaneliğindeydi. Bodilis, Saint-Servais, Saint-Derrien, Plougar ve Plounéventer'deki platoda bir yer seçildi ve devlet bu araziye el koydu.

Bölgeye verilen zarar soyut değildi. Saint-Derrien'deki Poulhoat-Euzen köyü tamamen yerle bir edildi. Yüzlerce hektar tarım arazisi yok oldu. Tazminat olarak ve gelecek denizcileri barındırmak amacıyla, Landivisiau kasabasında 600 konut inşa edildi ve bu da küçük bir pazar kasabasının karakterini kalıcı olarak değiştirdi. Üs, tel örgü içinde 370 hektarlık bir alan ve 07/25 doğrultusunda hizalanmış 2.700 metrelik tek bir pistle açıldı.

NATO statüsü altında inşa edildi. İttifak, Atlantik deniz hava potansiyelinin güçlendirilmesini istiyordu ve inşaatın finansmanına yardımcı oldu; bu nedenle hangar düzeni ve dağılımı, dönemin diğer NATO alanlarından tanıdık bir modeli izliyor. Bu statü neredeyse bir yıl sürdü: Fransa 1966'da entegre askeri komutanlıktan ayrıldı ve Landivisiau tamamen ulusal bir üs haline geldi.

Charles de Gaulle, üssü 1 Şubat 1965'te hizmete açtı ve ilk Crusader uçakları ertesi ay geldi. Coğrafi konumu değişmedi. Brest, uçuş birimleri ve gemi mürettebatının tek bir sosyal dünya oluşturacak kadar yakın; iniş yaklaşımları açık arazi ve deniz üzerinden yapılıyor; ve Finistère'deki hava koşulları, mürettebatın bir uçak gemisi pilotunun ihtiyaç duyduğu aletli uçuş deneyimini kazanmasını sağlayacak kadar sık sık kötü oluyor. Altmış yıldır yer değiştirmedi, rolü değişmedi veya küçülmedi; bu da 1990'dan beri Fransız askeri altyapısı tarihinde onu istisna kılıyor.

Uçak gemisine yaklaşma, sıradan bir inişten farklıdır. Pilot, hareketli bir güverteye sabit bir süzülme yolu izleyerek iner, iniş manevrası yapmak yerine sabit bir pozisyonda kalır ve uçağı tam güçle yere indirir; böylece telin kaçırılması bir kaza yerine havalanma anlamına gelir. Rafale M, 220 km/h hızdan durma noktasına kadar 90 metrelik bir mesafeyi kat etmelidir; bu, yaklaşık 40 metre/saniye karelik (yaklaşık 4 g) bir yavaşlama anlamına gelir ve bir buçuk saniye sürer. Bunu iyi yapmanın tek yolu, sürekli olarak yapmaktır.

Landivisiau bu istikrarı sağlamak için var. Bunun özü şudur: appontage simulé sur piste, ASSP (Assisted Support Flight) olarak da bilinen bu durumda, pilot uçak gemisinin iniş-kalkış düzenini takip ederek, aynaya ve güverte işaretlerine tekrar tekrar bakarak piste iner. Yerden bakıldığında belirgin bir ses duyulur; aynı uçak yaklaşık doksan saniyede bir alçaktan, yüksek güçle döner. Bu, üssün faaliyetlerinin en çok fark edilen kısmıdır ve yerel sakinlerin en çok duyduğu şeydir.

Her bir pilotun üzerinde ekip yer alır. "Uçak gemisi haftaları" sırasında üs, uçak gemisinin kokpitini taklit eden bir yer işaretlemesi kullanır. Charles de Gaulle Plan aşamasındadır ve güverte döngüsünün tamamını yürütür: kokpit direktörleri el işaretleri yapar, PC avia telsiz çağrıları yapar, uçaklar Breton pistinde boyanmış çizgiler olan fırlatma pozisyonlarına doğru taksi yapar. Değer, bireysel beceride değil, otomatik reflekslerde ve güverte ekibinin ve uçuş ekibinin denize açılmadan önce birbirlerine alışmalarındadır.

Bu aynı zamanda üssün siyasi açıdan neden önemli olduğunu da açıklıyor. Uçak gemisi bakımdayken (2017 ve 2018'de on dokuz ay ve 2027'den itibaren tekrar) Fransa'nın yine de bir uçak gemisi hava grubunu hazırda tutması gerekiyor. Bunu yapan birlik, karada konuşlu deniz hava grubu olan GAETAN'dır ve Landivisiau'da konuşlanmıştır. Üs olmadan, gemi bakıma alındığında hava grubunu yeniden oluşturacak hiçbir şey olmazdı.

Landivisiau'dan kalkan uçaklar, tek bir gemiye binmek üzere tasarlanmıştır. Tam yükte 42.500 ton ağırlığında, 261,5 metre uzunluğunda ve 64 metrelik bir uçuş güvertesine sahip olan gemi, 83.000 beygir gücü ve 27 knot hız sağlayan iki adet K15 basınçlı su reaktörü taşır ve yalnızca ambarlarındaki yiyeceklerle sınırlı bir süre, yaklaşık 45 gün boyunca görev yapabilir. 18 Mayıs 2001'de hizmete girmiştir. Mürettebatı yaklaşık 2.000 kişiden oluşmakta olup, bunların yaklaşık 600'ü hava grubuna aittir.

Onu farklı kılan şey, mancınıklar ve tellerdir. 75 metre uzunluğundaki iki Amerikan C13-3 buharlı mancınık, 25 tonluk bir uçağı iki saniyede 270 km/sa hıza fırlatır; Athéna, Aphrodite ve Andromède adları verilen üç hidrolik fren teli ise onları geri getirir. Her iki mancınık da açılı güverteyi örttüğü için, aynı anda fırlatma ve geri alma işlemi yapamaz - bu, küçük bir güverte tasarımının getirdiği bir uzlaşmadır. Her otuz saniyede bir fırlatma yapabilir, on beş dakika içinde yirmi ila yirmi dört tam donanımlı uçağı havaya kaldırabilir, dört saat sonra geri alıp tekrar fırlatabilir ve bir hafta boyunca günde yaklaşık yüz uçuş gerçekleştirebilir.

Diğer bir fark ise Hawkeye'dir. Amerika Birleşik Devletleri Donanması dışında hiçbir uçak gemisi sabit kanatlı havadan erken uyarı uçağı işletmemektedir; bu nedenle... Charles de Gaulle Amerikan dışındaki tek uçak gemisi olan Fransız Donanması, sadece başka bir orduya uçak sağlamakla kalmayıp, koalisyon hava sahasının komuta ve kontrolünü de yürütebiliyor. Bu aynı zamanda Fransız deniz kuvvetlerinin saldırı paketlerinin bağımsız olarak planlanabilmesinin de nedenidir.

Gemi iki kez yeniden inşa edildi. 2008 ve 2009 yıllarındaki ilk büyük tadilatta her iki reaktör çekirdeğindeki yakıt değiştirildi. Şubat 2017'den 14 Eylül 2018'e kadar süren orta ömür tadilatı 1,3 milyar euroya mal oldu, 2.100'e kadar kişiyi ve 200.000 iş kolunu kapsadı, reaktörlere tekrar yakıt dolduruldu, savaş sistemi değiştirildi, SMART-S gözetleme radarı, EOMS NG optronik sistemi ve Artemis panoramik sistemi kuruldu ve kırk yıllık iniş aynası değiştirildi. Clemenceau Ve Foch Öncesinde ise bir Amerikan IFLOLS sistemi bulunuyordu. Ayrıca Super Étendard'a özgü tüm donanımlar kaldırılarak iki filoluk Rafale grubu için yer açıldı. 2027'de üçüncü bir büyük tadilat yapılacak ve bu tadilatla Sea Fire 500 radarı ve SETIS 3.0 savaş sistemi eklenecek.

Landivisiau'daki uçakların sıralaması, Fransız uçak gemisi havacılığının sıralamasını yansıtır. Fransa'nın ilk özel olarak uçak gemisi için üretilen jet saldırı uçağı olan Étendard IVM, Nisan 1963'te 11F filosuyla geldi ve Eylül 1978'e kadar hizmet verdi. F-8E(FN) Crusader, Mart 1965'te 12F ve 14F filolarıyla geldi ve otuz beş yıl boyunca -Amerikan hizmetinden daha uzun süre- hizmet verdi çünkü Fransa'nın onu değiştirecek bir uçağı yoktu. Étendard IVP keşif versiyonu ise Nisan 1969'dan Temmuz 2000'e kadar 16F filosuyla uçtu.

Super Étendard, 27 Temmuz 1978'de ilk kez Landivisiau'ya iniş yaptı ve bir nesil boyunca üssün uçağı oldu. Fransa'nın deniz nükleer silahını taşıdı ve Bekaa Çölü'nü vurdu. Clemenceau 1983'te Bosna üzerinde devriye gezdi ancak hiçbir şey bırakmasına izin verilmedi, 1999'da Kosova'ya harekattaki tüm uçaklar arasında en yüksek isabet oranıyla 215 lazer güdümlü bomba bıraktı ve Afganistan, Libya, Irak ve Suriye üzerinde uçtu. Temmuz 1993'te Hyères'ten Landivisiau'ya gelen 17F Filosu, onu kullanan son birlik oldu.

Rafale M uçakları aşamalar halinde geliştirildi. 12F filosu Mayıs 2001'de, 11F filosu Eylül 2011'de ve 17F filosu Eylül 2016'da dönüştürüldü. Bu son dönüşüm, karma hava grubuna son verdi ve yeni bir hava aracı filosuna olanak sağladı. Charles de Gaulle Hayatında ilk kez tek bir savaş uçağı tipiyle sınırlı kalacak olan Super Étendard'ın 2017'deki yenilemesi, geminin motor test tezgahını, atölyelerini ve mühimmat depolarını söküp atmış olabilir.

Altta yatan bir destek bağlantısı var. Savaş uçağı okulu filosu Escadrille 57S, Eylül 1981'den beri Landivisiau'da bulunuyor ve Ekim 1997'ye kadar Morane-Saulnier MS.760 Paris uçaklarını, Mayıs 1975'ten beri ise Dassault Falcon 10 MER uçaklarını kullanıyordu. Elli yıllık bu süreç, 2026'dan itibaren kiralık Pilatus PC-24 Balbuzard jetlerinin görevi devralmasıyla sona eriyor. 1969'dan 1972'ye kadar bir Fouga Zéphyr bölümü ve 1972'den 1981'e kadar bir "reaktif bölüm" görev yaptı.

Simüle edilmiş alçak irtifa inişleri, bir savaş uçağı üssünün yapabileceği en gürültülü şeydir. Tek bir kalkış ve tek bir iniş yerine, bu düzen yakın aralıklarla bir dizi alçak geçiş üretir ve Landivisiau'da bu geçişlerin bazıları yerleşim yerlerinin üzerinden geçer. Bu, on yıllardır süregelen yerel bir sorundur ve her iki tarafın da bunu kamuoyu önünde kabul etmesi alışılmadık bir durumdur.

Sakinler örgütlendi. Riverains de la Base aéronavale derneği, ARBAN, komşular tarafından belediyelerin yanında daimi bir arabulucu olarak kuruldu; böylece üs komutanıyla diyalog tamamen seçilmiş yetkililer aracılığıyla yürütülmüyor. Üs komutanlığı, kendi açıklamasına göre, ARBAN ile, beş belediyenin belediye başkanlarıyla ve yerel basınla sürekli iletişim halinde.

Üç pratik önlem mevcuttur. Uçuşlar belirli saatlik zaman dilimleriyle sınırlandırılmıştır. Bazı ASSP oturumları kasıtlı olarak Morbihan'daki Lann-Bihoué'ye veya Provence'daki Istres hava üssüne taşınarak, yükün daha az komşusu olan alanlara dağıtılması sağlanmıştır. Ayrıca üs, normalden daha fazla gürültüye neden olma olasılığı yüksek olan faaliyetler (ASSP oturumları, büyük tatbikatlar) hakkında basın ve belediyelerin kendi kanalları aracılığıyla, belediye duyuru panosu uygulamaları da dahil olmak üzere, önceden duyuru yayınlamaktadır.

Ayrıca resmi bir şikayet yolu da mevcuttur: Fransız devleti çevrimiçi bir sistem işletmektedir. doléances Özellikle deniz hava faaliyetleri için geçerli olan bir prosedür sayesinde, bir sakin belediye binasına gitmek yerine doğrudan gözlem bildiriminde bulunabilir. Bu küçük bir şey, ancak askeri havaalanlarının çevresinde pek rastlanmayan türden bir uygulama ve Landivisiau'nun kırsal bir bölgede büyük bir işveren olmasının yanı sıra gürültü kaynağı olduğunu da yansıtıyor; üste yaklaşık 1600 kişi çalışıyor, bunların yaklaşık 230'u sivil.

Rafale M filosu, dünyanın en eski Rafale filosudur. Fransa önce deniz versiyonunu satın aldı ve 2001'den 2017'ye kadar uçak teslimatı yaptı. Bu uçaklar, karada kullanılan Rafale'lerden daha zorlu bir hayat yaşıyor: dört ila beş g'lik fırlatma hareketleri, dört g'lik frenli inişler ve yıllarca tuzlu hava. Sonuç olarak, deniz kuvvetleri savaş uçaklarını hava kuvvetlerinden önce değiştirmek zorunda kalacak ve henüz bunun için yeterli para yok.

2024 yılındaki plana göre, 2029'da duyurulacak olan 45 Rafale'den oluşan altıncı üretim partisi, on ikisi F5 standardında donanmaya gidecekti; bu da uçak gemisi savaş uçağı gücünün yaklaşık üçte birini yenilemeye yetecekti. Güncellenen 2024-2030 planlama yasası önceliği değiştirdi. Hava kuvvetlerinin nükleer filolarının 2035'ten önce ASN4G hipersonik füzesini taşıyacak şekilde yeniden donatılması gerekiyor ve bu öncelikli. Donanmaya F5 teslimatlarının ise 2038 civarında, gemilerin hizmete girmesiyle eş zamanlı olarak gerçekleşmesi öngörülüyor. Özgür Fransa mevcut uçakların yorulma ömrüyle değil, daha ziyade bu şekilde.

Donanma Kurmay Başkanı Amiral Nicolas Vaujour, Temmuz 2026'da gerçekleşecek geçişi "hassas ve yönetilmesi zor" olarak nitelendirdi ve donanmanın kabul edilen ihtiyacının 51 uçak olduğunu, ancak fiilen sahip olduğu uçak sayısının 41 veya 42 olduğunu belirtti. Yaklaşık yirmi ila yirmi dört uçak bir seferde gemiye bindiriliyor; üçüncü filo Landivisiau'da karada yeniden yapılandırılıyor ve bir konuşlandırmanın otuza çıkarılması gerektiğinde baskın yapılan uçaklar bu üçüncü filodaki uçaklar oluyor.

İkinci bir konu daha var. F5 standardı, gizli bir savaş dronuyla birlikte uçmak üzere tasarlanmıştır ve Dassault'a 2024 yılında böyle bir dron geliştirme görevi verilmiştir. Rafale'nin yerini alması beklenen Avrupa savaş uçağı programı SCAF, Haziran 2026'da terk edildi ve Rafale'nin ardından -karada ve denizde- neyin geleceği sorusu gerçekten açık kaldı. Cevap ne olursa olsun, bu standartlara uyması gerekecek. Özgür Fransa’'ın elektromanyetik mancınıkları ve bu sistem Landivisiau'da devreye girecek.