Bardufoss, Troms'un iç kesimlerindeki Målselv belediyesinde, Andselv yerleşim yerinin yakınında, dağlar arasında düz bir moren terasında yer almaktadır. Avinor'un yayınladığı kronolojiden yola çıkarak Wikipedia'da yer alan havaalanının tarihine göre, Ordu Hava Servisi 1934 yılında burayı acil iniş alanı olarak seçmiş ve 1935 yılının başlarında inşaata başlamıştır; Store norske leksikon ise burayı Kuzey Norveç'in ana hava üssü yapma kararını 1935 yılına tarihlendirmektedir. 200 x 200 metrelik bir alan 1936 yılının ortalarında hazır hale gelmiş ve 26 Mart 1938'de bir de Havilland Tiger Moth ilk inişi gerçekleştirmiştir. 1938 yılının ortalarında üçgen şeklinde bir çakıl pist kullanıma girmiştir.

9 Nisan 1940'taki Alman işgali, Bardufoss'u birdenbire önemli hale getirdi. Narvik yakınlarındaki tek kullanılabilir kara havaalanıydı ve İngiliz, Fransız, Polonya ve Norveç kuvvetleri maden limanını geri almak için savaşıyordu. Store norske leksikon, 1940 yılında Norveç ve İngiliz hava birliklerinin bu alandan uçuşlar gerçekleştirdiğini kaydediyor. Nisan ayında Lesjaskog'daki donmuş gölde Gladiator uçaklarını kaybettikten sonra yeniden donatılan Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin 263. Filosu, 21 Mayıs'ta yaklaşık 18 Gladiator ile Bardufoss'a uçtu. 46. Filo ise Hurricane uçaklarıyla gelerek 26 Mayıs'tan itibaren kısmen Skånland'dan operasyonlara başladı.

İki filonun da sadece üç haftalık bir görevi vardı. 263. Filo için derlenen birlik tarihçesinde 249 sorti ve 26 düşman uçağının imha edildiği belirtiliyor; 46. Filo'nun ise en az 14 uçak imha ettiği iddia ediliyor. Bu tür iddialar filoların kendi iddiaları olup, okunan kaynaklardaki Alman kayıtlarıyla karşılaştırılmamıştır. Müttefikler kuzey Norveç'i tahliye etmeye karar verdiğinde, 7 Haziran'da on Gladiator ve Hurricane uçakları HMS Glorious uçak gemisine uçuruldu. Hurricane uçaklarının iniş kancaları yoktu ve onları bir uçak gemisi güvertesine indirmek, yüksek performanslı tek kanatlı uçaklar için bir ilkti. Ertesi gün her iki filo da gemiyle birlikte kayboldu.

Müttefiklerin çekilmesinin ardından Almanlar Bardufoss'u ele geçirdi ve Murmansk'a giden Arktik konvoylarına karşı savaş için burayı bir savaş uçağı, bombardıman uçağı ve keşif üssüne dönüştürdü. Store norske leksikon'un kayıtlarına göre, işgalciler havaalanını Norveçli zorunlu işçiler, siyasi mahkumlar ve savaş esirleriyle genişletti. Ana pist betonla 1600 x 80 metreye uzatıldı ve Fossmoen'de ikinci bir pist döşendi, ancak havaalanı tarihine göre bu pist hiç kullanılmadı.

1944 sonbaharında Tirpitz zırhlısı, Tromsø'nun hemen batısındaki Håkøya'ya taşındı ve Bardufoss onun hava şemsiyesi oldu. 29 Ekim'deki başarısız RAF baskını (Operasyon Obviate olarak bilinir) sonrasında, Luftwaffe, Binbaşı Heinrich Ehrler komutasındaki Jagdgeschwader 5'in savaş uçaklarını Bardufoss'a taşıdı. Kaç uçağın taşındığı konusunda farklı görüşler mevcut: Wikipedia'da özetlenen Operasyon Catechism tarihi 38 savaş uçağının transfer edildiğini belirtirken, Ehrler'in kariyerine dair anlatım o gün on iki operasyonel Focke-Wulf Fw 190'dan bahsediyor. Her iki bilgi de bu sayfanın doğrudan okuyamadığı yayınlanmış tarihçelere dayanmaktadır.

12 Kasım 1944'te 9 ve 617 numaralı filoların Lancaster uçakları Tallboy bombalarıyla saldırdı. Kalkış emri Bardufoss'a geç, saat 9:32'de, bombardıman uçakları zaten hedefin üzerindeyken ulaştı; pilotlar deneyimsizdi ve gemiyi korumanın öncelikleri olduğu söylenmemişti. Tirpitz birkaç dakika içinde alabora oldu. Store norske leksikon 1000'den fazla ölü veriyor; İngilizce tarih kitapları ise 940 ile 1204 arasında bir sayı veriyor. Ehrler Oslo'da askeri mahkemede yargılandı, suçlu bulundu, rütbesi düşürüldü ve üç yıl hapis cezasına çarptırıldı, ancak korkaklık suçlaması düşürüldü.

Kurtuluştan sonra Bardufoss, Store norske leksikon'un ifadesiyle, 1945'te Kuzey Norveç'in ana hava üssü haline geldi. Soğuk Savaş, NATO'dan altyapı fonu getirdi: 1953'te pist NATO standardına getirildi ve havaalanının tarihçesine göre, NATO tarafından finanse edilen 2.500 metrelik uzatma 1952-1953 yıllarına dayanıyor. Sivil uçuşlar 1956'da SAS'ın Bardufoss'a hizmet vermeye başlamasıyla başladı ve o zamandan beri üs, pistini bir sivil havaalanıyla paylaşıyor.

Bardufoss'un savaş uçağı geçmişi bu sayfanın en zayıf kısmını oluşturuyor. Norveç, 1950'ler ve 1960'larda 206 adet F-84 Thunderjet, 115 adet F-86F ve 64 adet F-86K Sabre uçağı işletmiştir, ancak bu sayfa için okunan kaynakların hiçbiri bu filoların hangisinin Bardufoss'ta konuşlandığını veya ne zaman konuşlandığını belirtmemektedir. Dağ hangarları ciddi bir savaş uçağı rolüne işaret etmektedir: NATO Müttefik Hava Komutanlığı 2024 yılında bunların 40 yıldır kullanılmadığını yazmıştır; bu da son düzenli kullanımlarının 1980'lerin başlarında veya ortalarında gerçekleştiği anlamına gelir. İnşa tarihleri hiçbir kaynakta belirtilmemiştir ve burada da yer almamıştır.

Bardufoss'un bir helikopter üssü haline geldiği açıktır. Wikipedia'daki bilgilere göre, 339 Filosu 1964'te buraya taşındı ve daha sonra 1987 ile 1990 yılları arasında teslim edilen Bell 412SP'leri uçurdu. Gardermoen ve Værnes'ten eski bir savaş uçağı filosu olan 337 Filosu, yeni sahil güvenlik güçlerini desteklemek için 1 Ocak 1980'de yeniden faaliyete geçirildi ve Bardufoss'tan altı adet Westland Lynx Mk 86 uçurdu; Lynx'lerin teslim yılı bir sayfada 1981, diğerinde ise 1983 olarak verilmiştir. Lynx'ler 2014 yılına kadar hizmet verdi.

Norveç, Kuzey Standart Helikopter Programı kapsamında 2001 yılında sahil güvenlik ve yeni Fridtjof Nansen sınıfı fırkateynler için 14 adet NH90 NFH deniz helikopteri sipariş etti. İlk helikopter 2011 yılının sonlarında geldi; Store norske leksikon'a göre 2016 yılına kadar sadece altı helikopter teslim edilmişti ve ilk helikopter ancak 2018'de tam operasyonel kapasiteye ulaştı. Teknisk Ukeblad daha sonra iptalden önce teslim edilen helikopter sayısını sekiz olarak belirtti. Bardufoss'ta bu helikopterlerden iki filonun uçması planlanmıştı: 337 numaralı filo sahil güvenlik için, 334 numaralı filo ise fırkateynler için.

Helikopterler, donanma ve sahil güvenlik teşkilatlarının ihtiyaç duyduğu uçuş saatlerini hiçbir zaman sağlayamadı. Subaylar sendikası BFO, sahil güvenlik teşkilatının yıllık raporuna atıfta bulunarak, NH90'ın en iyi yılı olan 2019'da sahil güvenlik için 178 saat, 2022'de ise sadece 33 saat uçtuğunu belirtiyor. 10 Haziran 2022'de hükümet, Savunma Malzeme Ajansı'na NHIndustries ile olan sözleşmeyi feshetme emri verdi ve helikopterler derhal yere indirildi, daha sonra ise geri getirildi.

Bardufoss'taki insanlar için durdurma anında gerçekleşti. O dönemde 337. Filo'ya komuta eden Yarbay Kjetil Bjørkum, BFO'ya filonun bir gecede uçak ve personelle operasyonlar yürütmekten hiçbir şey yapmamaya geçtiğini söyledi. İptal, Rusya'nın Ukrayna'yı tam ölçekli işgalinden dört aydan kısa bir süre sonra gerçekleşti ve sahil güvenlik, yerine geçecek bir uçak tipi için beklemeye başladı. NHIndustries ile daha sonra yapılan bir anlaşma, bu sayfa için okunan ikincil kaynaklarda yer aldığından, şartları burada verilmemiştir.

14 Mart 2023'te Forsvaret, hükümetin Genelkurmay Başkanı'nın tavsiyesi üzerine yaklaşık 12 milyar NOK'luk bir maliyetle altı adet Sikorsky MH-60R Seahawk helikopteri seçtiğini ve bunların öncelikle sahil güvenlik tarafından kullanılacağını, denizaltı karşıtı yeteneğin ise daha sonra devreye alınacağını duyurdu. BFO ise maliyet tahminini 12,59 milyar NOK olarak veriyor. İlk helikopterlerin 2025'te teslim edileceği sözü verilmişti. Şubat 2024'te Teknisk Ukeblad, programın aksadığını bildirdi: ilk teslimatlar 2026'da, altı helikopterin tamamı ise 2027 sonuna kadar teslim edilecekti. Eylül 2026'ya kadar herhangi bir MH-60R helikopterinin Bardufoss'a ulaşıp ulaşmadığı resmi bir kaynaktan teyit edilemedi.

Becerileri canlı tutmak için Norveç, 2016'dan beri MH-60R'yi kullanan Danimarka'ya mürettebat ve teknisyenler gönderdi. Forsvaret 17 kişi planlamıştı; BFO, Bardufoss'un Karup'taki Danimarka Eskadrille 723'ü ile 2024 sonuna kadar yaklaşık 20 kişi göndereceğini bildirdi. Bir teknisyen BFO'ya, NH90'dan Seahawk'a geçmenin Tesla'dan Volvo 240'a geçmek gibi olduğunu söyledi: kablolar ve makaralarla temel bilgilere geri dönüş.

Store norske leksikon kayıtlarına göre, Deniz Helikopter Kanadı 2024 yılında 131 Hava Kanadı olarak yeniden adlandırıldı. Şu anda Seahawk helikopterlerini uçuracak olan 337 Filosu'na, orduyu Bell 412'lerle desteklemek üzere kurulan yeni 336 Filosu'na, uçuş okuluna ve Banak'taki istasyon grubuna komuta ediyor. Bardufoss garnizonunun resmi sayfası hala eski kanat adını kullanıyor ve üste 339 Filosu'na ait üç Bell 412SP helikopterini listeliyor.

Haziran 2024 ortalarında Ørland'dan gelen F-35'ler Bardufoss'a indi ve 40 yıllık atıl durumdan sonra modernize edilen dağ hangarlarına yerleşti. NATO Müttefik Hava Komutanlığı bunu Norveç dağıtım konseptinin ve NATO'nun Çevik Muharebe Kullanımı'nın bir parçası olarak sundu: havada mükemmel olan savaş uçakları yerde savunmasızdır, bu nedenle birçok havaalanından operasyon yapabilmeli ve kayalıklarda sığınabilmelidirler. 131. Hava Kanadı Komutanı Albay Eirik Stueland, Bardufoss'un mevcut altyapısının, ilk seferberlik aşamasında daha büyük bir rol oynamasına olanak sağladığını söyledi.

Bardufoss uzun zamandır kış aylarında müttefiklere ev sahipliği yapmaktadır. Wikipedia'daki kayıtlara göre, Soğuk Savaş sırasında Kraliyet Donanması komando helikopter filoları, Kraliyet Deniz Piyadeleri ve Hollanda Kolordusu denizcileri burada eğitim görmüştür; İngiliz helikopterlerinin kış konuşlandırmaları ise Clockwork olarak bilinmektedir; okunan kaynaklarda Clockwork'ün tarihleri verilmemiştir. Forsvarsbygg, Troms'taki yatırımları arasında, 2036 yılına kadar planlanan yaklaşık 18 milyar NOK'luk yatırımın bir parçası olarak, Bardufoss'taki müttefik tatbikat ve eğitim kamplarını da listelemektedir.

Store norske leksikon, Bardufoss'un müttefik takviyelerini alma konusunda önemli bir kapasiteye sahip olduğunu ve 2024'ten itibaren yürürlükte olan ABD ile yapılan değiştirilmiş Ek Savunma İşbirliği Anlaşması uyarınca, ABD kuvvetlerinin erişimine açık olan 12 mutabık kalınan alandan biri olduğunu belirtiyor. İstasyon ayrıca, Ordu Kurmay Başkanlığı ve tugay birlikleriyle birlikte ordunun en büyük kuzey garnizonunun yanında yer alarak, Kuzey Norveç'teki en büyük askeri kamp olma özelliğini taşıyor.