Bu üs, 1942'de Savaş Bakanlığı'nın Amerikalılara savaşmayı öğretmek için devasa ve ıssız bir yere ihtiyaç duyması nedeniyle kuruldu. Marysville'in doğusundaki engebeli meşe ağaçlarıyla kaplı bölgede yaklaşık 150 aileden 87.000 dönüm arazi satın aldı ve o yılın Ekim ayında Camp Beale'i açtı. Adı, diğer şeylerin yanı sıra Amerikan güneybatısında ordu katırlarının yerine develerle deneyler yapmasıyla hatırlanan, 19. yüzyılda Deniz Harp Okulu mezunu Edward Fitzgerald Beale'i onurlandırıyor.

Orada olan şey havacılık değildi. Camp Beale, zırhlı ve piyade eğitim merkeziydi: 13. Zırhlı Tümen Eylül 1942'den Aralık 1943'e kadar burada eğitim gördü ve 81. ve 96. Piyade Tümenleri de buradan geçti. Savaş zamanındaki en yoğun döneminde kampta 60.000'den fazla asker, bir askere alma merkezi, 1.000 yataklı bir hastane ve bir savaş esiri kampı bulunuyordu. Kereste ve çadırlardan oluşan küçük bir şehirdi, daha sonra büyük ölçüde tekrar söküldü.

Dönüşüm 1948'de gerçekleşti; yaklaşık 23.000 dönümlük arazi, bombardımancı ve navigatör eğitimi için yeni bağımsız Hava Kuvvetleri Bakanlığı'na Beale Bombardıman ve Atış Poligonu olarak devredildi. 1951'de adı Beale Hava Kuvvetleri Üssü olarak değiştirildi. Fazlalık olan yaklaşık 64.000 dönümlük arazi, 1959 ile 1964 yılları arasında tekrar halka satışa çıkarıldı; bu nedenle modern tesis, 1943'teki geniş alana yayılmak yerine 22.944 dönümlük bir alana yayılmıştır. Keşif faaliyetleri başlamadan önce Beale'nin Stratejik Hava Komutanlığı geçmişi vardı: B-52'ler 1960'ta geldi ve 1976'da yeniden görevlendirildi ve 1959'dan itibaren üs, 851. Stratejik Füze Filosu aracılığıyla Titan I füze sahalarını destekledi.

U-2'nin neden hala uçtuğunun basit cevabı, onun yaptığını onun fiyatına yapan başka hiçbir şeyin olmamasıdır. Uçak 1956'da ilk operasyonel kapasitesine ulaştı ve temel prensip değişmedi: çok hafif bir gövdeye çok büyük bir kanat takın, 70.000 feet'in üzerinde uçurun ve aşağıya bakın. Mevcut U-2S, 17.000 pound itme gücü üreten bir General Electric F118-101 motoruyla çalışıyor, 63 feet uzunluğundaki gövdesine karşılık 105 feet kanat açıklığına sahip ve yaklaşık 410 mph seyir hızında 7.000 milden fazla menzile sahip.

Onu güncel tutan şey gövdesi değil, yük bölmesidir. Hava Kuvvetleri, kanat aynı kalırken, çok spektrumlu elektro-optik, kızılötesi, sentetik açıklıklı radar ve sinyal istihbaratını kapsayan bir sensör donanımının on yıllar boyunca değiştirilip yükseltildiğini belirtiyor. 9. Keşif Kanadı'nın görevi -ülke için sürekli, entegre keşif ve muharebe gücü sağlamak- kasıtlı olarak fotoğrafçılıktan daha geniştir ve bunu gerçekleştirmek için Beale'de ve yurtdışında dört grupta 4.500'den fazla kişiye sahiptir.

U-2'nin gerçekten zor bir uçak olduğu gerçeği ortada. Çok hafif bir gövde ve çok verimli bir kanat sayesinde irtifa kazanılıyor; bu da seyir hızında durma ve Mach titreşimi arasındaki farkın son derece ince olmasına yol açıyor. İlk uçaklarda, yaklaşık 460 mil/saat gerçek hava hızıyla uçarken, ikisi arasındaki fark yaklaşık yedi mil/saatti. Pilotlar buna "tabut köşesi" adını vermişti ve bu durumun gerektirdiği disiplin, seçim sürecinden tulum tasarımına kadar her şeyi şekillendirmiştir.

Bir U-2 sortisi, motor çalıştırılmadan yaklaşık bir saat önce başlar; pilot hareketsiz oturur ve yükselişten önce kan dolaşımındaki nitrojeni temizlemek için saf oksijen solur. Oradan, astronotların giydiği türden tam basınçlı bir elbiseye kapatılır ve uçuş boyunca kapalı kalır. Vizör açılamaz. Bu tek kısıtlama, Hava Kuvvetlerindeki en garip lojistik zincirlerinden birini açıklıyor: Yiyecekler, Massachusetts, Natick'teki Ordu'nun Muharebe Beslenme birimi tarafından üretilen ve yaklaşık elli yıldır U-2 mürettebatına tedarik sağlayan, diş macunu tüplerine benzer tüplerde, kasktaki kapalı bir açıklıktan geçen pipetlerle birlikte gelir. Lezzetler arasında tavuk-a-la-king ve dana stroganoff'tan sloppy joe, makarna Bolognese, elma püresi ve kafeinli çikolatalı pudinge kadar çeşitli seçenekler bulunur; pilotlar genellikle saatte yaklaşık bir tüp tüketirler.

Bu kıyafetlerin kendisi Beale'in bir ürünüdür. 11 Haziran 1957'de Hava Kuvvetleri ilk U-2 uçağını teslim aldığında kurulan Fizyolojik Destek Bölümü'ne dayanan 9. Fizyolojik Destek Filosu, tam basınçlı kıyafetlerin bakım ve tedariki için Hava Kuvvetleri'nin tek deposudur ve kanat birliğine, Savunma Bakanlığı'na ve NASA'ya hizmet vermektedir. Yükseklik odası eğitimleri yürütmekte ve yaklaşık 105 aktif görevli ve sivil üyeyi bünyesinde barındırmaktadır.

İniş, herkesin filme aldığı kısımdır. Basınçlı tulum ve kask çevresel görüşü kısıtladığı, kokpit camı buğulanabildiği ve jet, kalkışta düşen destek ayaklarına sahip bisiklet tipi iniş takımı üzerinde ilerlediği için, ikinci bir nitelikli U-2 pilotu -Mobil Subayı- uçağı pistte hızlı bir arabayla takip eder. Beale bu iş için Camaro, Pontiac, Subaru, Mercedes ve Audi gibi araçlar kullanmıştır. Araba, pozisyon almak için dönüşte duruştan yaklaşık 160 km/sa hıza çıkar ve Mobil yaklaşık 3 metre yükseklikten komut vermeye başlar: pistin üzerindeki yükseklik, merkez çizgisi, kanatlar düz, kumandalarla ne yapılmalı. Uçak yaklaşık 60 cm'ye kadar alçaltılmalı ve ardından enerjisinin tükenmesine izin verilmelidir; çok yüksekten inerse sensörler bozulur, çok uzun süre havada kalırsa pist biter.

Beale, U-2 pilotlarını hazırda bulundurmaz; onları kendisi seçer. Başvuranlar her türlü uçuş geçmişinden gelirler - savaş uçakları, bombardıman uçakları, tankerler, nakliye uçakları, eğitim uçakları, diğer hizmetler - ancak yüksek bir uçuş saati barajını aşmaları gerekir: yaklaşık 1200 derecelendirilmiş saat veya T-6, T-38 veya T-45 gibi tek pilotlu eğitim uçaklarında 800 saat veya savaş uçaklarında 500 saat, ayrıca önemli miktarda komuta pilotluğu süresi ve hassas bölümlü güvenlik iznine sahip olma yeteneği.

Eleme aşamasını geçenler, on ila on dört günlük geçici bir görev için Beale'e gelirler. İlk hafta, kanat liderliğiyle görüşmeler, uçuş muayenesi, acil çıkış eğitimi ve bilgilendirmelerden oluşur; ardından adayın devam edip etmeyeceğine karar verilir. İkinci hafta ise asıl önemli olan kısımdır: AF-1, AF-2 ve AF-3 olarak adlandırılan, toplamda yaklaşık yedi saat süren iki kişilik eğitim uçağında üç kabul uçuşu. Sadece AF-1 bile uçuş karakteristik manevralarını, aletli yaklaşmaya inişi ve çoklu görsel tur ve inişleri kapsar. Tam olarak bir görüşme fırsatı vardır; seçilmeyen adaylar tekrar başvuramazlar.

Seçimi yaklaşık on aylık bir eğitim takip eder; bu eğitim yaklaşık üç ay süren T-38 yeterlilik eğitimi ve 22 sortilik U-2 müfredatını içerir ve yeterlilik kazanıldıktan sonra üç yıllık bir hizmet taahhüdü vardır. Beale pistindeki T-38 Talon, esas olarak bu eğitim sürecini beslemek için vardır; bu nedenle süpersonik bir eğitim uçağı, hizmetteki en yavaş yüksek irtifa uçaklarından birinin yanında bulunur.

İlk SR-71, 7 Ocak 1966'da Beale'e geldi ve onu kullanan filo, 25 Haziran 1966'da 9. Stratejik Keşif Filosu olarak yeniden adlandırıldı. Sadece 32 adet Blackbird üretildi. Bunların Beale'de bakımını sağlamak, neredeyse hiçbir özelliği standart olmadığı için, tamamen paralel bir tedarik zincirinin ithal edilmesini gerektiriyordu.

Öncelikle yakıttan başlayalım. Blackbird, düşük buhar basıncına ve yüksek parlama noktasına sahip, tutuşması o kadar zor olan bir kerosen olan JP-7'yi yakıyordu ki, bir kibrit çöpüne atıldığında hemen sönüyordu; motor ve art yakıcıların ateşlenmesi için ayrı bir piroforik kimyasal ateşleyici gerekiyordu. Yakıt aynı zamanda bir ısı emici görevi görerek, motorlara girmeden önce havayı önceden soğutuyordu; bu önemliydi çünkü gövdenin yapısal ağırlığının yaklaşık 'ü titanyum alaşımından oluşuyordu ve Mach 3 hızında sürekli seyir, ortalama yüzey sıcaklıklarını 462 ile 622 derece Fahrenheit arasına çıkarırken, yerel sıcak noktalar yaklaşık 1050 dereceye ulaşıyordu. Entegre tanklar yaklaşık 10.000 lineer fit florosilikon sızdırmazlık malzemesiyle kapatılmıştı ve yine de yerde serbestçe sızdırıyordu, çünkü yapı eksi 60 dereceden 600 derecenin üzerine kadar olan sıcaklık değişiminde genleşebilecek kadar gevşek inşa edilmek zorundaydı.

Bu nedenle uçak hafif kalkış yaptı ve neredeyse anında yakıt ikmali gerçekleştirdi; tanker filosu da özel olarak tasarlandı: KC-135Q tankerleri, Blackbird'ün JP-7 yakıtını kendi yakıtlarının yanında taşıyabilmeleri için ayrı tanklar taşıyordu. Performans, bu zahmeti haklı çıkardı. 28 Temmuz 1976'da bir SR-71, 2.193,167 mil/saatlik mutlak hız rekoru ve 85.068,997 fitlik mutlak irtifa rekoru kırdı. Emeklilik 26 Ocak 1990'da gerçekleşti ve 6 Mart'ta Yarbaylar Ed Yeilding ve Joseph Vida, 61-7972 numaralı uçağı Los Angeles'tan Washington'a 1 saat 4 dakika 20 saniyede, ortalama 2.124 mil/saat hızla uçurarak Smithsonian'a götürdüler. Beale filosuna ait 61-7976 numaralı uçak, o zamana kadar 942 sorti boyunca 2.981 saat uçuş süresi kaydetmişti.

Beale'in insansız yüksek irtifa keşif deneyi Ekim 2004'ten Temmuz 2022'ye kadar sürdü. 12. Keşif Filosu, 130,9 fit kanat açıklığına, 60.000 fit tavan yüksekliğine, yakıt ikmali gerektirmeden 34 saatten fazla uçuş süresine ve 12.300 deniz mili menzile sahip RQ-4 Global Hawk'u kullandı; bu makine, basınçlı giysili herhangi bir insandan çok daha uzun süre havada kalabiliyordu. Son Beale Block 30, 7 Temmuz 2022'de ayrıldı ve gövdeleri yüksek hızlı test platformlarına dönüştürülmek üzere Northrop Grumman'a geçmeden önce Grand Forks'ta bir araya getirildi.

U-2 filosunun sonunun geleceği birden fazla kez duyuruldu. Hava Kuvvetleri filonun elden çıkarılmasını defalarca önerdi ve Kongre bunu defalarca reddetti; 2026 mali yılı savunma bütçesini hazırlayan Temsilciler Meclisi bütçe komisyonu, fonların sekizden fazla U-2 uçağının elden çıkarılması veya elden çıkarılmaya hazırlanması için kullanılmasını yasaklayan bir madde ekledi. 2027 mali yılı talebi daha da ileri giderek, ortalama yaşı 43 yılı aşan ve görev yapabilirlik oranları düşen bir filodaki kalan 23 U-2 uçağının tamamının o yılın sonuna kadar emekliye ayrılmasını öneriyor.

Beale'e paralel bir varoluş nedeni daha kazandırılıyor. 2025 yazından itibaren, yaklaşık 140 havacıdan oluşan bir savaş yönetimi filosu üste kurulmaya başladı ve 427. Keşif Filosu'nun altındaki Ortak Görev Kontrol Merkezi ile birlikte çalışarak, daha hızlı kararlar almak için istihbarat, gözetleme ve keşif verilerini birleştirmek üzere yapay zeka ve makine öğrenimini kullanıyor. Uçaklar gidebilir; ancak veri toplama ve hedefleme işi Beale'de kalmaya devam ediyor.