ABD Hava Kuvvetleri'nin neredeyse her uçuş kanadı sadece numarasıyla bilinir. 48. Kanat ise bu kuralın istisnasıdır. 4 Temmuz 1954'te, Fransa'nın doğusundaki Chaumont Hava Üssü'nde, ABD Hava Kuvvetleri Uçuş Birliği komutanı Korgeneral William H. Tunner, kanadın "Özgürlük Heykeli Kanadı" unvanını aldığı bir törene başkanlık etti. Kanadın kendi tarihçesi, bunun ardındaki ilginç bir tesadüfü anlatıyor: Mali işler sorumlusu, Bartholdi'nin heykelini döken dökümhanenin Chaumont'tan yaklaşık 40 kilometre uzaklıkta olduğunu keşfetmişti. Daha sonra bir kopyası dökülerek üsse yerleştirildi. Hava Kuvvetleri bugün 48. Kanadı, hem numaralandırılmış hem de adlandırılmış tek kanat olarak tanımlıyor ve Lakenheath'teki herkes kısa formu olan "Özgürlük Kanadı"nı kullanıyor.

Kanat, 15 Ocak 1960'ta Lakenheath'e geldi ve o zamandan beri hiç ayrılmadı. Uçakları yaklaşık her nesilde bir değişti: F-100 Super Sabre'lar, ardından 1972'den itibaren F-4 Phantom II'ler, 1977'den itibaren F-111F'ler, 1992'den itibaren F-15E Strike Eagle'lar, 1994'ten itibaren F-15C/D Eagle'lar ve 2021'den itibaren F-35A Lightning II'ler. Değişmeyen şey ise ölçek. 48. Kanat, hem F-35 hem de F-15 tiplerini kullanan tek USAFE kanadıdır ve Hava Kuvvetleri bunu Avrupa'daki en büyük ABD savaş uçağı operasyonu olarak adlandırıyor. Lakenheath ve RAF Feltwell'deki konut ek binası, yaklaşık 7.000 aktif görevli üyeyi ve İngiliz ve Amerikalı sivilleri, ayrıca yaklaşık 11.000 aile üyesini destekliyor. 48. Harekat Grubu'nun emrinde dört savaş uçağı filosu bulunuyor: 492. ve 494. filolar Strike Eagle uçaklarıyla, 493. ve 495. filolar ise Lightning II uçaklarıyla görev yapıyor.

Kapıdaki tabelada "Kraliyet Hava Kuvvetleri Lakenheath" yazıyor ve bu duygusal bir ifade değil. İstasyon Savunma Bakanlığı'na ait; İngiltere Savunma Altyapı Teşkilatı, F-35'lerin konuşlandırıldığı inşaat kampüsünün yapımını üstlenmiş ve yönetmiştir. Amerikalılar, yasal olarak, ziyaretçi bir kuvvettir. Statüleri, 1951 NATO Kuvvetler Statüsü Anlaşması'na dayanmaktadır ve bu anlaşma, 1952 Ziyaretçi Kuvvetler Yasası ile İngiliz hukukuna dahil edilmiştir. Bu yasa, askeri personel ve sivil bileşenleri üzerindeki yargı yetkisini ve göç ve gümrük kurallarından muafiyetlerini belirler. Bu düzenleme, 1948'deki Berlin krizi sırasında Amerikan bombardıman uçaklarının İngiltere'ye gelip orada kalmasıyla ortaya çıkmıştır.

Bu nedenle komuta, paylaşılmaktan ziyade bölünmüştür. Operasyonel üssün komutasını, genellikle albay rütbesindeki bir ABD Hava Kuvvetleri subayı üstlenir; Lakenheath'te ise 48. Avcı Kanadı komutanı. İngiliz Parlamentosu Kütüphanesi kayıtlarına göre, ABD'nin ana ziyaretçi kuvvetleri üslerinde, genellikle filo komutanı rütbesinde bir RAF komutanı da bulunur ve hem Amerikan üssü komutanı ile ev sahibi ülke arasındaki bağlantıyı sağlar hem de Savunma Bakanlığı çalışanları için tesis başkanı olarak görev yapar. Tüm bunların üzerinde, bir antlaşma metninden ziyade siyasi bir anlayış yatmaktadır. 1952 tarihli Churchill-Truman bildirisi, bu üslerin acil durumlarda kullanılmasının iki hükümetin ortak kararına bağlı olacağını belirtmiştir; bu ortak kararı uygulamaya koyan protokoller, ardı ardına gelen İngiliz hükümetlerinin yayınlamayı reddettiği gizli ikili anlaşmalarda yer almaktadır.

Lakenheath bir yalan olarak başladı. 1940 yılında Eriswell Low Warren, sahte binalar, boyalı bir pist ve ahşap uçaklarla, önce gündüz "K" üssü olarak, daha sonra gece operasyonları için yükseltilerek bir aldatma havaalanı olarak kuruldu. Hükümet tarafından satın alınan 1800 dönümden fazla arazi üzerine gerçek bir üs kuruldu ve RAF Lakenheath, 24 Kasım 1941'de üç beton pistle RAF Mildenhall'ın bir uydu üssü olarak açıldı. İlk olarak Wellington uçakları geldi. 1942'de 149. Filo dört motorlu Stirling uçaklarıyla geldi ve 30 Mayıs'ta Köln'e yapılan bin bombardıman uçağı baskınına katıldı; 199. Filo 1943'te katıldı ve her iki filo da mayın döşemeye başlamadan önce 17 Ağustos 1943'te Peenemünde'deki Alman roket tesisine yapılan saldırıya katıldı. İstasyon çok ağır bombardıman uçağı standartlarına göre yeniden inşa edilirken, uçuşlar 15 Mayıs 1944'te durduruldu.

15 Nisan 1947'de RAF Bombardıman Komutanlığı altında yeniden açıldı ve ilk Amerikan uçakları ve personeli 1948'de geldi. ABD Hava Kuvvetleri, üsse resmi olarak 1 Haziran 1950'de el koydu. Kore Savaşı'nın başlamasından birkaç hafta sonra Lakenheath dolup taştı: Ağustos 1950'ye kadar üsse kalıcı olarak atanmış 29 B-29 Superfortress ve konuşlandırılmış 24 uçak daha bulunuyordu. Stratejik Hava Komutanlığı 1 Mayıs 1951'de kontrolü ele aldı ve çevre 1952'de çitlerle çevrildi; 1953'ten itibaren B-47 Stratojet'ler kalıcı olarak görevlendirildi, KC-97 tankerleri ve U-2 keşif uçakları da buradan geçiş yaptı. Bombardıman çağı, 15 Ocak 1960'ta Üçüncü Hava Kuvvetleri'ne bağlı 48. Taktik Savaş Kanadı'nın gelişiyle sona erdi.

5 Nisan 1986'da Batı Berlin'deki La Belle diskoteğinde meydana gelen bir bombalı saldırıda iki Amerikan askeri öldü ve 200'den fazla kişi yaralandı. Dokuz gün sonra cevap Suffolk'tan geldi. 14 Nisan yerel saatiyle yaklaşık 19:00'da, 48. Taktik Savaş Kanadı'na ait yirmi dört F-111F uçağı, altısı yedek olmak üzere, Lakenheath'ten havalandı. Bu uçaklara RAF Upper Heyford'dan EF-111A elektronik savaş uçakları ve büyük bir KC-10 ve KC-135 tanker filosu destek verdi. Fransa ve İspanya uçuş izni vermeyi reddetti. Saldırı paketi, Atlantik üzerinden, İber Yarımadası'nın etrafından, Cebelitarık Boğazı'nın dar uluslararası koridorundan geçerek Akdeniz'e doğru doğuya uçmak ve ardından tüm bu süreci tersine tekrarlamak zorundaydı.

Air & Space Forces Magazine dergisi, gidiş-dönüş uçuşunu yaklaşık 6.400 mil (yaklaşık 10.300 km) ve kokpitte yaklaşık on üç saat olarak belirtiyor; her uçak sekiz ila on iki kez havadan yakıt ikmali yaptı. On sekiz F-111F, Libya'ya doğru ilerleyerek Trablus'taki Aziziyah kışlasını, Sidi Bilal eğitim kampını ve Trablus askeri havaalanını vurdu; ABD Donanması'na ait USS America ve USS Coral Sea gemilerinden kalkan uçaklar ise Benina havaalanını ve Bingazi'deki kışlayı vurdu. Bu, o zamana kadar taktik uçaklar tarafından gerçekleştirilen en uzun muharebe göreviydi. Karma 52 çağrı işaretli bir F-111F, Sidra Körfezi üzerinde neredeyse kesin olarak bir karadan havaya füze nedeniyle kayboldu; mürettebatından Fernando L. Ribas-Dominicci ve Paul F. Lorence hayatını kaybetti. Filo, Donanma Üstün Birlik Takdirnamesi'ni aldı ve bu takdirnameye sahip tek Hava Kuvvetleri birimi oldu.

Lakenheath, yarım yüzyıl boyunca Amerikan nükleer silahlarını depoladı ve erken dönemde bir felaketin eşiğine geldi. 27 Temmuz 1956'da bir B-47 uçağı havaalanına düştü ve üç adet Mark 6 atom bombası içeren bir depolama iglosuna çarptı. Savunma Bakanlığı'nın kayıtlarına göre, silahlar depolama düzenindeydi, silahlarda veya binada nükleer madde kapsülü yoktu, bombalar yanmadı veya patlamadı ve herhangi bir kirlenme veya temizleme sorunu yaşanmadı; hasarlı silahlar ve bileşenler Atom Enerjisi Komisyonu'na iade edildi. Durumu ciddi kılan şey, yüksek patlayıcı madde kullanımıydı. Her bir Mark 6 bombası, içe doğru patlama sisteminin bir parçası olarak binlerce kilo konvansiyonel patlayıcı taşıyordu ve enkaz halindeki bombardıman uçağından yükselen yanan jet yakıtı, itfaiyeciler yangını söndürmeden önce igloyu kapladı. Dört B-47 mürettebatının tamamı hayatını kaybetti.

Silahlar sonunda ortadan kalktı. Amerikan Bilim İnsanları Federasyonu'ndan Hans Kristensen, 2008'de bunların geri çekildiğini açıkladı; o zamana kadar 33 yeraltı deposunda yaklaşık 110 adet B61 yerçekimi bombası bulunuyordu ve bu, 1954'ten beri Amerika Birleşik Devletleri'nin Birleşik Krallık'ta nükleer silah depolamadığı ilk seferdi. 2022'den beri durum tekrar değişti. FAS, Birleşik Krallık'ın Belçika, Almanya, İtalya, Hollanda ve Türkiye ile birlikte NATO'nun nükleer silah depolama alanı iyileştirmeleri listesine eklendiğini ve Hava Kuvvetleri bütçe belgelerinde potansiyel bir güvenlik görevinin gelişi için inşa edilen bir "güvenlik yurdu"ndan bahsedildiğini tespit etti. Sözleşme kayıtları, inşaat ve uydu görüntüleri de bunu takip etti. Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa'daki nükleer silahların yerini ne doğruluyor ne de reddediyor ve FAS'ın kendisi de dikkatli davranıyor: iyileştirmeler, bombaların geri döndüğüne dair kanıt olmaktan ziyade, yedekte tutulan bir yetenek yaratmış olabilir.

Amerika Birleşik Devletleri, 8 Ocak 2015'te Avrupa'daki ilk F-35'lerinin İngiltere'de konuşlandırılacağını duyurdu ve Savunma Altyapı Teşkilatı, uçakların ihtiyaç duyacağı kampüsü (park alanları, iki hangar, çift filo operasyon ve bakım binası ve bir simülatör tesisi) inşa etmeye başladı. 495. Avcı Filosu Ekim 2021'de faaliyete geçti ve Valkyrie takma adını aldı; ilk F-35A 15 Aralık 2021'de iniş yaptı. Ardından 493. Avcı Filosu, yani Ölüm Melekleri, dönüşüm geçirdi ve Nisan 2025'e kadar ABD Avrupa Komutanlığı, iki filoda toplam 52 F-35 bekliyordu; ikinci filo ise o sonbaharda tam operasyonel kapasiteye ulaşacaktı.

Mayıs 2025'te, Senato Silahlı Kuvvetler Komitesi önünde, Hava Kuvvetleri, F-35'ler tamamen konuşlandırıldıktan sonra iki F-15E Strike Eagle filosunun Amerika Birleşik Devletleri'ne döneceğini ve Lakenheath'i potansiyel olarak tamamen F-35 üssü haline getireceğini belirtti. Herhangi bir tarih belirtilmedi ve Strike Eagle'ların nereye gideceğine dair nihai bir karar alınmadı. Plan, F-35 gücünün gerçekten görevini yerine getirmesine bağlı ve Kongre şüpheci yaklaştı. Bu arada Strike Eagle'lar çalışmaya devam etti: Temmuz 2026'da, ABD-İran ateşkesinin çökmesinin ardından Lakenheath'ten hem F-15E'ler hem de F-35'ler Orta Doğu'ya konuşlandırıldı; bu, Avrupa'daki üç kalıcı Amerikan savaş uçağı filosunun aynı anda görevlendirildiği bir haftanın parçasıydı.