Karaçi, Britanya ve Orta Doğu'dan gelen uçaklar için Britanya Hindistanı'na açılan kapıydı ve şehrin diğer tarafındaki RAF Drigh Road, büyük bakım deposuydu. Wikipedia'ya göre, 1942'de Kraliyet Hindistan Hava Kuvvetleri, Drigh Road'un bakımına devam edebilmesi için Mauripur'u bir geçiş havaalanı olarak inşa etti. Savaş sırasında ve sonrasında çok sayıda uçak buradan geçiş yaptı. Wikipedia'nın isim listesi, RIAF Mauripur Üssü'nü 1940'tan itibaren veriyor, bu nedenle kesin açılış yılı belirsiz; makalenin anlatımında kullanılan tarih 1942'dir.

Burada kayıtlı RAF birlikleri çoğunlukla Dakota uçaklarıyla uçan nakliye filolarıydı (10, 31, 62, 77, 117 ve 267 numaralı filolar), 1946'da 298 numaralı filonun Halifax A.7'leri ve 1947'de 5 ve 20 numaralı filoların Tempest F.2 savaş uçakları da burada bulunuyordu. İngiliz birlikleri 1947'deki bölünmeden sonra da havaalanını kullanmaya devam etti ve nihayet 1956'da ayrıldı. Yeni devletin ilk aylarında, üs, Karaçi havaalanı hazır olana kadar Pakistan'ın kurucusu Muhammed Ali Cinnah tarafından iç hat uçuşları için de kullanıldı.

Nisan 1958'de Hava Mareşali Asghar Khan, Pakistan Hava Kuvvetleri'nin 1965'te kullanacağı taktikleri öğretmek amacıyla o zamanlar Mauripur olan Masroor'da Uçuş Liderleri Okulu'nu açtı. Okul savaştan sonra ortadan kayboldu ve 1976'da Sargodha'da Muharebe Komutanları Okulu olarak yeniden kuruldu; bu nedenle Pakistan Hava Kuvvetleri'nin taktik geleneği Karaçi'de başlar ancak bugün Pencap'ta yaşamaya devam eder.

24 Mayıs 1968'de PAF Mauripur Üssü, üs komutanı Hava Tuğgenerali Masroor Hosain'in adını alarak PAF Masroor Üssü olarak yeniden adlandırıldı ve 1 Temmuz 1970'te tüm PAF üsleri üs statüsüne kavuştu. Wikipedia'ya göre, 1979'da 7. Filo buradan Martin B-57B Canberra bombardıman uçakları uçurdu. Wikipedia'nın modern 32. Taktik Saldırı Kanadı'nı alan bakımından Pakistan ve Asya'nın en büyük hava üssü olarak tanımlaması, makalenin kendi iddiasıdır ve başka bir kaynakla karşılaştırılmamıştır.

20 Ağustos 1971 sabahının geç saatlerinde, öğrenci pilot Teğmen Rashid Minhas, Lockheed T-33A eğitim uçağıyla Masroor'dan kalkış yapmaya hazırlanıyordu. Eğitmeni, Bengal asıllı Teğmen Matiur Rahman, uçağa zorla bindi ve amacı uçağı Hindistan'a uçurarak Bangladeş kurtuluş savaşına katılmaktı. Jet havalandı ve güneydoğuya doğru yöneldi; Minhas kumandaları ele geçirmek için mücadele etti ve uçak Hindistan sınırına yaklaşık 51 kilometre uzaklıktaki Sujawal yakınlarında düştü. Her iki adam da hayatını kaybetti.

Pakistan, Minhas'ı ulusal kahraman ilan ederek, onu en genç ve tek hava kuvvetleri mensubu olarak Nishan-e-Haider nişanıyla ödüllendirdi ve Kamra'daki üsse onun adını verdi. Bangladeş ise Rahman'a en yüksek nişanı olan Bir Sreshtho'yu verdi. Dört ay sonra Hindistan ile savaş çıktı ve Doğu Pakistan Bangladeş oldu. Aynı uçuşla ilgili iki anlatım, her ülkenin resmi görüşünü yansıtmaktadır ve bu sayfa her ikisini de sunmaktadır.

Güney Hava Komutanlığı'na bağlı Masroor, 32. Taktik Saldırı Kanadı'nın üssüdür. Wikipedia'daki üs makalesinde, JF-17 Block II'de 2. Filo, Block III'te 8. Filo, Mirage III'te 7. Filo ve 22. Operasyonel Eğitim Birimi, Shaanxi ZDK-03 özel görev uçaklarından oluşan bir filo ve 84. Filo'nun AW139 kurtarma helikopterleri, Taktik Hava Destek Okulu ve Havacılık Güvenliği Yönetimi Koleji'nin yanı sıra burada konuşlandığı belirtilmektedir. Aynı sayfalarda 7. ve 22. Filoların bugün nerede konuşlandığı konusunda farklılıklar bulunmakta ve Pakistan Hava Kuvvetleri (PAF) muharebe düzenini yayınlamamaktadır, bu nedenle bu liste gösterge niteliğinde okunmalıdır.

Bu veri seti için incelenen kaynaklarda, Masroor, 10 Mayıs 2025'teki Hindistan saldırılarında adı geçen üsler arasında yer almıyordu; Güney Hava Komutanlığı'nın adı geçen üsleri ise Bholari, Jacobabad ve Sukkur'du.