Şubat 1959'da Kanada Kraliyet Donanması, pervasızca görünen bir karar aldı: Nükleer denizaltılara karşı, denizaltı karşıtı helikopterleri uçak gemilerinden değil, küçük, dar ve asla sabit durmayan muhrip eskortlarından uçuracaktı. Bunu daha önce büyük bir helikopterle kimse denememişti. Denemeler 1956'da HMCS Buckingham'da bir Sikorsky HO4S-3 ile başladı ve HMCS Ottawa'da daha ağır makinelerle devam etti ve varılan sonuç, bir pilotun, uçağı indirmek için sallanan bir güverte üzerinde yeterince uzun süre sabit bir pozisyonda kalabileceğine güvenilemeyeceğiydi.

Çözüm, denemekten vazgeçmekti. Helikopterden güverteye bir haberci hattı geçirilir ve ana kabloya bağlanır; daha sonra kablo gerilim altında uçağın gövdesindeki bir proba çekilir, helikopteri güverteye ve probu sıkıştıran bir tuzağa çeker. Kanada'nın Dartmouth kentinde, Shearwater'ın yanında bulunan Fairey Aviation tarafından yeniden tasarlanan cihaz, 1962 ve 1963 yıllarında HMCS Assiniboine'e monte edildi, 1963'ün sonlarından itibaren yeni CH-124 Sea King ile test edildi, 1964'ün ortalarında başarılı bulundu ve Nisan 1967'de Kanada Kraliyet Donanması'nda hizmete girdi.

Buna "Beartrap" denir ve Kanada deniz havacılığının ürettiği en etkili şeydir. Kanadalı mürettebat, onunla yapmaya hazır oldukları şeyler nedeniyle "Çılgın Kanadalılar" lakabını kazandı. Amerika Birleşik Devletleri Donanması, İngiliz Kraliyet Donanması, Avustralya Kraliyet Donanması ve Japonya Deniz Öz Savunma Kuvvetleri'nin tamamı bunu veya bir türevini benimsedi; Amerikan RAST sistemi ve daha sonraki TRIGON, onun soyundan gelmektedir. Dünyadaki her fırkateyn helikopter güvertesi, Shearwater'ın çözdüğü sorun etrafında düzenlenmiştir.

27 Kasım 1963'te HMCS Assiniboine gemisine yapılan ilk Sea King helikopter inişi, Kanada'nın çok ötesinde önem taşıyan bir tarihtir. Ayrıca Shearwater'ın birleşmeyi, uçak gemisinin kaybını ve 1990'lardaki üs kapanışlarını atlatmasının nedeni de budur: küçük gemilerden helikopter uçuran bir donanmanın mürettebatı eğitebileceği bir yere ihtiyacı vardır.

CH-124, modern bir makine olarak sipariş edilmiş ve müze parçası olarak emekliye ayrılmıştır. 41 adetlik serinin ilki 1963'te teslim edilmiş ve bu tip helikopter 1 Aralık 2018'e kadar, yani 55 yıl boyunca hizmette kalmıştır. Kanada, 1985 yılında Mulroney hükümetinin Yeni Gemi Tabanlı Uçak projesini başlatmasıyla bir yedek arayışına girmiştir; 1987'de EH101 seçilmiş ve 1991'de bu gereksinim, arama kurtarma helikopteri projesiyle birleştirilerek 5,8 milyar dolara mal olan 50 uçaklık tek bir alım haline getirilmiştir.

Bu, ilk ve en pahalı başarısızlıktı. 1993'te Campbell hükümeti siparişi 28 denizaltı karşıtı ve 15 arama kurtarma uçağına indirerek maliyeti 4,4 milyar dolara düşürdü; Ekim 1993'te göreve gelen Chretien hükümeti her şeyi iptal etti, yaklaşık 500 milyon dolar iptal ücreti ödedi ve Sea King'i hiçbir halefi olmadan bıraktı. İkinci başarısızlık ise, helikopter ve görev sistemi için iki ayrı sözleşme yapılması kararıydı; bu karar, 2002'de tedarik süreci Deniz Helikopteri Projesi olarak yeniden bir araya getirildiğinde tersine çevrildi.

Üçüncüsü, yarışmanın kendisiydi. İhaleler 17 Aralık 2003'te açıldı; NH90, standartlara uymadığı gerekçesiyle elendi; ve Temmuz 2004'te Kanada, 28 uçak için 1,8 milyar dolarlık bir bedelle Sikorsky S-92 türevi olan CH-148 Cyclone'u seçti; ilk uçağın teslimatı Ocak 2009'da yapılacaktı. Dördüncü başarısızlık ise teslimattı. Eylül 2013'e kadar Sikorsky, 88 milyon dolardan fazla gecikme zararı biriktirmişti ve yalnızca geçici standart eğitim uçakları mevcuttu. Altı adet Block 1 uçağı 19 Haziran 2015'te teslim edildi ve ilk operasyonel yetenek, dokuz buçuk yıl gecikmeyle Haziran 2018'de geldi.

Bu arada Sea King uçmaya devam etti. 1990 ve 1991 yıllarında Körfez'e, Adriyatik'e, Kızıldeniz'e, Somali'ye ve Haiti'ye gitti; bakım saatlerinin uçuş saatlerine oranı başlı başına siyasi bir skandal haline geldi; ve 41 uçaktan on dördü kazalarda hurdaya çıktı ve sekiz mürettebat üyesi hayatını kaybetti. 423 Filosu, 26 Ocak 2018'de Shearwater'dan son Doğu Kıyısı Sea King sortisini gerçekleştirdi, üç uçak bir geçit töreninde uçtu ve bu uçak tipi 1 Aralık 2018'de Patricia Bay'de resmen hizmetten çekildi.

29 Nisan 2020'de, CH-148 Cyclone 148822 (çağrı işareti Stalker 22) tipi helikopter, NATO'nun Doğu ve Güney Avrupa'daki konuşlanması olan Güvence Operasyonu sırasında, Yunanistan açıklarında İyon Denizi'nde HMCS Fredericton gemisinden kalkış yaparak suya düştü. Uçaktaki altı kişi de hayatını kaybetti: Teğmen Abbigail Cowbrough, Teğmen Matthew Pyke, Yüzbaşı Brenden MacDonald, Yüzbaşı Kevin Hagen, Yüzbaşı Maxime Miron-Morin ve Başçavuş Matthew Cousins. Bu, Kanada Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin son on yıllarda yaşadığı en büyük tek günlük kayıptı.

Uçuş Güvenliği Soruşturma Raporu 28 Haziran 2021'de yayınlandı ve yaşananlar hakkında ayrıntılı bilgi veriyor. Pilot, su seviyesinden yaklaşık 50 feet yukarıda ve 130 knot hızla sola doğru hedef dönüşü yaparken, ani bir şekilde geriye doğru kumanda kolu hareketiyle uçağı yaklaşık 410 feet yüksekliğe çıkarırken hızı 85 knot'a düşürdü. Mürettebat, manevradan önce radar irtifa sabitleme ve gösterge hızı sabitleme uçuş direktörü fonksiyonlarını devre dışı bırakmamıştı, ancak aynı dönüşün daha önceki bir gösterimi sırasında bunu yapmışlardı.

Bu kombinasyon, soruşturmanın "Komuta Modeli Tutum Sapması Fenomeni" olarak adlandırdığı durumu ortaya çıkardı: uçuş kontrol yasaları fly-by-wire olduğundan, uçuş direktörü devredeyken manuel olarak geçersiz kılmak, pilota burun pozisyonunu düzeltmek için yeterli geri siklik yetkisi bırakmayabilir. Uçak burun aşağı, hızlanan bir pozisyonda kanatlarını düzleştirirken, siklik geri durma noktasına çekildi ve uçak tepki vermedi. Dönüşün başlangıcından çarpışmaya kadar olan tüm süreç 14 saniye sürdü.

Uçuş Güvenliği Direktörü Tuğgeneral John Alexander, olayın kaza öncesinde üretici, hava aracı yetkilileri ve mürettebat tarafından bilinmediğini açıkça belirtti. Filo uçuşları durduruldu ve 16 Haziran 2020'de kısıtlamalarla uçuşlara yeniden başlandı; ardından yazılım ve prosedür değişiklikleri yapıldı. Sikorsky daha sonra ailelerle uzlaştı. Shearwater'ın altı kişi için anıtı, uçağın kalkış yaptığı kanatta yer alıyor ve Eastern Passage'daki üs topluluğu o kadar küçük ki, oradaki çoğu insan uçaktaki birini tanıyordu.

Shearwater, seksen yıl boyunca tam teşekküllü bir havaalanıydı; iki asfalt pistinde Tracker, Banshee, Argus devriye uçakları ve her türden ziyaretçi uçuyordu. 1990'ların ortalarındaki savunma bütçesi kesintileri CFB Shearwater'ı bir birlik olarak devre dışı bıraktı ve mülkünü CFB Halifax'a dahil etti; böylece aynı yerde 12. Kanat uçuş birimi olarak kaldı.

Sıradaki adım pistler oldu. 2002 yılına gelindiğinde sadece 10/28 pisti faaliyetteydi; Temmuz 2007'de doğu ucuna kadar küçültüldü ve 16H/34H pisti sadece helikopterler için yeniden açıldı. Helikopter pisti, 31 Temmuz 2008'de tek bir 3.500 fitlik şerit ve dört iniş alanı ile resmen açıldı ve eski 16/34 pisti kalıcı olarak kapatılarak helikopter pisti çitinin dışına taşındı. Bugün bir ziyaretçi, artık hiçbir yere çıkmayan çok sayıda beton görüyor; bu da asla kapanmadan küçülen bir üssün görünür kaydı.

Küçülmeyen şey ise iş yükü oldu. 423 Deniz Helikopter Filosu, Atlantik Deniz Kuvvetleri savaş gemilerinde konuşlandırılan Cyclone birliklerini sağlıyor; 406 Deniz Operasyonel Eğitim Filosu, Kanada Silahlı Kuvvetlerindeki her deniz helikopteri mürettebatını eğitiyor; 12 Hava Bakım Filosu kapsamlı bakımı gerçekleştiriyor; ve üssün test ve değerlendirme birimi, yeni bir yazılım sürümünü bir gemi birliğinin kullanabileceği bir şeye dönüştürme işini yapıyor. Pasifik filosu, 443, üç zaman dilimi uzaklıktan 12. Kanat'ın emrinde görev yapıyor.

1978'de kurulan ve Ağustos 1995'te eski bir spor salonunda yeniden açılan, Ağustos 2001'de ise genişletilen Shearwater Havacılık Müzesi, Kanada deniz askeri havacılık koleksiyonuna ev sahipliği yapıyor: bir Fairey Swordfish, bir Fairey Firefly, bir CP-121 Tracker, bir CF-101B Voodoo, iki CT-133 Silver Star ve 2018'de Kanada Silahlı Kuvvetleri tarafından bağışlanan iki Sea King. Ayrıca, HMCS Bonaventure'den yeniden inşa edilmiş bir brifing odasına da sahip; bu da günümüzde uçak gemisi donanmasına en yakın deneyimi sunuyor.

2 Eylül 1998 gecesi saat 22:31'de, New York'tan Cenevre'ye giden Swissair 111 sefer sayılı MD-11 uçağı, içinde 229 kişiyle birlikte Peggys Cove açıklarındaki St. Margarets Körfezi'ne düştü. Çevredeki köylerden balıkçı tekneleri bir saat içinde denize açıldı. Ertesi gün operasyon bir kurtarma operasyonuna dönüştü ve "Azim Operasyonu", Kanada'nın bugüne kadar gerçekleştirdiği türünün en büyük operasyonu oldu.

Kanada Silahlı Kuvvetleri'nden 2.400'den fazla üye katıldı; bunların yaklaşık 1.300'ü deniz kuvvetleri, 700'ü kara kuvvetleri ve 400'ü hava kuvvetleri mensubuydu. Ayrıca yaklaşık 450 RCMP (Kanada Kraliyet Atlı Polisi) memuru ve yüzlerce Sahil Güvenlik personeli de görev aldı. HMCS Preserver komuta gemisiydi; HMCS Moncton ve HMCS Ville de Quebec olay yerinde çalıştı; HMCS Okanagan denizaltısı uçuş veri kaydedicisini buldu ve bu cihaz 6 Eylül'de, kokpit ses kaydedicisi ise 11 Eylül'de kurtarıldı.

Her şey Shearwater'da karaya vurdu. İnsan kalıntılarını kabul etmek üzere üste geçici bir morg kuruldu ve enkaz, Ulaştırma Güvenliği Kurulu'nun uçağın uçuş içi eğlence kablolarına ne olduğunu açıklamasına olanak sağlayan yeniden yapılandırma için buraya getirildi. Kurtarma çalışmaları Aralık 1999'a kadar devam etti. Uçağın 'i, yani 126.000 kilogramdan fazla kısmı, 18.000 kilogramdan fazla kargo ile birlikte kurtarıldı ve uçaktaki 229 kişinin tamamı teşhis edildi.

Bu, bir birliğin misyon bildirisinde yer alan türden bir şey değil, ancak Nova Scotialıların büyük bir kısmı için Shearwater'ın anlamı budur. Üs, bir yıldan fazla bir süre boyunca aileleri, araştırmacıları, dalgıçları ve basın mensuplarını ağırladı ve Eastern Passage da aynı şeyi yaptı.