31. Avcı Kanadı, 1 Nisan 1994'te Florida'daki Homestead Hava Kuvvetleri Üssü'nde aynı gün faaliyetlerini sonlandırdıktan sonra Aviano'ya geldi ve Block 40 F-16'larla 510. Avcı Filosu ve 555. Avcı Filosu'nu bünyesine kattı. 510. Filo "Buzzards" (Akbabalar) adını taşıyor; 555. Filo ise herkes tarafından "Triple Nickel" (Üç Beşli) olarak biliniyor. Her iki filo da şu anda F-16CM uçaklarıyla görev yapıyor ve birlikte Alp havzasının güneyindeki tüm kalıcı Amerikan avcı gücünü oluşturuyorlar.

Üssün temel argümanı coğrafi konumudur. Avrupa'daki diğer tüm ABD Hava Kuvvetleri savaş filoları dağların kuzeyinde yer almaktadır; bu da Akdeniz kıyılarına yönelik herhangi bir göreve yakıt ikmali, transit süresi ve hava koşulları riskini ekler. Aviano'dan Adriyatik'e dakikalar içinde ulaşılabilir ve Balkanlar, Orta Akdeniz ve Kuzey Afrika'ya yaklaşım yolları pratik olarak erişilebilir durumdadır. Filo görevini açıkça belirtir: üssü güvence altına almak, savaş hava gücü oluşturmak, konuşlanmaya hazır olmak ve evden savaşmak; ve çevik savaş kullanımını vurgular, tek bir savunmasız piste yoğunlaşmak yerine, zorlu havaalanlarına dağılmayı tercih eder.

Bu birlik sadece savaş uçaklarından ibaret değil. 970'den fazla kişiyi yöneten 31. Operasyon Grubu, iki savaş uçağı filosunu, HH-60W kurtarma filosunu, Koruyucu Melek filosunu, bir hava kontrol filosunu ve bir operasyonel destek filosunu kontrol ediyor ve Romanya'da coğrafi olarak ayrı bir MQ-9 birimini denetliyor. 731. Mühimmat Filosu ise Toskana'daki Camp Darby'de konuşlanmış durumda. Temmuz 2025'te bu görevin rütbesi düşürüldü: Tuğgeneral Tad Clark, 11 Temmuz'da görevi Albay Beau Diers'e devretti; bu, birliğin komutasını üstlenen son generaldi.

Aviano'nun hukuki gerçekliği kolayca gözden kaçabilir ve doğru anlaşılması önemlidir. Havaalanı İtalya'ya aittir ve bir İtalyan Hava Kuvvetleri subayı tarafından komuta edilmektedir. Resmi adı, Birinci Dünya Savaşı'nda kayıpları İtalyan Hava Kuvvetleri tarafından bir asır sonra, Aralık 2017 sonunda anılan iki Caproni bombardıman uçağı pilotu Maurizio Pagliano ve Luigi Gori'nin adını taşıyan Aeroporto Pagliano e Gori'dir. İtalyan Comando Aeroporto, görevini orada konuşlandırılmış Amerikan birliklerini kapsayan ikili anlaşmaları denetlemek, genel havaalanı hizmetlerini yürütmek ve teknik ve lojistik destek sağlamak olarak tanımlamaktadır.

Pratikte bu, alışılmadık bir çift yapı oluşturuyor. Amerikalılar, 31. Avcı Kanadı aracılığıyla kendi uçuş, bakım, mühimmat, sağlık ve destek kuruluşlarını yönetiyor ve pist, barınaklar ve inşa edilen altyapının büyük bir kısmı Amerikan veya NATO tarafından finanse ediliyor. Ancak havaalanının kendisi, egemenliği ve yabancı güçlerin onu kullandığı çerçeve İtalyan kalıyor. Amerikan Hava Kuvvetleri (Aeronautica Militare), Aviano'yu Avrupa'daki Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetlerinin amiral gemisi olarak adlandırırken, üzerinde bulunduğu arazinin ulusal komutasını özellikle koruyor.

Bu düzenlemenin büyük bir sivil boyutu da var. Üs, Pordenone ilindeki en önemli işverenler arasında yer alıyor: Bir sendika koordinatörü 2024 yılında Stars and Stripes'a verdiği demeçte, yaklaşık 760 İtalyan'ın orada çalıştığını, bazılarının kırk yıldır görev yaptığını ve işten çıkarmalar ve maaşlar konusundaki anlaşmazlıkların periyodik olarak grevlere dönüştüğünü söyledi. Amerikalı askeri aileler, bir çitin arkasında değil, çevredeki belediyelere dağılmış kiralık konutlarda yaşıyorlar; bu da yerel konseylerle olan ilişkiyi aktif ve müzakereye dayalı bir hale getiriyor.

Aviano, dünyanın en eski askeri havaalanlarından biridir. İtalyan Hava Kuvvetleri kayıtlarına göre, havaalanı 1911 yılında Friuli ovasında kurulmuş ve ilk komutanı o yılın 19 Nisan'ında resmen göreve başlamıştır; bu da kökenlerini İtalyan askeri havacılığının en başlarına kadar götürmektedir. Birinci Dünya Savaşı sırasında cephe hattı üssüydü: İtalyan Hava Kuvvetleri, kayıtlara geçen en eski hava muharebelerinden bazılarının buradan gerçekleştirildiğini, pilot Francesco Baracca'nın burada eğitim aldığını ve Caproni bombardıman filolarına ev sahipliği yaptığını belirtmektedir.

İki dünya savaşı arasında, bu alan yeni kurulan Regia Aeronautica'ya (İtalyan Hava Kuvvetleri) dahil edildi ve genişletildi. İkinci Dünya Savaşı'nda önce İtalyanlar, ardından 1943 ateşkesinden sonra Luftwaffe tarafından kullanıldı ve bu da onu Kuzey İtalya'nın Alman savunmasında önemli bir havaalanı haline getirdi. Bu da onu hedef haline getirdi. Müttefik bombardımanları burayı harap etti; 1945'e gelindiğinde neredeyse kullanılamaz hale gelmişti ve savaşın sonunda İngilizlerin eline geçti.

İtalyanlar 1947'de üssü tekrar hizmete soktu ve modern dönem, 1950'lerin ortalarındaki NATO dönemi anlaşmalarıyla başladı. Amerikan birlikleri burada dönüşümlü olarak görev yapmaya başladı ve Soğuk Savaş'ın geri kalanında üs, bir savaş uçağı filosunun kalıcı üssü olmaktan ziyade ileri operasyon üssü olarak kullanıldı. Bu durum ancak 1994'te Yugoslavya'nın çöküşüyle değişti; Adriyatik'e iyi erişimi olan kullanışlı bir İtalyan havaalanı, Güney Avrupa'daki en önemli NATO arazisi haline geldi.

NATO, Aviano'dan ilk çatışmasını gerçekleştirdi. 28 Şubat 1994'te, Bosna Hersek üzerindeki Birleşmiş Milletler uçuşa yasak bölgesini "Uçuşu Engelle" Operasyonu kapsamında uygulayan Amerikan F-16'ları, Banja Luka yakınlarında bir Bosnalı Sırp hafif saldırı uçağı filosunu durdurdu ve birkaçını düşürdü. SHAPE, bunu İttifakın kuruluşundan kırk beş yıl sonra NATO tarihinin ilk muharebe eylemi olarak kaydetti. Savaş uçakları, o sırada Aviano'da faaliyet gösteren 526. Avcı Filosu'na aitti; 31. Avcı Kanadı ise üste ancak beş hafta sonra faaliyete geçti.

Bunu, giderek artan bir bağlılıkla geçen on yıllık bir dönem izledi. Deny Flight boyunca 31. Avcı Kanadı, 471 gün boyunca uçuşa yasak bölge uygulaması ve Birleşmiş Milletler kara kuvvetlerine yakın hava desteği sağlamak amacıyla 1.644 sorti gerçekleştirdi. Kampanya polislikten bombalamaya dönüştüğünde, Aviano başlangıç noktası oldu. NATO, 30 Ağustos 1995'in erken saatlerinde bir dizi hassas vuruşla Operasyon Deliberate Force'u başlattı ve bunu İttifak'ın ilk hava harekatı olarak adlandırdı; kanadın kendi tarihçesi yirmi iki günde 418 sorti gerçekleştirdiğini belirtirken, 31. Harekat Grubu bilgi notu grubun tamamı için çok daha büyük bir rakam veriyor.

1999'daki Kosova ise bambaşka bir boyuttaydı. Mart ve Haziran ayları arasında, Müttefik Kuvvetler Operasyonu sırasında, 31. Avcı Kanadı yaklaşık 9.000 muharebe sortisi ve 40.000 saate yakın muharebe uçuşu gerçekleştirdi; 555. Filo ise 27 Mayıs'ta 1.000 sortiyi geçti. Aviano'nun tek pisti, üssün inşa edildiği alanın çok ötesinde bir tempoya sahipti; normalde iki filoyu destekleyen bir alana takviye uçakları yığılmıştı. Kurumsal hafızada Aviano'yu tanımlayan da bu harekat oldu.

3 Şubat 1998'de, Aviano'da konuşlandırılmış bir Deniz Piyade filosuna ait elektronik savaş uçağı EA-6B Prowler, Trentino'daki Val di Fiemme vadisinde alçak irtifada eğitim uçuşu yaparken, Cavalese kasabası üzerinde Cermis teleferiğinin çekme kablosuna çarptı. Kablo koptu, kabin vadi tabanına düştü ve içindeki yirmi kişinin tamamı hayatını kaybetti. Kurtulan olmadı. Ağır hasar gören uçak Aviano'ya geri döndü. Bu gerçekler hiçbir zaman tartışma konusu olmadı.

Sonrasında neredeyse her şey böyle oldu. İtalyan savcılar mürettebatı yargılamaya çalıştı, ancak dava İtalyan mahkemesi yerine Amerikan askeri adaletine gitti. Mart 1999'da pilot Yüzbaşı Richard Ashby, ölümlerle ilgili suçlamalardan askeri mahkeme tarafından beraat ettirildi ve navigatör Yüzbaşı Joseph Schweitzer hakkındaki suçlamalar da düşürüldü. Her ikisi de daha sonra uçakta uçuş sırasında çekilen ve Schweitzer'in imha ettiği bir video kaydı nedeniyle yargılandı. Schweitzer, adaleti engelleme ve komplo suçlarından suçlu bulundu ve hapis cezası almadan Deniz Piyade Kolordusu'ndan ihraç edildi; Ashby de benzer suçlardan mahkum edildi ve Mayıs 1999'da altı ay hapis cezasına, görevden uzaklaştırmaya ve tüm maaşının kaybedilmesine mahkum edildi.

Beraat kararları İtalya'da bir haksızlık olarak karşılandı ve dava, yabancı güçlerin İtalyan topraklarında faaliyet gösterme koşullarıyla ilgili sürekli bir şikayet konusu haline geldi. Tazminatın çözümlenmesi yıllar sürdü ve hem İtalyan parlamentosundan hem de Amerika Birleşik Devletleri Kongresi'nden geçti. Beş yıl sonra, Stars and Stripes gazetesi Cavalese'deki acıların azalmadığını, bölge sakinlerinin usulsüzlüklerin göz ardı edildiğine ikna olduğunu tespit etti. Askeriye içinde bunun pratik sonucu, İtalya'da alçak irtifa uçuş kurallarının sert bir şekilde sıkılaştırılması oldu.

Bugün bir ziyaretçinin gördüğü üs, büyük ölçüde devasa bir inşaat programının ürünüdür. Aviano 2000, rotasyonel kullanım için tasarlanmış bir alanda iki kalıcı F-16 filosunu konuşlandırmak için tasarlandı ve on yıldan fazla bir süre faaliyet gösterdi. Avrupa'daki ABD Hava Kuvvetleri, Hava Kuvvetlerine 395 milyon dolar ve İtalyan Hava Kuvvetlerine 12 milyon dolar NATO katkısının yanı sıra, tahmini 138 milyon dolarlık 174 Amerikan projesini de rapor etti. Bu proje kapsamında yurtlar, bir iletişim merkezi, okullar ve çocuk bakım merkezleri, NATO tarafından desteklenen en büyük proje olarak tanımlanan bir tıbbi tedavi tesisi ve sürekli savaş uçağı operasyonlarını destekleyen uçuş hattı tesisleri inşa edildi.

Coğrafi durum her şeye rağmen elverişsizdi. Aviano, Dolomitlerin güney surları olan Piancavallo masifinin hemen altındaki ovada yer alıyor ve dağlar, alanın kuzeyinde kısa bir mesafede aniden yükseliyor. Üssün hava durumu talimatında bunun sonucu olarak şunlar belirtiliyor: Bu dağlar, üzerlerinde gelişen fırtınalardan gelen radar sinyallerini engelliyor ve F bölgesindeki taşınabilir Doppler radarı, kendi sessizlik konisi nedeniyle beş ila on deniz mili içindeki fırtınaları göremiyor. Ekipler, havanın genellikle geldiği yönde bilinen bir kör nokta ile çalışıyor.

Yerleşim düzeni dağınık kalmaya devam ediyor. F Bölgesi pisti, uçuş hattını ve çoğu çalışma fonksiyonunu barındırırken; kasabanın içindeki 1 Bölgesi okulu, toplum merkezini, şapeli, kütüphaneyi ve havuzu içeriyor; inşaat mühendisliği, müteahhitlik ve spor alanları ise harflendirilmiş diğer alanları kaplıyor. Modernizasyon devam ediyor: 56. Kurtarma Filosu, altıncı uçağın Ocak 2026 ortalarında gelmesiyle HH-60G Pave Hawk'tan HH-60W Jolly Green II'ye geçişini tamamladı ve böylece Avrupa ve Afrika'ya yerleşik tek Amerikan savaş kurtarma helikopterlerini kazandırdı.