Giriş kapısı bir yarışmadır; başvuru değil, rekabetçi bir sınavdır. Ana yol, MP, MPI, PC ve PSI dallarındaki Fransızca hazırlık sınıflarından gelir; bunun yanında bilim lisansı sahipleri için bir yarışma, siyaset bilimi lisansı sahipleri için bir yarışma ve unvan yarışması da bulunur. İç yarışmalar, görevdeki astsubayları da kapsar. 2015 reformundan bu yana, daha önce École de l'air, École militaire de l'air, Cours spécial de l'École de l'air ve Cours spécial de formation des officiers tarafından yürütülen tüm bu yollar, orijinal adını geri alan tek bir okulda birleşmiştir.

Bu farklı kurslarda yılda yaklaşık 500 havacı yetiştiriliyor. Kurs üç temel üzerine kuruludur: askeri ve sportif eğitim, akademik öğretim ve havacılık eğitimi. Akademik kısım sadece göstermelik değildir. École de l'air'in mühendislik diploması 18 Mayıs 1942 tarihli bir kararnameyle kurulmuş ve 1951'den itibaren Commission des titres d'ingénieur tarafından onaylanmıştır; okul 1985'ten beri Fransa'nın büyük mühendislik okulları arasında sayılmaktadır ve akreditasyonu 2015'te ve tekrar 1 Eylül 2020'de azami süre için yenilenmiştir. Öğrenciler bunun yerine Aix-en-Provence Siyasal Bilimler Enstitüsü'nden beşeri ve sosyal bilimler alanında yüksek lisans veya Aix-Marseille Üniversitesi'nden yüksek lisans veya lisans derecesi alabilirler.

Her öğrenci, nihai uzmanlık alanı ne olursa olsun, uçuş eğitimi alır; ancak bu eğitim çok uzun sürmez: yaklaşık yirmi saatlik bir alıştırma ve giriş eğitimi, önce planörle, ardından cam kokpitli hafif uçaklarla yapılır. Gerçek pilot eğitimi başka yerlerde gerçekleşir. Uçak pilotları Cognac'a, savaş pilotları Tours'a, nakliye pilotları Avord'a ve geleceğin helikopter pilotları ise Dax ve Le Luc'daki Ordu hafif havacılık okullarına giderler.

Gelenekler, müfredat kadar sabittir. Her terfi bir parrain (öğretmen) gerektirir ve isim ömür boyu kalır: 1935 Guynemer, 1936 Astier de Villatte, 1937 Mézergues, 1938 Mailloux ve savaş yılları boyunca böyle devam eder. Birinci sınıflar, 1935'te çizilen ve bir kartalın yuvasındaki yavrulara hançer uzattığı okul amblemine atıfta bulunarak, "poussins" (civcivler) olarak adlandırılır. 18 Ekim 2019'da dönemin bakanı Florence Parly, birinci sınıf askeri öğrencilere, ilk Kurtuluş Yoldaşlığı (Compagnon de la Libération) unvanını alan 1 numaralı Fransız Avcı Filosu'nun (Escadrille française de chasse no 1) geleneklerini ve armalarını emanet etti; şimdi Kurtuluş Haçı'nın siyah-yeşil renkli dörtlü cübbesini giyiyorlar.

Soy ağacı iki kez Salon'dan geçiyor. İlk Fransız filo gösterisi 1931'de Étampes-Mondésir'de Morane-Saulnier MS.230'larla yapıldı; bu Étampes devriyesi 1937'de okulla birlikte Salon'a katıldı ve Hava Okulu Devriyesi (Patrouille de l'École de l'air) adını aldı. Ayrı olarak, 17 Mayıs 1953'te Cezayir'deki Maison-Blanche'da yorumcu Jacques Nœtinger, dört adet Republic F-84G uçağından oluşan bir filoya Fransa Devriyesi (Patrouille de France) adını verdi; hava kuvvetleri 14 Eylül 1953'te bu adı onayladı ve on yıl boyunca bu isim Reims, Dijon, Cambrai ve Nancy'deki savaş filoları arasında el değiştirdi. 1964'te bütçe kesintileri Mystère IV devriyesini dağıttı ve bakanlık bu ismi kaybetmek yerine Salon'daki altı Fouga Magister'e verdi. O zamandan beri bu isim değişmedi.

Fouga ailesi on altı yıl boyunca bu unvanı taşıdı ve son gösterilerini 16 Eylül 1980'de Salon'da gerçekleştirdi. Alpha Jet, 1981'de yedi uçakla, 1982'den itibaren sekiz uçakla geldi ve hala orada: on iki uçak, sekizi gösteride, dokuzu ise 14 Temmuz'daki "Büyük Dokuz" adlı formasyonda uçuş gösterisinde yer aldı.

Onu bir ordu değil de operasyonel bir birim yapan şey, personel yapısıdır. Her yıl, görevdeki savaş pilotları arasından gönüllü olarak seçilen, şef de patrouille yeterliliğine sahip ve jetlerde en az 1500 saat uçuş deneyimi olan üç pilot katılır. Lider Athos 1, tam bir yıl boyunca bu görevi üstlenir ve değiştirilemeyen tek üyedir; Athos 4, liderin arkasında sigara içerek oturur ve ertesi yıl liderliği devralır; Athos 9, en kıdemli pilottur ve bu görev hariç herhangi bir görevi üstlenebilir. Yaklaşık kırk uzman mekanikçi uçakların uçmasını sağlar; bakanlık, birimde altmıştan fazla havacı olduğunu belirtmektedir.

Yıl ikiye ayrılıyor. Ekim'den Nisan'a kadar yeni ekip, Salon'da günde iki veya üç uçuş yaparak, sezonun serisini (formasyon değişikliklerinin rubanı ve iki solo pilotun gerçekleştirdiği senkronize uçuş) bir uçuş güvenliği komisyonu gözetiminde hazırlıyor; duman ise ancak en sonda ekleniyor. Rutinin tamamı geleneksel olarak ilk olarak Solenzara'da deneniyor ve tamamlanmış gösterinin herhangi bir yerde sergilenmeden önce hava kuvvetleri denetimi ve genelkurmay başkanı tarafından onaylanması gerekiyor. Ardından, çoğunlukla Fransa'da olmak üzere yaklaşık elli gösteri geliyor; bu gösterilerde CASA CN-235 uçağı arkalarında on ton ekipman taşıyor.

Salon'da inşaat yapma kararı, henüz hiçbir şey inşa edilmeden önce yayınlandı ve hemen eleştirildi. Haftalık Les Ailes dergisi, 18 Mayıs 1933'te "Hava Kuvvetleri Okulu'nu Nereye Kurmalıyız?" başlığı altında bir yazı yayınlayarak, hava kuvvetlerinin temel okullarını Akdeniz kıyısında, İtalyan saldırısının muhtemel kalkış noktalarından 300 kilometre uzakta, açık geceler ve yüksek bulut tabanlarına sahip bir bölgeye yerleştirmenin çılgınlık olduğunu savundu. Bakanlık yine de devam etti. Salon-de-Provence ve Lançon-Provence belediyeleri genelinde arazi satın alındı ve ilk yapılar, alanın doğusunda bulunan ve hala ayakta duran iki Jeumont hangarı oldu.

356 numaralı temel okul, 1936 yılında 130. Hava Taburu'nun gelişiyle kuruldu. 1937 mezuniyet sınıfından 111 Mézergue öğrencisi Mayıs 1937'de geldiğinde, bir inşaat alanındaki ahşap kulübelere yerleştiler. Temmuz 1937'ye gelindiğinde, Salon Okulu Merkezi, otuz iki uçağın sorumluluğunda olan bir havacılık eğitim grubu, bir hava taburu ve bir havacılık eğitim grubundan oluşuyordu; tesiste toplam 1929 kişi ve 255 uçak bulunuyordu.

Kalıcı mimari daha sonra geldi ve Salon'un bir havaalanından ziyade bir akademi gibi görünmesinin nedeni de budur. Genellikle BDE olarak bilinen yönetim ve öğretim binası, 1935 yılında, Villa Médicis'teki çalışmaları ve Delphi'deki arkeolojik rekonstrüksiyonlarıyla tanınan Prix de Rome ödüllü mimar Albert Tournaire'e (1862–1958) yaptırılmıştır. Şubat 1938'de başlanan ve 1942'de tamamlanan bina, özerk olacak şekilde tasarlanmıştır: yatakhaneler, sınıflar, çamaşırhane, papaz evi, ayakkabı tamircisi, öğrenci yemekhanesi ve idare tek bir çatı altında yer almaktadır; cepheyi çerçeveleyen iki su deposu kulesi ise bilinçli bir öz yeterlilik ifadesidir.

İçerisinde, sahne panelleri heykeltıraş Gaston Étienne Le Bourgeois (1880–1956) tarafından İkarus ve Bellerophon sahneleriyle oyulmuş ve 1948'de yerleştirilmiş olan Marin-la-Meslée amfitiyatrosu bulunmaktadır. Başka bir yerde ise, görev başında hayatını kaybeden her eski öğrencinin adının taşa kazındığı ve 1946 tarihli Légion d'honneur nişanının sergilendiği Salle des Marbres bulunmaktadır. Savaş sonrası kampüs bunların etrafında büyüdü: Pelletier-Doisy meydanı, 1952'de inşa edilen Testart ve Brocard binaları ve daha sonra bunları birbirine bağlayan Valin bloğu, 1972'de inşa edilen Agnel spor salonu. Okul bugün 445 hektarlık bir kampüste 183 binaya ve 55.000'den fazla belge barındıran bir medyatekte sahiptir.

Ağustos 1939'un sonlarında, bombalama korkusuyla, Hava Kuvvetleri Okulu'na Bordeaux'ya geri çekilme ve Bergerac ile Mont-de-Marsan'daki uydu üslerinden uçuş yapma emri verildi. 22 Haziran 1940'taki ateşkesin ardından okul kapatıldı. Öğrencilerin deniz yoluyla Kuzey Afrika'ya tahliyesi girişimi başarısız oldu; Marsilya'ya trenle gönderilen öğrenciler Collioure'ye yönlendirildi, Templiers şatosunda vaftiz edildi, ardından Salon'a geri gönderilerek 31 Ağustos 1940'ta dağıtıldı.

Salon, yenilgiye uğramış hava kuvvetlerinin enkazıyla doluydu: 37. Hava Kuvvetleri, I/6. Avcı Grubu'nun karargahı, dört hava bölüğü ve iki hava taburu, kısa süre sonra terhis edildi. Okulun 1941 yılının sonunda Provence'a geri dönmesine izin verildi ve Wehrmacht'ın üssü işgal etmesinden üç hafta sonra, 27 Kasım 1942'de resmen feshedildi. 1940 Steunou, 1941 Dagnaux ve 1942 Tricaud'un terfileri yarı gizli bir şekilde gerçekleşti - Toulouse, Jeunesse et montagne hareketi, mühendislik okulları, Direniş - ve Tricaud, Zorunlu Çalışma Hizmeti (Service du travail obligatoire) kapsamında sınır dışı edilmekten kıl payı kurtuldu.

Kuzey Afrika'da da paralel olarak bir yarışma düzenlendi: Kırk bir adaydan oluşan Capitaine Thouvenin de Villaret birliği, Fas Atlas Dağları'nda eğitim aldıktan sonra, iki büyükşehir birliği gibi, uçuş eğitimi için Amerika Birleşik Devletleri'ne gitti.

Bu üs, Luftwaffe için hizmete girdi: Şubat-Nisan 1943 tarihleri arasında He 111'lerle Kampfgeschwader 100, Mart 1944'e kadar He 111'lerle Kampfgeschwader 26, Mayıs 1944'te Bf 110'larla Zerstörergeschwader 1 ve Haziran-Temmuz 1944'te Ju 88'lerle Kampfgeschwader 77 burada görev yaptı. Bunu üç ardışık Müttefik bombardıman harekatı izledi. Üs, Ağustos 1944'te Dragoon Operasyonu sırasında ele geçirildi, Amerikan 27. Avcı Filosu tarafından A-36 Apache'lerle ve 47. Bombardıman Grubu tarafından A-20 Havoc'larla Y-16 İleri İniş Alanı olarak kullanıldı ve 20 Kasım'da geri verildi.

Fransız birliğinin bulduğu şey bir harabeydi. Savaş öncesi yapıların sadece Tugay'ın bir kısmı, hangarlar, öğrenci yurdu ve Lurian Sarayı ayakta kalmıştı; kuzey hangarlar tamamen tahrip edilmiş, Tugay'ın doğu kanadı Almanlar tarafından dinamitlenmiş, tesisler yağmalanmıştı. Yeniden inşa çalışmaları 1945'in sonlarında başladı ve okul 1946 Haziran'ının sonunda geri döndü. 14 Nisan 1947'de Cumhurbaşkanı Vincent Auriol, okulun rengine Légion d'honneur ve Croix de guerre madalyalarını taktı ve 3 Nisan 1948'de Guynemer fourragère uçağı Musée de l'air'den geri geldi.

Salon'daki en gürültülü şey Patrouille de France olsa da, kesinlikle en yoğun olanı değil. Askeri havacılık temel eğitimleri, 1946'da Tours'da pilotluk yeterliliğini kazanan ilk Fransız kadın Kaptan Élisabeth Boselli'nin adını taşıyan Centre de formation à l'aéronautique militaire initiale 5/312 tarafından yürütülüyor. Envanteri mütevazı ve sürekli kullanılıyor: 2012'de Socata TB 10'ların yerini alan cam kokpitli on iki Cirrus SR20 ve SR22; üç Jodel D140; yedi Duo Discus ve ASK 21 planör; ve on simülatör. Etrafında ise escadron d'instruction en vol 3/5 Comtat Venaissin ve 2/93 Cévennes, planör eğitim filosu Sainte Victoire ve escadron de formation des navigateurs de combat 1/93 bulunuyor.

Planör uçuşu sonradan edinilmiş bir hobi değil: 1990 yılında burada bir hava kuvvetleri planör bölümü kuruldu, yayınlanan harita havaalanının doğu kısmını planör, uzaktan kumandalı uçuşlar ve okul motorlu uçuşları için ayırıyor ve kuleden trafik bilgisi alınmadan Provence adı verilen alaycı bir planör sektörü orada faaliyet gösteriyor. Çoğu öğrenci için planör, tek başlarına bindikleri ilk hava aracıdır.

Équipe de voltige de l'armée de l'air et de l'espace, 1968 yılında, General Maurin ve silahlı kuvvetler bakanı Pierre Messmer'in 1967 tarihli kararıyla, özellikle Fransa'nın uluslararası akrobasi yarışmalarında temsil edilmesi amacıyla burada oluşturuldu. Ödünç alınan Stampe SV4'lerle başladı, CAP 10B ve CAP 20'den geçti, ardından CAP 230, 231 ve 232'yi kullandı ve 2008'den beri Extra 330SC ve 330LC ile uçuyor. Pilotları beş bireysel dünya şampiyonluğu kazandı — Claude Bessière 1990, Renaud Ecalle 2009, François Le Vot 2013, Alexandre Orlowski 2015, Florent Oddon 2022 — ve 1990, 2013, 2015, 2017 ve 2019 yıllarında takım şampiyonlukları elde etti. Yarışmak için var; eğlendirmek için değil.

Yer operasyonları da önemli. Hava Kuvvetleri Araştırma Merkezi (CReA), temel araştırma, uygulamalı araştırma ve eğitim olmak üzere üçlü bir görevle 2004 yılında kuruldu; 1992'den beri üste bir ONERA laboratuvarı bulunuyor ve araştırmacıları okulda ders veriyor. Drone mürettebatı eğitim merkezi (Centre d'initiation et de formation des équipages drones) drone mürettebatını eğitiyor ve Uluslararası Savunma Konseyi (Défense conseil international) 2016'dan beri Aix-Marseille Üniversitesi ile birlikte burada uluslararası bir kurs düzenliyor. Bunlara bir NEDEX bomba imha grubu ve bir hava kontrol ve güvenlik filosu da eklenince, toplamda yaklaşık kırk uçak ve yılda yaklaşık 56.000 hava hareketi gerçekleşiyor.

Rüzgar, geometriye işlenmiştir. 16/34 numaralı pistin QFU 158 ve 338 dereceleri, Rhône koridorundan kuzey-kuzeybatıdan gelen mistral rüzgarının ekseni boyunca neredeyse tam olarak uzanmaktadır. Bu bir tesadüf değildir: 1933'te Versailles, Orléans, Bordeaux ve Montpellier'i geride bırakan dört kriterden biri de elverişli uçuş havasıydı ve mistral rüzgarı bunun bedelidir - açık gökyüzü ve planörlerin faydalandığı sert, şiddetli ve sürekli bir rüzgar. 1954'te tamamlanan ana asfalt pist, rüzgarın kendisinden ziyade, onu kullanan ilk jet uçağı olan Fransız yapımı Vampire'ın adından dolayı hala Piste Mistral olarak adlandırılmaktadır.

Pist, eski alanın kullanılamaz durumda olması nedeniyle inşa edilmişti. Temmuz 1950 tarihli bir bakanlık notunda, yüzeyin çamur bazlı olduğu, uçakların yüzeyi deforme ettiği ve bu deformasyonların da uçaklara zarar verdiği, yağmur suyunun tahliye edilemediği için pistin uzun süre kullanılamaz durumda kaldığı ve üs komutanının tüm yağmurlu mevsim için Orange'a taşınmayı düşündüğü kaydedilmişti. 1951'de 1000 metrelik bir pist, bir kontrol kulesi ve bir meteoroloji istasyonu inşa edildi; 1954'te asfalt pist, 1956'da ise Fouga Magister inşa edildi.

Haritada hala 16/34 pistinin yağmurda kaygan olduğu ve pistin yoğun kuş popülasyonunun bulunduğu bir bölgede yer aldığı uyarısı yer alıyor; telsizsiz uçakların girişi yasak ve dışarıdan gelen trafiğe sadece önceden izin veriliyor. Uçuş günü kısa ve erken saatlerde başlıyor, böylece rüzgar ve sıcaklık artmadan önce eğitim tamamlanabiliyor: hava trafik hizmeti Pazartesi-Perşembe 07:00-16:00 ve Cuma 07:00-14:00 saatleri arasında, hafta sonları ise talep üzerine veriliyor.

2026 yılında Cognac ile iş bölümü kararlaştırıldı: pilot eğitimi, 2018'de ileri eğitim kursunda Alpha Jet'in yerini Pilatus PC-21'in aldığı 709 numaralı hava üssüne ait oldu. Salon ise öncesindeki ve çevresindeki her şeyi elinde tuttu: yarışma, diploma, planör ve Cirrus'ta ilk uçuş sertifikası, navigatörler, drone ekipleri, araştırma merkezi ve iki sunum ekibi. Alpha Jet'lerin yaklaşık 2035 yılına kadar hizmet vermesi bekleniyor; bundan sonra ne olacağı sorulduğunda, bakanlık Nisan 2024'te Ulusal Meclis'e Patrouille de France'ın hayatta kalmasının sorgulanmadığını ve Birleşik Krallık ve İspanya ile birlikte gösteri, Kızıl Hava ve tamamlayıcı rolleri kapsayan modüler bir uçak da dahil olmak üzere seçeneklerin incelendiğini söyledi. Bu arada ekip, Haziran 2026'yı Amerika Birleşik Devletleri'nde Liberté 250'de geçirdi.