Ortak ülkelerin hava sahasının ve Körfez'deki İtalyan kuvvetlerinin ve çıkarlarının hızlı tepki veren hava savunması, havadan erken uyarı uçağı, konuşlandırılabilir radar ve insansız hava aracı karşıtı sistemlerle desteklenen Eurofighter alarm sorti uçuşları içeriyor. Roma, bu konuşlandırmayı tamamen savunma amaçlı olarak sunuyor ve saldırı görevlerine izin vermedi.

Görev gücü, bölgesel krizin ortasında, Körfez ortaklarının insansız hava aracı ve balistik saldırılarla karşı karşıya kalmaları nedeniyle, Mart 2026'nın ikinci yarısında görevlendirildi. Yaklaşık 400 İtalyan Hava Kuvvetleri personeli, Typhoon Görev Grubu (Taif'te dört Eurofighter F-2000A), Argo Görev Grubu (erken uyarı için bir Gulfstream E-550A CAEW), Medal Görev Grubu (C-130J veya KC-130J nakliye uçağı), Kuveyt Görev Grubu (bir AN/TPS-77 radar ve teknik destek) ve ACUS-E çoklu sensör sistemine sahip bir insansız hava aracı karşıtı grup olmak üzere dört gruba ayrıldı. Yaklaşık 300 kişilik bir İtalyan Kara Kuvvetleri Görev Gücü - Arabistan, Aster 30, Leonardo KRONOS radarları ve bir Skynex 35 mm top bataryası içeren bir SAMP/T bataryası da ekledi. Crosetto, İtalya'nın Husilerle savaş halinde olmadığını ve ABD üslerinden yapılacak askeri operasyonların parlamento onayına ihtiyaç duyacağını açıkça belirtti. Bu açıklama, İtalya'nın savunduğu havaalanlarının Yemen'e yönelik saldırılar için de fırlatma noktaları olması nedeniyle ülke içinde sürekli eleştirilere yol açtı.

Sonuç Konuşlandırma devam ediyor. Bu, İtalyan Hava Kuvvetlerine Arap Yarımadası'ndaki ilk sürekli hava savunma taahhüdünü kazandırdı ve 18 Eylül 2026'daki saldırı, kuvvetin savaş sonrası tarihindeki ilk kez bir İtalyan savaş uçağını yerdeki düşman ateşinin hedefi haline getirdi. Roma'da, savaşan ortakları destekleyen bir savunma misyonunun savunma amaçlı kalıp kalamayacağı konusundaki siyasi tartışma henüz çözüme kavuşmadı.

İtalyan kuvvetlerinin sayısı konusunda farklı görüşler bildirilmiştir: Aviationist ve İtalyan savunma basını yaklaşık 400 hava kuvvetleri personeli ve yaklaşık 300 kara kuvvetleri personeli olduğunu belirtirken, Taif saldırısını haberleştiren Agenzia Nova, Suudi Arabistan ve Kuveyt arasında paylaştırılan yaklaşık 300 hava kuvvetleri personelinden bahsetmiştir. Bu araştırma sırasında operasyonla ilgili resmi Savunma Bakanlığı sayfasına ulaşılamadığı için burada güvenilir bir rakam verilmemiştir.

Uçmak için

Aeronautica Militare

Nerede

Suudi Arabistan'ın batısında, Mekke'nin yaklaşık 70 km doğusunda bulunan Taif'teki Kral Fahd Hava Üssü'nde İtalyan unsurlarının yanı sıra Kuveyt, Bahreyn ve Birleşik Arap Emirlikleri'nde de İtalyan unsurlarının bulunduğu bildirildi; hava sahası Batı Arap Yarımadası ve Kızıldeniz ile Bab el-Mandeb'e yaklaşım yolları üzerindedir.

Yanında

Suudi Arabistan, Kuveyt, Bahreyn, Birleşik Arap Emirlikleri ve Amerika Birleşik Devletleri

Aykırı

Husi hareketi (Ensar Allah)

Uçak

Eurofighter F-2000A Typhoon, Gulfstream E-550A CAEW, Lockheed Martin C-130J Super Hercules, Lockheed Martin KC-130J Super Hercules

Çıkışlar

—Herhangi bir sorti veya uçuş saati toplamı yayınlanmadı. İtalyan Savunma Bakanlığı, Hava-Arabistan Görev Gücü'nün bileşimini ve görevini tanımladı ancak herhangi bir faaliyet rakamı açıklamadı ve konuşlandırma NATO değil ulusal olduğu için, karşılaştırma yapılabilecek bir ittifak raporlaması da yok. Ayrıca, herhangi bir İtalyan insansız hava aracı veya füze düşürme veya önleme iddiası da resmi olarak dile getirilmedi.

Kayıplar

0 uçak · 0 ölüHiçbir İtalyan uçağının imha edildiği doğrulanmadı ve hiçbir İtalyan personeli öldürülmedi veya yaralanmadı. Kral Fahd Hava Üssü'nün dış bölgesinde park halinde bulunan bir Eurofighter F-2000A, 17-18 Eylül 2026 gecesi Husi saldırısı sırasında vurularak hasar gördü; Savunma Bakanı Guido Crosetto hasarı doğruladı ancak herhangi bir savaş hasarı değerlendirmesi yayınlanmadı ve Husilerin uçağın imha edildiği iddiaları doğrulanmadığı için burada kayıp olarak sayılmıyor. Mart 2026'da Ali Al Salem'de imha edilen MQ-9A, ayrı bir Kuveyt birliğine aitti ve Prima Parthica kapsamında sayılıyor.

Kaynaklar

İtalya, Eurofighter'ları, SAMP/T'yi ve karşı-doktor sistemlerini sessizce konuşlandırdı. · İtalyan Eurofighter Typhoon uçağı, Husilerin Sauhi'lere düzenlediği saldırıda vuruldu. · Suudi Arabistan'da Husilerin saldırısı bir İtalyan savaş uçağına hasar verdi. · Ta'if üssünde İtalyan Eurofighter Colpito · İtalya, Eurofighter jetleri ve SAMP/T hava savunma sistemlerini Kuveyt'e gönderdi. · İtalyan kuvvetlerinin askeri misyonlardaki varlığı ve rolleri

Libya'ya denizden yaklaşan bölgeler üzerinde sürekli silahlı keşif ve deniz gözetleme uçuşları, ayrıca Misurata'daki İtalyan sahra hastanesini ve ikili eğitim misyonunu destekleyen nakliye uçuşları gerçekleştiriliyor. Libya üzerinde İtalyan hava kuvvetlerinin herhangi bir vurucu güç yetkisi bulunmuyor.

Mare Sicuro, 12 Mart 2015'te ulusal deniz güvenliği aygıtı olarak kuruldu ve 15 Nisan'da Mare Sicuro olarak yeniden adlandırıldı; Ağustos 2022'de ise Mediterraneo Sicuro adını aldı. Yaklaşık 750 personel ve altı kadar deniz birimi görevlendirildi ve İtalyan Hava Kuvvetleri'ne ait gözetleme ve keşif uçakları Libya'dan değil, İtalyan topraklarından uçuyor. Uzaktan kumandalı unsurlar omurgayı oluşturuyor: Amendola'daki 28. Grup ve 10 Temmuz 2017'de Sigonella'da yeniden faaliyete geçen 61. Grup'a ait Predator insansız hava araçları, kaçakçılık rotalarını, balıkçılık alanlarını ve açık deniz enerji platformlarını gözetliyor. Buna paralel olarak, Operazione Ippocrate 2016'dan itibaren Misurata'ya bir İtalyan sahra hastanesi kurdu ve 2018'de Libya'daki ikili yardım ve destek misyonu MIASIT'e dönüştürüldü. Bu misyon, 28 Kasım 2018'de Bakanlar Kurulu ve o yılın Aralık ayında her iki meclis tarafından onaylandı ve yaklaşık 400 personel ve iki uçaktan oluşuyordu. Misurata'ya yapılan İtalyan uçuşları yerel yetkililer tarafından defalarca engellendi veya geciktirildi.

Sonuç Operasyon, Mediterraneo Sicuro adı altında devam ediyor ve devriye alanı yaklaşık 160.000 kilometrekareden yaklaşık iki milyon kilometrekareye genişledi. Hava unsuru, İtalyan Hava Kuvvetlerine (Aeronautica Militare) tartışmalı bir kıyı şeridi üzerinde on yıl boyunca kesintisiz uzaktan kumandalı operasyonlar yapma olanağı sağladı ve 2019'daki Predator kaybı, Körfez Savaşı'ndan bu yana operasyonel bir bölgede imha edilen ilk İtalyan uçağı oldu.

Uçmak için

Aeronautica Militare

Nerede

Libya kıyılarının açıklarında, Orta Akdeniz'in uluslararası suları ve hava sahası, ağırlıklı olarak İtalya'daki Sigonella ve Amendola'dan gerçekleştirilir ve Misurata ve Trablus'a destekleyici bir hava köprüsüyle bağlantılıdır.

Yanında

Libya (Ulusal Mutabakat Hükümeti ve halefleri), Avrupa Birliği deniz misyonları ve NATO ortakları

Aykırı

Halife Haftar liderliğindeki Libya Ulusal Ordusu güçleri (tartışmalı) ve insan kaçakçılığı ve silahlı gruplar

Uçak

General Atomics MQ-9A Predator B, General Atomics MQ-1 Predator A+, Lockheed Martin C-130J Super Hercules, Piaggio P.180 Avanti

Çıkışlar

—Mare Sicuro veya Mediterraneo Sicuro'nun hava bileşeni için kümülatif sorti veya uçuş saati rakamı yayınlanmamıştır. İtalyan Savunma Bakanlığı materyallerinde, operasyonu destekleyen kara tabanlı gözetleme ve keşif uçaklarından bahsedilmekte ancak bunların sayısı belirtilmemektedir ve görevin yayınlanan rakamları uçuşlardan ziyade gemileri ve personeli kapsamaktadır. Okunabilen tek ilgili rakam, 2 Haziran 2020 itibarıyla tüm harekat bölgelerinde 32. Filo'nun Predator A ve Predator B kuvvetleri tarafından gerçekleştirilen toplam 50.000 uçuş saatidir.

Kayıplar

1 uçak · 0 ölü28. Grup, 32. Filo'ya ait bir General Atomics MQ-9A Predator B insansız hava aracı, 20 Kasım 2019'da Trablus'un yaklaşık 65 km güneydoğusundaki Tarhuna yakınlarında, Mare Sicuro gözetleme görevi sırasında kayboldu. İtalyan Savunma Bakanlığı kaybı doğruladı ve nedeninin araştırıldığını belirtti; Halife Haftar'a bağlı güçler ise uçağı düşürdüklerini iddia etti. İtalyan yetkililer tarafından uçağın düşürüldüğüne dair herhangi bir resmi açıklama yapılmadığı için neden hala belirsizliğini koruyor. Bu operasyonda İtalyan Hava Kuvvetleri'nden hiçbir personel hayatını kaybetmedi.

Kaynaklar

Operazione Mediterraneo Sicuro (İtalyanca Vikipedi) · İtalyan Hava Kuvvetlerine Ait MQ-9A Predator B İnsansız Hava Aracı İddialara Göre Vuruldu · Libya'da ikili yardım ve destek misyonu (İtalya) · Amendola Predator'ı başına 50.000 volo cevheri

Taktik hava keşif ve istihbarat, DEAŞ karşıtı koalisyon için gözetleme ve keşif, ayrıca koalisyon uçaklarının ve taktik nakliye araçlarının havadan havaya yakıt ikmali. İtalya en başından beri uçaklarının hava saldırısı gerçekleştirmeyeceğini açıkladı.

İtalyan hava birliği, Ekim ve Kasım 2014'te Ali Al Salem'e geldi ve o zamandan beri hiç ayrılmadı. İtalyan Ulusal Hava Birliği Komutanlığı, Kuveyt Hava Görev Gücü olarak görev yapan birlik, keşif görevini RecceLite podu taşıyan Panavia Tornado IDS, AMX A-11 Ghibli ve Mart 2019'dan itibaren aerotaktik keşif donanımına sahip Eurofighter F-2000A arasında paylaştırıyor. Breus Görev Grubu KC-767A tankerlerini, Araba Fenice Görev Grubu ise MQ-9A Predator B'yi kullanıyor. Siyasi çerçeve 2014'ten beri sabit: İtalyan uçakları görüntü ve istihbarat topluyor ve bunları koalisyona iletiyor, İtalyan tankerleri ise koalisyon uçaklarını dolduruyor, ancak İtalyan uçakları Irak veya Suriye üzerinde silah kullanmıyor. Guido Crosetto, 2026'da bu ilkeyi yeniden dile getirerek, İtalya'nın ABD üslerinden yalnızca lojistik, muharebe dışı faaliyetlere izin verdiğini ve kinetik desteğin yeni bir parlamento oylaması gerektireceğini söyledi. 15 Mart 2026'da İran füzeleri ve insansız hava araçları Ali Al Salem'i vurduğunda, Roma İran'a karşı hava savaşına katılmış gibi görünmemek için savaş uçaklarını havalandırmamayı veya dağıtmamayı tercih etti; MQ-9A bulunduğu yerde imha edildi.

Sonuç Bu taahhüt, DEAŞ'ın toprak kaybından sonra da devam etti ve Hava Kuvvetleri tarihindeki en uzun süreli kesintisiz sabit kanatlı uçak konuşlandırması oldu. Şimdi ise azaltılıyor: Mart 2026 itibarıyla Irak'taki unsurun 2025 için yetkilendirilen 1.270 kişiye karşılık 141 personele düştüğü bildirildi ve Kuveyt birliğinin bir kısmı, İran saldırılarının başlamasıyla birlikte 6 Mart 2026'da Suudi Arabistan'a taşındı.

Kuveyt keşif görevinde hangi uçak tipinin hangi yıllarda görev yaptığına dair yayınlanmış kaynaklar uyuşmuyor. Analisi Difesa, Görev Grubu Şeytan'ın Kasım 2014'ten itibaren, Görev Grubu Tayfun'un ise Mart 2019'dan itibaren aktif olduğunu bildirirken, çağdaş haberlerde Eurofighter'ların 2019'da AMX jetlerinin yerini aldığı ve Tornado'ların 2020'de Kuveyt'e geri döndüğü belirtiliyor. Bu sıralama kesinleşmemiş olarak değerlendirilmelidir.

Uçmak için

Aeronautica Militare

Nerede

Kuveyt'teki Ali el-Salem hava üssü, Irak üzerinde ve tanker görevleri için daha geniş koalisyon bölgesinde uçuşlar gerçekleştiriyor; Erbil ve Bağdat'ta ise kara ve eğitim unsurları bulunuyor.

Yanında

Amerika Birleşik Devletleri, Birleşik Krallık, Fransa, Irak, DEAŞ'a Karşı Küresel Koalisyon ve NATO Irak Misyonu

Aykırı

İslam Devleti (DEAŞ)

Uçak

Panavia Tornado IDS, AMX A-11 Ghibli, Eurofighter F-2000A Typhoon, Boeing KC-767A, General Atomics MQ-9A Predator B, Lockheed Martin C-130J Süper Hercules

Çıkışlar

—İtalyan katkısı için herhangi bir sorti toplamı yayınlanmadı. Bunun yerine, İtalyan Hava Kuvvetleri (Aeronautica Militare) taahhüdü uçuş saatleriyle belirtiyor: Tayfun Görev Grubu, Mart 2019'dan itibaren sayıldığında 20 Şubat 2026'da 10.000 saati geçti ve Şeytan Kasırga Görev Grubu, 31 Ekim 2024'teki devir teslim töreninde 6.000 saate ulaştı. Bu iki rakam, İtalyan hava kuvvetlerinin toplamı değil, bireysel görev grupları için kilometre taşlarıdır ve herhangi bir toplam açıklanmadı.

Kayıplar

1 uçak · 0 ölü15 Mart 2026'da Ali Al Salem'deki üsse düzenlenen İran saldırısı sırasında, Araba Fenice Görev Grubu'na ait bir General Atomics MQ-9A Predator B insansız hava aracı sığınağında imha edildi; İtalyan Genelkurmay Başkanı General Luciano Portolano imhayı doğruladı ve tüm personelin güvende olduğunu söyledi. Doğrulanamayan haberlere göre üste bulunan dört Eurofighter'dan ikisi hasar görmüş ve onarılabilir durumdaydı, ancak İtalyan yetkililer bunu hiçbir zaman doğrulamadı, bu nedenle burada hasarlı uçak sayısı sayılmamıştır. Bu operasyonda hiçbir İtalyan Hava Kuvvetleri personeli hayatını kaybetmemiştir.

Kaynaklar

Kuveyt'teki İtalyan Tayfunu başına 10.000 cevher cevheri · Operazione Prima Parthica · Mart ayında Kuveyt'e düzenlenen saldırıda İtalyan MQ-9A insansız hava aracı imha edildi. · İtalya · İtalyan kuvvetlerinin askeri misyonlardaki varlığı ve rolleri · Aeronautica Militare (İtalyanca Wikipedia)

NATO'nun kendi savaş uçağı gücü olmayan müttefikleri adına hızlı tepki alarmı vererek, ittifak hava sahasında habersiz veya kurallara uymayan uçakları tespit edip refakat etmek için harekete geçer. Bu, silahlı barış zamanı hava savunmasıdır, muharebe hava savunması değildir.

İzlanda Hava Kuvvetleri (Aeronautica Militare), 7 Haziran - 10 Temmuz 2013 tarihleri arasında 9° Gruppo, 4° Stormo'ya ait altı Eurofighter uçağı ve yaklaşık 150 personelle İzlanda hava polisliğini üstlendi; 2017, 2018 ve 2019 yıllarında İzlanda'da daha fazla rotasyon yapıldıktan sonra, 13° Gruppo, 32° Stormo, Ekim 2019'da altı F-35A uçağıyla Keflavík'e gitti, Haziran 2020'de bu konuşlandırmayı tekrarladı ve 2022'de dört F-35A ve iki F-35B uçağıyla, bir KC-767A ve bir C-130J uçağının desteğiyle geri döndü. Baltık bölgesinde, 2015 Ocak ve Mayıs aylarında Šiauliai'den başlayarak, 2018 Ocak ayında Ämari'ye, 2020 Eylül ve 2023 Ağustos aylarında Šiauliai'ye, Temmuz 2025'ten itibaren dört F-35A ile Ämari'ye ve 31 Temmuz 2026'da dört Eurofighter ve yaklaşık 200 personelle Šiauliai'ye geri dönerek Fransız Rafale'leri ve Romanya F-16'larının yerini alacak bir dizi operasyon gerçekleştirilecek. İtalya ayrıca Balkanlar ve Slovakya üzerinde hava polisliği için birlikler konuşlandırdı. Savaş uçaklarının yanı sıra doğu kanadında bir SAMP/T bataryası ve bir CAEW uçağı bulunduruyor.

Sonuç İtalya, her iki misyona da en sık katkıda bulunan ülkelerden biri haline geldi. Temmuz 2026'da Šiauliai'deki görev değişimi, bu üsse altıncı konuşlandırmasıydı ve İzlanda'daki rotasyonları, F-35A ile NATO hava polisliğinin öncülüğünü yaptı. Bu taahhüt süresizdir ve ittifakın doğu kanadındaki hava savunma duruşunu güçlendirmesiyle birlikte büyümüştür.

İtalya'nın 12 Eylül 2025'te başlatılan NATO'nun Doğu Nöbeti Operasyonu'ndaki yeri tutarsız bir şekilde rapor ediliyor. Bazı kaynaklar İtalya'nın Estonya'ya iki F-35A ve bir SAMP/T sistemiyle katkıda bulunduğunu belirtirken; 18 Eylül 2025 tarihli İtalyan raporları, Roma'nın iç siyasi baskı nedeniyle Polonya'ya planlanan iki Eurofighter gönderimini iptal ettiğini ve bunun yerine mevcut SAMP/T ve CAEW taahhütlerini uzattığını söylüyor. Doğu Nöbeti kapsamında Polonya'ya herhangi bir İtalyan savaş uçağı konuşlandırması burada doğrulanmadığı için, böyle bir iddia da dile getirilmiyor.

Uçmak için

Aeronautica Militare

Nerede

Litvanya'daki Šiauliai ve Estonya'daki Ämari, Baltık misyonu için; İzlanda'daki Keflavík ise Kuzey Avrupa misyonu için görevlendirildi; ayrıca güneydoğu Avrupa'ya da birlikler gönderildi.

Yanında

NATO, Litvanya, Estonya, Letonya, İzlanda, İspanya, Portekiz, Belçika ve İsveç

Aykırı

Rusya Federasyonu askeri havacılığı (önlendi, çatışmaya girilmedi)

Uçak

Eurofighter F-2000A Typhoon, Lockheed Martin F-35A Lightning II, Lockheed Martin F-35B Lightning II, Boeing KC-767A, Lockheed Martin C-130J Super Hercules

Çıkışlar

—Ne NATO ne de İtalyan Hava Kuvvetleri (Aeronautica Militare), İtalyan hava polisi birliklerinin sorti veya acil durum müdahale sayılarını yayınlamıyor. Okunabilir tek faaliyet rakamı, Nisan 2026'da Ämari'de sona eren rotasyona ait olup, bu rotasyonda iki ardışık rotasyon boyunca sürekli hızlı tepki alarmı altında 1.300'den fazla uçuş saati kaydedilmiştir. Tüm İtalyan hava polisi faaliyetleri için kümülatif bir rakam mevcut değildir.

Kayıplar

0 uçak · 0 ölüHava polisliği görevlerinde hiçbir İtalyan uçağı kaybolmamış ve hiçbir İtalyan personeli hayatını kaybetmemiştir. Rakamlar yalnızca NATO hava polisliği birliklerini kapsamakta olup, ulusal Körfez konuşlandırmasını ve ayrı olarak listelenen tüm keşif operasyonlarını içermemektedir.

Kaynaklar

Baltık Hava Polisliği (İngilizce Vikipedi) · İzlanda Hava Polisliği (İngilizce Vikipedi) · İtalya ve İspanya, NATO'nun Baltık Hava Politikası'nda liderliği üstleniyor. · İtalyan Eurofighter uçakları NATO Baltık Hava Polisliği görevini tamamladı. · NATO Hava Polisliği Misyonunu yürüten birlikler · Müttefik Hava Komutanlığı · Doğu Nöbeti Operasyonu (İngilizce Vikipedi) · İtalya Doğu Sentry Operasyonundan çekildi ancak NATO'da kalmaya devam ediyor.’ · Aeronautica Militare (İtalyanca Wikipedia)

İtalya'nın liderliğindeki Batı Bölge Komutanlığı için istihbarat, gözetleme ve keşif ile yakın hava desteği, ayrıca taktik ve stratejik hava taşımacılığı; Ağustos 2021'de bu kuvvet, İtalyanların Kabil'den tahliyesini gerçekleştirdi.

32. Stormo'ya ait Predator A uçağı 2007'de, AMX A-11 Ghibli ise 2009'da Afganistan'a gitti. Her iki uçak da Herat'tan hareketle, 2013 yılı itibarıyla yaklaşık 200 kişiden oluşan ve Amendola'daki 32. Stormo ile Istrana'daki 51. Stormo'dan gelen Ortak Hava Görev Gücü'nün bir parçası olarak görev yaptı. AMX, Batı Bölge Komutanlığı genelinde İtalyan ve müttefik birlikleri için silahlı keşif ve yakın hava desteği sağladı ve zaman zaman silah kullandı; bunlar arasında Taliban iletişim direklerine yönelik saldırılar ve 5 Nisan 2014'teki Herat il seçimleri üzerindeki koruyucu sorti uçuşları da yer alıyordu. ISAF'ın sona ermesiyle birlikte AMX, Haziran 2014'te eve döndü. Resolute Support, 2021 yılına kadar İtalya'daki varlığını daha küçük bir ölçekte sürdürdü. Son olarak, 13-31 Ağustos 2021 tarihleri arasında gerçekleştirilen Operazione Aquila Omnia operasyonunda, 46. Hava Tugayı'na ait beş C-130J uçağı Kabil'den Kuveyt'e, 14. Hava Filosu'na ait dört KC-767A uçağı ise insanları İtalya'ya taşıdı: On beş günde 87 uçuşla 5.011 kişi taşındı; bunların arasında 1.301 kadın ve 1.453 çocuk olmak üzere 4.890 Afgan vatandaşı bulunuyordu.

Sonuç İtalya, harekatın büyük bölümünde Batı Bölge Komutanlığı'nı yönetti ve 27 Ağustos 2021'de son İtalyan C-130J uçağıyla Amerikan geri çekilmesi tamamlanmadan önce Kabil'den son personelini tahliye etti. Hava kuvvetleri, AMX ve Predator uçaklarını kağıt üzerindeki yeteneklerden savaşta test edilmiş yeteneklere dönüştürerek, yirmi yıllık sürekli rotasyon pahasına eve döndü.

Uçmak için

Aeronautica Militare

Nerede

Afganistan'ın batısında ve merkezinde yer alan Herat ve Kabil, İtalya, Körfez ülkeleri ve Kuveyt üzerinden geçen stratejik bir hava köprüsüne sahip.

Yanında

NATO, Amerika Birleşik Devletleri, Birleşik Krallık, Afgan Ulusal Güvenlik Güçleri, ISAF ve Resolute Support katkıda bulunanları

Aykırı

Taliban, Haqqani ağı ve El-Kaide

Uçak

AMX A-11 Ghibli, General Atomics MQ-1 Predator A+, Lockheed Martin C-130J Super Hercules, Boeing KC-767A, Alenia C-27J Spartan

Çıkışlar

3,301İtalyan savaş ve saldırı uçaklarının 31 Aralık 2013 tarihine kadar gerçekleştirdiği 3.301 sorti ve 8.477 uçuş saati, Uluslararası İşler Enstitüsü'nün savunma personeli verilerinden derlediği bilgilere dayanmaktadır; bu sayım Tornado, AMX ve deniz AV-8B uçaklarını kapsamaktadır. Ayrı olarak, Hava Kuvvetleri, Aralık 2013'te Afganistan üzerinde AMX ve Predator uçaklarının toplamda 20.000 saat, 2009'dan beri Kara Kediler Görev Grubu'nun AMX uçaklarının 8.000 saat ve 2007'den beri Astore Görev Grubu'nun Predator A uçaklarının 12.000 saat uçuş yaptığını açıkladı. 2002-2021 döneminin tamamı için ve nakliye filosu için herhangi bir sorti toplamı yayınlanmamıştır.

Kayıplar

YayınlanmadıHiçbir rakam verilmemiştir çünkü doğrulanabilir bir bilgi bulunamamıştır. Bu araştırma sırasında okunabilir herhangi bir kaynakta Afganistan'da İtalyan Hava Kuvvetleri'ne ait sabit kanatlı uçak kaybına dair bir bilgi bulunamamıştır, ancak bir raporun olmaması, kesin bir sıfır olduğu anlamına gelmez. İtalya'nın Afganistan'daki toplam askeri kayıp sayısı toplu olarak yayınlanmıştır ve ordu, jandarma ve özel kuvvetler kayıplarını içermektedir; İtalyan Hava Kuvvetleri kayıplarını ayrı ayrı gösterecek bir hizmet bazında döküm bulunamadığı için herhangi bir rakam sunulmamıştır.

Kaynaklar

Kriz Yönetiminde İtalyan Savaş Uçaklarının Rolü · AMX ve Predator italyan başına 20.000 Afrika cevheri · Operazione Aquila Omnia (İtalyanca Vikipedi) · Aeronautica Militare (İtalyanca Wikipedia)

NATO önderliğindeki Kosova Gücü için arama kurtarma, yaralı tahliyesi, irtibat ve nakliye uçuşları; ayrıca İtalyan önderliğindeki sektörde İtalyan tugayını destekleyen hava gözetimi ve hava taşımacılığı.

Ortak Muhafız Operasyonu, Müttefik Kuvvetler Operasyonu'nun sona ermesiyle birlikte Haziran 1999'da başladı ve NATO birlikleri Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 1244 sayılı kararı uyarınca Kosova'ya girdi. İtalya beş sektörden birini devraldı ve Hava Kuvvetleri (Aeronautica Militare), 2013 yılına kadar Djakovica'da kalan bir uçuş birliği konuşlandırdı; ikinci bir birlik ise Temmuz 2000 ile Mart 2003 arasında Priştine yakınlarındaki Slatina'da görev yaptı. Hava kuvvetlerinin temel varlığı, 15. Hava Filosu'nun (15° Stormo) HH-3F Pelican kurtarma helikopterlerinden oluşan birimiydi; bu birim 1993'te Somali'yi, 1997'de Arnavutluk'u ve 2003'ten itibaren Irak'ı da kapsayarak tüm sektör için arama kurtarma ve tıbbi tahliye uçuşları gerçekleştirdi. Sabit kanatlı nakliye uçakları destek uçuşlarını yürütürken, 32. Hava Filosu'nun (32° Stormo) Predator filosu da Balkanlar üzerinde görev yaptı. Görev bir çatışma değildi, ancak arazinin mayınlı olduğu, Kosova'nın batı vadilerindeki hava koşullarının acımasız olduğu ve kurtarma ekiplerinin zorlu bir araziye yayılmış çok uluslu bir kuvvetin ulaşabileceği tek ekip olduğu bir bölgede uçuş gerçekleştirildi.

Sonuç Kosova taahhüdü, İtalyan Hava Kuvvetleri'ne (Aeronautica Militare) en uzun süreli denizaşırı üs olma imkanını sağladı (Djakovica'da on dört yıl) ve bu süre boyunca bir NATO harekat bölgesinde İtalyan helikopter kurtarma kapasitesini korudu. Hava birlikleri, KFOR'un küçülmesiyle 2013 yılında kapatıldı; ancak İtalyanların Ortak Girişim misyonuna katkısı karada devam ediyor.

Uçmak için

Aeronautica Militare

Nerede

Kosova'nın batısındaki Djakovica'da 1999'dan 2013'e kadar ve Priştine dışındaki Slatina'da Temmuz 2000'den Mart 2003'e kadar konuşlanmış birlikler, Adriyatik'in karşı kıyısındaki İtalyan üslerinden destek uçuşlarıyla desteklenmiştir.

Yanında

NATO, KFOR katılımcı ülkeleri ve Kosova'daki Birleşmiş Milletler Geçici Yönetim Misyonu

Aykırı

Hiçbiri; hoşgörülü ancak silahlı bir ortamda barış destek görevi.

Uçak

Agusta-Sikorsky HH-3F Pelican, Lockheed Martin C-130J Super Hercules, Aeritalia G.222, General Atomics MQ-1 Predator A+

Çıkışlar

—KFOR'un Aeronautica Militare unsuruna ilişkin herhangi bir sorti veya uçuş saati toplamı yayınlanmadı. İtalyan savunma raporlaması, birliklerin nerede ve ne kadar süreyle konuşlandığını kaydediyor ancak herhangi bir faaliyet rakamı yayınlamıyor ve NATO'nun KFOR raporlaması uçuşlardan ziyade asker sayısını dikkate alıyor.

Kayıplar

YayınlanmadıHerhangi bir rakam verilmemiştir. Bu araştırma sırasında okunabilir herhangi bir kaynakta Kosova'da Hava Kuvvetleri'ne ait bir uçak kaybı veya hava kuvvetleri mensubuna dair bir bilgiye rastlanmamıştır; ancak hava kuvvetleri bileşenine ilişkin resmi bir kayıp raporuna da ulaşılamamıştır, bu nedenle ne sıfır ne de bir sayı belirtilmiştir.

Kaynaklar

Aeronautica Militare (İtalyanca Wikipedia) · 15° Stormo (İtalyanca Vikipedi)

Düşman hava savunmasının bastırılması, uçuşa yasak bölgenin uygulanması, taarruz amaçlı hava savunması, taarruz koordinasyonu ve keşif, hassas taarruz ve havadan havaya yakıt ikmali. İtalya ayrıca yedi havaalanını koalisyona açtı ve USS Mount Whitney gemisindeki hedefleme bölümünün başına bir İtalyan general atadı.

İtalya, Mart 2011'de uçuşa yasak bölge uygulamasına katıldı ancak 28 Nisan'a kadar kara saldırılarından uçaklarını uzak tuttu; bu tarihte Tornado IDS uçakları Misurata çevresindeki hedeflere saldırmaya başladı. SEAD görevi, Piacenza'daki 155° Gruppo ETS, 50° Stormo'ya ait beş Tornado ECR uçağı tarafından AGM-88 HARM füzeleriyle gerçekleştirildi; Ghedi'deki 6° Stormo, saldırı ve yakıt ikmali için Tornado IDS uçakları sağladı; Amendola'daki 32° Stormo ve Istrana'daki 51° Stormo'ya ait AMX A-11 uçakları keşif ve saldırı uçuşları yaptı; 18° Gruppo, 37° Stormo'ya ait F-16A ADF uçakları, 28 Mart'tan itibaren 4° ve 36° Stormo'ya ait Eurofighter uçakları görevi devralana kadar muharebe hava devriyesi görevini sürdürdü. 8° Gruppo, 14° Stormo'ya ait KC-767A uçağı 20 Mayıs'tan itibaren, 28° Gruppo'ya ait MQ-9A Predator B uçağı ise 8 Ağustos'tan itibaren operasyonlara katıldı. Kullanılan silahlar arasında GBU-12, GBU-16, GBU-24 ve EGBU-24, GBU-32, GBU-38 ve GBU-48, AGM-88 HARM ve Storm Shadow füzeleri yer alıyordu. Haziran 2011'deki hava kuvvetleri brifinglerinde başarı oranının 'nın üzerinde olduğu iddia edildi.

Sonuç İtalya, Fransa ve Birleşik Krallık'ın ardından kampanyanın ulusal payında ikinci veya üçüncü sırada yer aldı ve operasyonun bu tempoda yürütülebilmesi için gerekli olan üssü sağladı. Kaddafi hükümeti Ekim 2011'de düştü. İtalya, Kuzey Afrika'daki en büyük enerji ve göç ortağını kaybetti ve daha sonraki Akdeniz operasyonlarının yönetmeyi amaçladığı istikrarsızlığı miras aldı.

Silah sayıları da sorti sayıları kadar tartışmalı. Bir İtalyan sayımına göre 313 lazer güdümlü bomba, 345 JDAM ve 25 Storm Shadow; bir diğeri ise İtalyan silahlı kuvvetlerinin açıklamalarına dayanarak toplamda 710 bomba ve güdümlü füze olduğunu, bunların 520'sinin hava kuvvetlerine ait Tornado ve AMX uçaklarından, 160'ının ise deniz kuvvetlerine ait AV-8B uçaklarından olduğunu belirtiyor. Her ikisi de o dönemde ilk ve kısmi resmi veriler olarak tanımlanmıştı. Hiçbir zaman nihai, denetlenmiş bir rakam yayınlanmadı.

Uçmak için

Aeronautica Militare

Nerede

Trapani-Birgi, Gioia del Colle, Amendola, Sigonella, Decimomannu, Aviano, Pantelleria ve Napoli-Capodichino'dan Libya ve Orta Akdeniz üzerinden uçtu.

Yanında

NATO, Fransa, Birleşik Krallık, Amerika Birleşik Devletleri, Kanada, Danimarka, Norveç, Katar ve Birleşik Arap Emirlikleri

Aykırı

Muammer Kaddafi önderliğindeki Libya Arap Cemahiriyesi silahlı kuvvetleri

Uçak

Panavia Tornado IDS, Panavia Tornado ECR, AMX A-11 Ghibli, Eurofighter F-2000A Typhoon, Lockheed Martin F-16A ADF Fighting Falcon, Boeing KC-767A, Lockheed Martin KC-130J Super Hercules, Aeritalia G.222VS, General Atomics MQ-9A Predator B, Agusta-Sikorsky HH-3F Pelikan

Çıkışlar

—İtalyan çabalarına ilişkin yayınlanan toplam rakamlar çeliştiği için tek bir rakam verilmemiştir. Istituto Affari Internazionali, İtalyan silahlı kuvvetlerinin 2.113 sorti ve 7.255 uçuş saati gerçekleştirdiğini belirtirken; hava personeli brifinglerine dayanan İtalyan kaynakları yaklaşık 1.900 görev ve 7.300'den fazla uçuş saati vermektedir. Aralık 1.900-2.113'tür. Aviationist o dönemde, İngiliz, Fransız ve Danimarka bakanlıklarının aksine, İtalyan Savunma Bakanlığı'nın hiçbir zaman tam bir sorti ve silah dökümü yayınlamadığını ve bu nedenle tutarsızlığın hiçbir zaman giderilemediğini belirtmiştir.

Kayıplar

0 uçak · 0 ölüHiçbir İtalyan uçağı kaybolmadı ve hiçbir İtalyan personeli hayatını kaybetmedi. Rakamlar, İtalyan üslerinden ve Garibaldi uçak gemisinden kalkan hava kuvvetleri ve deniz kuvvetlerine ait sabit kanatlı uçakları kapsıyor; İtalya'nın hiçbir şey yayınlamadığı Libya'daki kara kayıplarını içermiyor.

Kaynaklar

Intervento militare internazionale, Libya'da 2011 (İtalya) · İtalya'daki Odyssey Dawn Operasyonunun Yarısı ve · Guerra alla Libya con settecento süper bomba italyanca · Birleşik Koruyucu Operasyonu (eski adıyla Odyssey Dawn) hakkında açıklama · Kriz Yönetiminde İtalyan Savaş Uçaklarının Rolü · Aeronautica Militare (İtalyanca Wikipedia)

Güney Irak'a stratejik ve taktik hava taşımacılığı, İtalyan tugayı için muharebe arama kurtarma ve tıbbi tahliye, ayrıca 2005'ten itibaren istihbarat, gözetleme ve keşif amacıyla İtalyan Predator'ün ilk operasyonel konuşlandırılması.

İtalyan Hava Kuvvetleri'ne ait ilk C-130J uçağı, 9 Temmuz 2003'te Tallil'e indi. Bu, uçağın herhangi bir operatör tarafından resmi bir askeri görevde ilk kullanımıydı ve konuşlandırılan tugay için araç ve ekipman taşıyordu. Mart 2003'te HH-3F helikopterleriyle donatılmış 15° Stormo hava hücresi konuşlanmaya başlamış ve İtalyan sektöründe arama ve kurtarma desteği sağlamıştı. Hava ikmali üç yıl boyunca aralıksız devam ederek, yaklaşık 3200 İtalyan personeli ve ekipmanlarını karayla çevrili bir vilayete taşıdı. En önemli hava kuvvetleri katkısı 2005 yılında geldi; bir yıl önce Amerika Birleşik Devletleri'nde eğitim alan İtalyan mürettebatı, 12 Kasım 2003'te bir kamyon bombası saldırısında on dokuz İtalyan'ın hayatını kaybetmesinin ardından Nasıriye çevresindeki yolları gözetlemek amacıyla Predator A'yı ilk operasyonel görevi için Irak'a götürdü. Predator filosu o zamandan beri sürekli olarak bir yerlerde konuşlandırılıyor.

Sonuç İtalya, Prodi hükümetinin taahhüdü sona erdirmesinin ardından 1 Aralık 2006'da Nassiriya'dan çekildi. Hava kuvvetleri için bu görev, sağladığı kazanımlardan ziyade kanıtladığı şey açısından daha önemliydi: C-130J bu görevlendirme sırasında operasyonel hizmete girdi ve Predator ilk muharebe harekatını Tallil'den gerçekleştirdi; bu iki yetenek de o zamandan beri her İtalyan seferi operasyonunun temelini oluşturdu.

Uçmak için

Aeronautica Militare

Nerede

Irak'ın güneyindeki Dhi Qar vilayetinde bulunan Tallil havaalanı ve Nassiriya, İtalya'dan Körfez üzerinden geçen stratejik bir hava köprüsüyle desteklenmektedir.

Yanında

Amerika Birleşik Devletleri, Birleşik Krallık, Çok Uluslu Kuvvet – Irak, Romanya ve Portekiz

Aykırı

Mehdi Ordusu ve diğer Irak isyancı grupları

Uçak

Lockheed Martin C-130J Super Hercules, Aeritalia G.222, General Atomics MQ-1 Predator A, Agusta-Sikorsky HH-3F Pelican

Çıkışlar

—Hava Kuvvetleri unsuruna ilişkin herhangi bir sorti veya uçuş saati verisi yayınlanmamıştır. Savunma Bakanlığı ve ordunun Antica Babilonia hakkındaki resmi kayıtları kara ve deniz kuvvetlerini ayrıntılı olarak anlatırken, hava unsuru hakkında neredeyse hiçbir şey söylememektedir ve üç yıla ait herhangi bir hava personeli sayısına da ulaşılamamıştır.

Kayıplar

YayınlanmadıHiçbir rakam verilmemiştir. Okunan kaynaklarda 2003 ile 2006 yılları arasında Irak'ta İtalyan Hava Kuvvetleri'ne ait herhangi bir uçak kaybına rastlanmamıştır, ancak resmi bir hava kuvvetleri raporuna da ulaşılamamıştır. İtalya'nın görevdeki toplam askeri kayıp sayısı 36 olarak verilmiştir; bunların yarısı 12 Kasım 2003'teki Nassiriya bombalamasında ölmüştür ve bu bombalamada 12 jandarma, beş asker ve iki sivil hayatını kaybetmiştir; bazı İtalyan kaynakları Irak'ta ölen siviller de dahil olmak üzere 39 rakamını vermektedir. Yayınlanan hiçbir dökümde ölenlerden herhangi birinin İtalyan Hava Kuvvetleri mensubu olduğu belirtilmemiştir, bu nedenle herhangi bir hava kuvvetleri rakamı da iddia edilmemiştir.

Kaynaklar

Operazione Antica Babilonia · 15° Stormo (İtalyanca Vikipedi) · Amendola Predator'ı başına 50.000 volo cevheri · İtalya'nın Irak Savaşı'na müdahalesi / Antik Ba Operasyonu

Tornado ECR ile düşman hava savunmasının bastırılması, Tornado ADV ve F-104S ile muharebe hava devriyesi, Tornado IDS ve AMX ile engelleme ve yakın hava desteği, ayrıca yakıt ikmali ve nakliye. Bu, İtalyan uçaklarının İkinci Dünya Savaşı'ndan beri ilk kez uzun süreli bir bombardıman harekatı gerçekleştirmesiydi.

İtalya ilk geceden itibaren savaşa dahil oldu. 27 Mart 1999'da 155° Gruppo ETS'ye ait Tornado ECR uçakları, Sırp karadan havaya füze bataryalarına karşı iki adet AGM-88 HARM füzesi ateşledi. Tornado ADV ve F-104S uçakları Adriyatik üzerinde savaş hava devriyesi yaparken, İtalyan hava sahası için de yer alarmı görevinde bulundu; Tornado IDS uçakları Paveway II lazer güdümlü bombalarla önleme uçuşları gerçekleştirdi; 103° Gruppo'ya ait AMX Ghibli uçakları ise 14 Nisan'da kızılötesi güdümlü Mk 82 bombalarıyla ilk saldırılarını gerçekleştirdi; bu, uçağın savaşta ilk kez kullanılmasıydı. Tüm harekat boyunca İtalyan uçakları 115 HARM füzesi, 79 GBU-16, 517 Mk 82, Paveway II kitli Mk 83 ve 39 İsrail yapımı Opher kızılötesi güdümlü bomba fırlattı. Özellikle AMX, Kosova'dan itibarı onarılmış olarak çıktı. Daha geniş siyasi nokta ise daha çarpıcıydı: Elli yıldır hava kuvvetlerini savunma amaçlı olarak konumlandıran bir ülke, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi kararı olmaksızın, kendi topraklarından yetmiş sekiz gün boyunca bir Avrupa komşusunu bombalamıştı.

Sonuç İtalya, uçak katkısı bakımından Avrupa'da üçüncü, sorti sayısı bakımından ise dördüncü sırada yer aldı ve güneyden yürütülen harekatı mümkün kılan üsleri sağladı. Yugoslav kuvvetleri Haziran 1999'da Kosova'dan çekildi. Harekat, Hava Kuvvetlerine yaklaşık 65,5 milyar lireye (yaklaşık 34 milyon euro) mal oldu; ayrıca altyapı yıpranmasına da 25 milyar lire daha eklendi.

Yayınlanan üç sorti toplamı farklı şeyleri sayıyor ve bunların hiçbiri uzlaştırılacak kadar iyi belgelenmemiş. İtalyan referans rakamlarında da yer yer kaynak belirtilmemiş işaretler bulunuyor. Dürüst cevap olarak tek bir rakamı değil, 1.072-1.440 aralığını ele alın.

Uçmak için

Aeronautica Militare

Nerede

Gioia del Colle, Amendola, Piacenza, Ghedi, Cervia, Istrana ve Pratica di Mare'den Sırbistan, Karadağ ve Kosova üzerinden uçtu; İtalyan havaalanları da yaklaşık 450 müttefik uçağına ev sahipliği yaptı.

Yanında

NATO, Amerika Birleşik Devletleri, Birleşik Krallık, Fransa, Almanya, Hollanda ve Kanada

Aykırı

Yugoslavya Federal Cumhuriyeti

Uçak

Panavia Tornado IDS, Panavia Tornado ECR, Panavia Tornado ADV, AMX A-11 Ghibli, Lockheed Martin F-104S Starfighter, Boeing 707-320 tankeri, Aeritalia G.222, Lockheed C-130H Hercules

Çıkışlar

—Yayınlanan toplamlar farklılık gösterdiğinden tek bir rakam verilmemiştir. Istituto Affari Internazionali, İtalyan avcı ve saldırı uçakları için 1.072 sorti ve 2.903 uçuş saati vermektedir; İtalyan referans kaynakları, tip bazında biraz daha yüksek bir toplamla yaklaşık 1.074 sorti ve 2.795 saat vermektedir; Aeronautica Militare'nin kendi özeti ise, nakliye ve tanker uçuşlarını ve bunlarla ilişkili Balkan operasyonlarını da içerdiği anlaşılan 1.440 sorti ve 6.555 saat vermektedir. Aralık 1.072-1.440 arasındadır. Bunlardan sadece yaklaşık 250'si taarruz anlamında savaş sortisiydi.

Kayıplar

0 uçak · 0 ölüBu harekatta hiçbir İtalyan uçağı kaybolmadı ve hiçbir İtalyan personeli hayatını kaybetmedi. Rakamlar yalnızca İtalyan Hava Kuvvetleri'ne ait uçakları kapsamakta olup, Garibaldi gemisinde bulunan ve kayıp vermeden uçan donanmaya ait AV-8B müfrezesini içermemektedir.

Kaynaklar

Kriz Yönetiminde İtalyan Savaş Uçaklarının Rolü · Operazione Müttefik Kuvvet (İtalyanca Wikipedia) · İtalya Savaşta (özel rapor) · Aeronautica Militare (İtalyanca Wikipedia)

Bosna üzerinde Birleşmiş Milletler tarafından ilan edilen uçuşa yasak bölgenin uygulanması, ardından Ağustos ve Eylül 1995'teki NATO bombardıman harekatına katılım, ayrıca bölgeye yönelik deniz ambargosu desteği ve karadan hava savunması.

İtalya, Deliberate Force harekatına siyasi bir şikayet ve küçük bir payla katıldı. Ghedi'deki 154. Gruppo, harekattaki tek İtalyan filosu idi ve Tornado IDS mürettebatı kendine özgü bir uçuş düzeni izledi: lazer güdümlü silahlar yoktu, ancak yüksekten 45 derecelik bir dalış yapıp, hedefi tespit etmek için ters takla atarak, bilgisayar destekli görsel çözümle Mk 83 bombalarını bırakıyor ve neredeyse süpersonik bir inişten çıkıyorlardı. Bir navigatör, savaşını Eylül başından yaklaşık Kasım 1995'e kadar tarihlendirdi. Bosna'daki tüm operasyonlarda İtalyan katkısı, savaş uçağı sayılarının gösterdiğinden daha geniş kapsamlıydı: Saraybosna hava köprüsünde nakliye uçakları, uçuşa yasak bölge devriyesinde Tornado ADV ve AMX, ordu Hawk'larıyla koordineli çalışan Nike Hercules bataryaları ve ittifakın hava gücünü taşıyan Aviano, Ghedi, Istrana, Cervia ve Gioia del Colle havaalanları. İtalyan subaylar, NATO'nun 5. Müttefik Taktik Hava Kuvvetleri'ne ve Deny Flight operasyonunu günlük olarak yürüten Vicenza hava operasyon merkezine komuta ediyordu.

Sonuç Deliberate Force operasyonu Saraybosna kuşatmasını kırdı ve Bosnalı Sırp liderliğini Dayton'da müzakere masasına oturmaya zorladı. İtalyan Hava Kuvvetleri için bu, İkinci Dünya Savaşı'ndan beri İtalyan topraklarından gerçekleştirilen ilk muharebe göreviydi ve Müttefik Kuvvetler'den 2000'li yıllardaki Kosova birliklerine kadar uzanan sürekli Balkan hava taahhüdünün başlangıcıydı.

İtalyanların Deliberate Force operasyonundaki sorti sayıları için yayınlanan 26 ve 35 rakamları, mevcut kaynaklarla uzlaştırılamamaktadır; farklı görev türlerini veya farklı tarih aralıklarını sayıyor olabilirler. Bu nedenle, rakamlardan herhangi biri yerine 26-35 aralığı verilmiştir.

Uçmak için

Aeronautica Militare

Nerede

Bosna Hersek ve Adriyatik üzerinde Ghedi, Gioia del Colle, Istrana, Cervia ve Aviano'dan gerçekleştirilen uçuşların tamamını kontrol eden birleşik hava operasyonları merkezi İtalya'nın Vicenza kentinde bulunuyordu.

Yanında

NATO, Birleşmiş Milletler Koruma Gücü, Amerika Birleşik Devletleri, Birleşik Krallık, Fransa, Hollanda, Türkiye ve İspanya

Aykırı

Sırp Cumhuriyeti Ordusu

Uçak

Panavia Tornado IDS, AMX A-11 Ghibli, Panavia Tornado ADV, Aeritalia G.222, Lockheed C-130H Hercules

Çıkışlar

543İtalya'nın 12 Nisan 1993 ile 20 Aralık 1995 tarihleri arasında gerçekleştirdiği "Uçuşu Engelle" operasyonuna katkısı 543 sorti ve 1.288 uçuş saati olarak kaydedilmiştir; bu rakam hem Uluslararası İlişkiler Enstitüsü (Istituto Affari Internazionali) hem de Askeri Havacılık'ın (Aeronautica Militare) kendi özetine dayanmaktadır. "Keskin Muhafız" (Sharp Guard) ambargosuna karşı ise 230 sorti ve 267 saat daha kaydedilmiştir. "Kasıtlı Güç" (Deliberate Force) operasyonu için ise yayınlanan İtalyan rakamları farklılık göstermektedir: Uluslararası İlişkiler Enstitüsü'ne göre 26 savaş uçağı sortisi ve 41 uçuş saati, The Aviationist'e göre ise 35 sorti; bu da NATO'nun 3.515 sortisinin yaklaşık yüzde birine denk gelmektedir. Ardından gelen "Kararlı Girişim" (Decisive Endeavour) ve "Kasıtlı Muhafız" (Deliberate Guard) operasyonları ise 1998 yılına sırasıyla 1.250 ve 2.974 sorti daha eklemiştir.

Kayıplar

0 uçak · 0 ölüHiçbir İtalyan uçağı kaybolmadı ve hiçbir İtalyan personeli hayatını kaybetmedi. Rakamlar, İtalyan Hava Kuvvetleri'nin sabit kanatlı uçaklarının faaliyetlerini kapsamakta olup, bölgeyi koruyan Nike Hercules ve orduya ait Hawk hava savunma bataryalarını ve müttefik uçaklarına ev sahipliği yapan İtalyan havaalanlarını içermemektedir.

Kaynaklar

Kriz Yönetiminde İtalyan Savaş Uçaklarının Rolü · Bosna'da 154° Gruppo operasyonları · Uçuşu Engelleme Operasyonu (İngilizce Vikipedi) · Aeronautica Militare (İtalyanca Wikipedia)

Mogadişu'da faaliyet gösteren ve düşmanca bir tavır sergileyen kuvvetlere yönelik stratejik ve taktik hava taşımacılığı, insani yardım malzemelerinin taşınması, arama kurtarma ve yaralı tahliyesi.

İtalya, 13 Aralık 1992'de Amerikan öncülüğündeki Restore Hope koalisyonunun bir parçası olarak Somali'ye geri döndü ve 4 Mayıs 1993'te UNOSOM II komutasına geçti. ITALFOR-IBIS birliği, 6 Eylül 1993'te Legnano mekanize tugayı tarafından değiştirilen Folgore paraşüt tugayı etrafında kuruldu ve deniz ve hava kuvvetleri unsurları da eklendi. Somali Hava Kuvvetleri, G.222 ve C-130H nakliye uçaklarıyla Mogadişu'ya hava köprüsü kurdu ve Ocak ile Temmuz 1993 arasında, arama kurtarma ve yaralı tahliyesi için başkente HH-3F helikopterleriyle 15. Stormo'nun bir uçan hücresini konuşlandırdı. Bu hücre, yazın en kötü günlerinde de görev başındaydı: 2 Temmuz 1993'te Pasta Kontrol Noktası'nda yaşanan pusu, İtalyan paraşütçülerinin Mogadişu sokaklarında gün boyu süren bir çatışmaya girmesi ve Teğmen Andrea Millevoi'nin keskin nişancı tarafından öldürülmesi. Görev, resmi bir devir teslim yapılmadan sona erdi ve İtalya'nın ne başardığına dair tartışma, son uçak ayrılmadan önce başladı.

Sonuç İtalyan birliği, yaklaşık on beş ay süren faaliyetlerinin ardından 16 Ocak ile 21 Mart 1994 tarihleri arasında geri çekildi. Bu süre zarfında birlikleri kendi bölgelerinden insani yardımın akışını sağlamış, ancak 2 Temmuz 1993'te Pasta Kontrol Noktası'nda üç İtalyan askerinin hayatını kaybettiği şiddetli bir çatışmaya da girmişti. Somali, insani yardım çalışmalarının neye dönüştüğü konusunda İtalyan kamuoyundaki tartışmalarda referans noktası olmaya devam ediyor.

Uçmak için

Aeronautica Militare

Nerede

Mogadişu ve başkentten Etiyopya sınırına doğru yaklaşık 360 km iç kesimlere uzanan İtalyan sektörü, İtalya'dan bir hava köprüsüyle tedarik ediliyor.

Yanında

Birleşmiş Milletler, Amerika Birleşik Devletleri ve UNITAF ve UNOSOM II'ye katkıda bulunan ülkeler

Aykırı

Mohamed Farrah Aidid'in Somali Ulusal İttifakı milisleri

Uçak

Aeritalia G.222, Lockheed C-130H Hercules, Agusta-Sikorsky HH-3F Pelican

Çıkışlar

—İtalyan Hava Kuvvetleri'ne ait bu unsur için herhangi bir sorti veya uçuş saati toplamı yayınlanmamıştır. Ibis'e ilişkin İtalyan resmi ve dernek kayıtları, Folgore ve Legnano tugaylarını ve ordu havacılık helikopterlerini ayrıntılı olarak anlatmaktadır, ancak hava kuvvetleri faaliyet rakamları vermemektedir ve bu giriş için de herhangi bir veriye ulaşılamamıştır.

Kayıplar

YayınlanmadıHiçbir rakam verilmemiştir. Okunan kaynaklarda Somali'de İtalyan Hava Kuvvetleri'ne ait herhangi bir uçak kaybından bahsedilmemektedir. İtalyan birliği on bir askeri personel ve bir İtalyan Kızılhaç gönüllü hemşiresi Maria Cristina Luinetti'yi kaybetmiştir; gazeteciler Ilaria Alpi ve Miran Hrovatin ise görev sırasında ayrı ayrı öldürülmüştür. Yayınlanan hiçbir dökümde askeri ölülerden herhangi birinin İtalyan Hava Kuvvetleri mensubu olduğu belirtilmediğinden, hava kuvvetlerine ait herhangi bir rakam iddia edilmemektedir.

Kaynaklar

13 Aralık 1992, Somali'de l'Italia kasırgası · 15° Stormo (İtalyanca Vikipedi) · Aeronautica Militare (İtalyanca Wikipedia)

Koalisyon hava harekatı kapsamında Irak havaalanlarına, mühimmat depolarına ve askeri tesislerine Tornado IDS uçaklarıyla gece yapılan müdahaleler. Bunlar, İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana İtalya'nın gerçekleştirdiği ilk muharebe görevleriydi.

İtalya, 25 Eylül 1990'dan itibaren 6., 36. ve 50. Stormo'lardan alınan sekiz Tornado IDS ve iki yedek uçakla birlikte Al Dhafra'ya konuşlandı. Başlangıçta 239 olan personel sayısı, Carabinieri ve askeri polis de dahil olmak üzere yaklaşık 314'e yükseldi. General Mario Arpino, Ekim 1990'dan Mart 1991'e kadar hava koordinasyon birimini yönetti. 17-18 Ocak 1991 gecesi gerçekleştirilen ilk görev, Irak'a ulaşmadan önce ters gitti. Her biri beş adet 1000 lb'lik bomba taşıyan iki dört uçaklık paket, LEGION 15 ve CAESAR 05, havalandı; biri iniş takımı arızası nedeniyle yerde, diğeri ise kalkıştan hemen sonra aynı arıza nedeniyle görevi iptal etti. Yakıt ikmal noktasında, KC-135'lerden yakıt almaya çalışan neredeyse tüm müttefik uçakları şiddetli türbülans nedeniyle başarısız oldu ve sadece bir İtalyan Tornado'su tam yakıt transferi alabildi. Bellini ve Cocciolone tek başlarına bir mühimmat deposuna doğru ilerlediler, arazi takip radarı sayesinde 250 fit (yaklaşık 76 metre) mesafeden içeri girdiler, tüm mühimmatı bıraktılar ve yaklaşık kırk saniye sonra vuruldular.

Sonuç Birlik 15 Mart 1991'de Gioia del Colle'ye geri döndü. Locusta, İtalyan uçaklarının kırk beş yıldır savaşta tek bir kurşun bile atmadığı bir döneme son verdi ve sonrasında gelen her şey için bir şablon oluşturdu: küçük, yetenekli, siyasi olarak kısıtlanmış bir birlik, bir koalisyon içinde faaliyet gösteriyor ve sonuçlar imha edilen hedeflerden ziyade uçulan saatlerle ölçülüyor.

Yayınlanan iki sorti toplamı olan 226 ve 2.326, farklı şeyleri saydıkları için büyüklük derecesi bakımından farklılık göstermektedir; 226, Tornado muharebe rakamıdır ve burada kullanılan rakamdır. Resmi bir uzlaştırma yayınlanmamıştır.

Uçmak için

Aeronautica Militare

Nerede

Birleşik Arap Emirlikleri'nde, Abu Dabi yakınlarındaki El Dhafra hava üssünden, işgal altındaki Kuveyt ve Güney Irak'taki hedeflere karşı uçuşlar gerçekleştiriliyor.

Yanında

Amerika Birleşik Devletleri, Birleşik Krallık, Suudi Arabistan, Fransa, Kuveyt ve Çöl Fırtınası koalisyonu

Aykırı

Irak

Uçak

Panavia Tornado IDS, Lockheed C-130H Hercules, Aeritalia G.222

Çıkışlar

226Tornado IDS birliğinin 226 muharebe sortisi ve 589 uçuş saati. Bu sayı, birliğin tek uçağının kaybedildiği 17-18 Ocak 1991 gecesi yapılan sortiyi de içeriyor; Aviationist, bu kayıptan sonra 225 sorti daha kaydedildiğini belirtiyor ve bu da iki rakamı uzlaştırıyor. Istituto Affari Internazionali ise çok daha büyük bir rakam olan 2.326 sorti ve 4.503 uçuş saati veriyor; bu rakam, Tornado muharebe görevlerinden ziyade, Eylül 1990 ile Mart 1991 arasındaki konuşlandırma süresince nakliye ve destek uçuşları da dahil olmak üzere tüm İtalyan hava birliğini sayıyor gibi görünüyor.

Kayıplar

1 uçak · 0 ölü18 Ocak 1991 tarihinde yerel saatle yaklaşık 04:30'da Kuveyt Şehri'nin yaklaşık 20 km kuzeybatısında, Irak uçaksavar ateşiyle (ZSU-23-4 bataryası olarak rapor edildi) düşürülen bir Panavia Tornado IDS (MM7074, çağrı işareti LEGION 15) uçağının mürettebatı hayatta kaldı: Binbaşı Gianmarco Bellini ve Yüzbaşı Maurizio Cocciolone fırlatma koltuğuyla uçaktan atlayarak kurtuldular, Cumhuriyet Muhafızları birlikleri tarafından esir alındılar ve 47 gün sonra, 3 Mart 1991'de serbest bırakıldılar; çatışmanın tek İtalyan savaş esirleri oldular. Hiçbir İtalyan personel hayatını kaybetmedi.

Kaynaklar

Operazione Locusta (İngilizce Vikipedi) · LEJYON 15 · Kriz Yönetiminde İtalyan Savaş Uçaklarının Rolü · Aeronautica Militare (İtalyanca Wikipedia)

İtalyan birliğinin ve malzemelerinin stratejik hava yoluyla harekat bölgesine taşınması. İtalyan Hava Kuvvetleri (Aeronautica Militare), İtalya-Kıbrıs uçuşlarını askeri nakliye uçakları ve kiralık sivil uçaklarla gerçekleştirdi; muharebe görevi ise ordu ve San Marco deniz piyadelerine aitti.

Misyon iki aşamada gerçekleştirildi: 21 Ağustos - 12 Eylül 1982 tarihleri arasında gerçekleşen Libano 1, Filistinli savaşçıların Beyrut'tan tahliyesini kapsarken, 20 Eylül 1982'de Sabra ve Şatila katliamlarından sonra başlayan Libano 2 ise 6 Mart 1984'e kadar sürdü. Yaklaşık 1.000 kişiden oluşan birlik 2.300 kişiye ulaştı ve toplamda 8.345 İtalyan askeri personeli görev yaptı; bu personel 97 zırhlı savaş aracı, altı zırhlı otomobil, 125 otomobil, 186 kamyon, 89 römork ve sekiz ambulans getirdi. Birimler arasında Bersaglieri taburu Governolo, San Marco taburu, Folgore paraşütçüleri, Albay Moschin komandoları, mühendisler ve Carabinieri (İtalya Jandarması) yer alıyordu. İtalyan Hava Kuvvetleri'nin (Aeronautica Militare) payı ise taşıma oldu: Birlikleri ileriye taşıyan, askeri nakliye uçaklarıyla ve sivil uçaklarla desteklenen İtalya-Kıbrıs hava köprüsü. İtalyan savaş uçaklarından hiçbiri görevlendirilmedi ve Lübnan üzerinde hiçbir İtalyan hava operasyonu gerçekleştirilmedi.

Sonuç Çokuluslu Kuvvet dağıldığında, İtalyan birliği 6 Mart 1984'te ayrıldı. İtalya, Beyrut'tan o zamandan beri kullandığı bir itidal ünü ve katkıda bulunan dört ülke arasında en düşük kayıp sayısıyla çıktı. İtalyan komutanlar, varlığın ve sabrın ateş gücünden daha önemli olduğunu savunurken hala bu konuşlanmayı örnek gösteriyorlar.

Uçmak için

Aeronautica Militare

Nerede

İtalya'dan Kıbrıs'a kurulan hava köprüsü, İtalyan birliğinin Beyrut'a ulaşmasını sağladı; birlik ise Batı Beyrut, Sabra ve Şatila bölgelerini ve Yeşil Hat'ın bazı kısımlarını kontrol altında tuttu.

Yanında

Amerika Birleşik Devletleri, Fransa, Birleşik Krallık ve Lübnan

Aykırı

Çeşitli Lübnan milisleri; birlik ateş altında kaldı ancak İtalya savaş ilan etmiş bir taraf değildi.

Uçak

Aeritalia G.222, Lockheed C-130H Hercules, Douglas DC-9

Çıkışlar

—İtalyan Hava Kuvvetleri'nin hava köprüsü operasyonu için herhangi bir sorti veya uçuş saati toplamı yayınlanmamıştır. İtalyan kaynakları, İtalya ve Kıbrıs arasında hem askeri hem de sivil uçaklar kullanılarak bir hava köprüsü kurulduğunu kaydetmekte ve taşınan araç ve personel için ayrıntılı rakamlar vermekte, ancak uçuş sayısı hakkında bilgi vermemektedir. Bu giriş için herhangi bir hava kuvvetleri sayımı bulunamadı.

Kayıplar

0 uçak · 0 ölüHiçbir İtalyan uçağı kaybolmadı ve hiçbir İtalyan Hava Kuvvetleri personeli hayatını kaybetmedi. Birliğin tamamı, 22 Mart 1983'te bir pusuda aldığı yaralar nedeniyle ölen San Marco taburundan Filippo Montesi'yi kaybetti ve 75 yaralı kaydedildi. Bu rakamlar, 23 Ekim 1983'teki kışla bombalamalarında yaşanan çok daha ağır Amerikan ve Fransız kayıplarını içermemektedir.

Kaynaklar

Missione Italcon Libano (İtalyanca Wikipedia)

Birleşmiş Milletler Kongo Operasyonu için taktik hava taşımacılığı; Batı Avrupa büyüklüğünde ve neredeyse hiç kullanılabilir yolu olmayan bir ülkeye dağılmış mavi bereli garnizonlara malzeme, ekipman ve personel taşıma.

ONUC, 1960 yılının Temmuz ayında bağımsızlığını kazanan Kongo'yu bir arada tutmak için Ağustos 1960'tan beri görevlendirilmişti ve İtalya, Pisa'daki 46. Hava Tugayı'ndan C-119 nakliye uçakları ve mürettebatı sağlıyordu. 11 Kasım 1961 Cumartesi sabahı, iki uçak Léopoldville'den Kindu'ya, havaalanını elinde tutan küçük Malezya garnizonu için malzeme taşımak üzere yola çıktı. Stanleyville yetkililerine bağlı yaklaşık 300 Kongolu asker Kindu'daydı ve Katanga ayrılıkçılığını desteklemek için paralı paraşütçülerin ineceğine dair söylentiler yüzünden gergin bir haldeydiler. İki nakliye uçağının indiğini görünce, onları paraşütçülerle dolu Katanga uçakları sandılar. Askerler, İtalyan mürettebatın yemek yediği Birleşmiş Milletler yemekhanesine baskın düzenlediler; Teğmen Francesco Paolo Remotti bir pencereden çıkmaya çalıştı ve anında vuruldu. Diğer on iki asker ise kasaba hapishanesine götürüldü ve o gece hücrelerinde makineli tüfekle tarandı. Bir gardiyan, cesetlerin saygısızlık görmemesi için onları başka bir yere taşıdı ve ormana gömdü; Léopoldville'de olan bitenin ortaya çıkması haftalar sürdü.

Sonuç Cesetler, Şubat 1962'de Etiyopyalı mavi berelilerin eşlik ettiği bir Avusturya Kızılhaç konvoyu tarafından Tokolote mezarlığındaki toplu bir mezarda bulundu, kimlikleri tespit edildi, Léopoldville'e götürüldü ve bir Amerikan C-130 uçağıyla İtalya'ya geri getirildi. Kindu, 1945'ten beri Avusturya Hava Kuvvetleri'nin operasyonlarda yaşadığı en büyük can kaybı olmaya devam ediyor ve bu tarih, uluslararası görevlerde hayatını kaybedenler için kuvvetin anma günü olarak kutlanmaya devam ediyor.

Uçmak için

Aeronautica Militare

Nerede

Léopoldville'den Kongo üzerinden uçan nakliye uçakları, doğudaki Kindu da dahil olmak üzere uzak havaalanlarındaki Birleşmiş Milletler garnizonlarını destekliyor.

Yanında

Malezya, Etiyopya, İrlanda ve İsveç de dahil olmak üzere Birleşmiş Milletler ve ONUC'a asker gönderen ülkeler

Aykırı

Stanleyville yetkililerine bağlı Kongo Ulusal Ordusu birlikleri (Kindu'daki cinayetler, ilan edilmiş bir çatışma değil, yanlış kimlik tespiti vakasıydı)

Uçak

Fairchild C-119G Uçan Yük Vagonu

Çıkışlar

—İtalyan ONUC hava birliğine ait herhangi bir sorti veya uçuş saati toplamı yayınlanmamıştır. İtalyan kayıtlarına göre, mürettebat Kasım 1961 itibariyle Kongo'da bir yıldan fazla süredir faaliyet gösteriyordu ve 23 Kasım'da eve dönmeleri bekleniyordu; ancak ne İtalyan Hava Kuvvetleri (Aeronautica Militare) ne de Birleşmiş Milletler, İtalyan nakliye birliğine ilişkin bir faaliyet rakamı yayınlamamıştır.

Kayıplar

13 kişi öldü11 Kasım 1961'de Kindu'da Pisa'daki 46. Hava Tugayı'ndan on üç Hava Kuvvetleri askeri öldürüldü: biri yedi, diğeri altı kişiden oluşan iki C-119G nakliye uçağının mürettebatı. Kayıp sayısı, tarih ve birlik İtalyan Savunma Bakanlığı ve tugayın kendi anma törenleriyle doğrulanmıştır; ikincil literatürde dolaşan çağrı işaretleri ve seri numaraları, okuyabildiğimiz hiçbir resmi kaynak tarafından doğrulanmadığı için burada belirtilmemiştir. Uçak sayısı verilmemiştir çünkü burada okuduğumuz hiçbir kaynak, mürettebatları ele geçirildiğinde yerde ve hasarsız olan iki C-119'un akıbetini kaydetmemektedir.

Kaynaklar

Savunma Bakanlığı · Difesa Online · Eccidio di Kindu (İtalyanca Vikipedi)

ABD Hava Kuvvetleri On Beşinci Hava Kuvveti'ne ait uçakların ve refakatçilerinin ev savunması amacıyla önlenmesi, ayrıca Alman operasyonel kontrolü altındaki torpido bombardıman uçağı ve nakliye uçağı faaliyetleri. Hiçbir zaman Müttefik Hava Kuvvetleri'ne karşı uçmadı.

Cumhuriyet, kuzeyde kalanlardan bir savaş uçağı birliği yeniden kurdu. 27 Eylül 1943 tarihli bir kararname, birliğin tarihini 9. Hava Kuvvetleri'ne geri çekti ve Albay Ernesto Botto'nun 12 Ekim tarihli radyo çağrısı yaklaşık 300 pilotu bir araya getirdi. 1. Gruppo Caccia "Asso di Bastoni", 3 Ocak 1944'te Başçavuş Francesco Cuscunà'nın Cuneo yakınlarında bir Lockheed P-38'i düşürmesiyle ilk zaferini elde etti. Savaş, başlangıçta Macchi C.205 Veltro ve Fiat G.55 Centauro uçaklarıyla, daha sonra Haziran 1944'ten itibaren Alman Messerschmitt Bf 109G-6 uçaklarıyla On Beşinci Hava Kuvvetleri'nin bombardıman uçaklarına ve refakatçilerine karşı yapıldı. Nisan 1944'te kurulan ikinci bir Gruppo, "Gigi Tre Osei", Ekim 1944'ten Şubat 1945'e kadar tüm yükü tek başına taşıdı; Francesco Baracca'nın adını taşıyan üçüncü bir torpido gemisi ise hiçbir zaman faaliyete geçmedi. "Buscaglia-Faggioni" torpido grubu, sekiz adet Savoia-Marchetti SM.79 Sparviero uçağıyla uçtu ve toplamda iki başarıya imza attı: Bingazi'nin kuzeyinde hasar gören bir İngiliz buharlı gemisi ve Rimini açıklarında bir kargo gemisi. Botto'nun görevi Mart 1944'te General Arrigo Tessari'ye, Tessari'nin görevi ise Ağustos ayında Albay Ruggero Bonomi'ye devredildi. Son önleme görevleri 19 Nisan 1945'te gerçekleştirildi.

Sonuç ANR, on altı ay boyunca ezici sayıdaki Müttefiklere karşı kaybedilen bir yıpratma savunması yürüttü ve Nisan 1945'te İtalyan Sosyal Cumhuriyeti ile birlikte yok edildi. İki avcı grubu birlikte 227 kesin ve 93 muhtemel zafer iddiasında bulundu; bu iddialar Müttefik kayıp kayıtlarıyla hiçbir zaman uzlaştırılamadı. En tanınmış pilotu Binbaşı Adriano Visconti, 29 Nisan 1945'te Malpensa yakınlarında teslim oldu ve sorguya götürüldükten sonra vurularak öldürüldü.

Zafer sayıları, birliklerin kendileri tarafından kaydedilen ve Arena tarafından tekrarlanan İtalyan iddialarıdır; bunlar Amerikan ve İngiliz kayıp raporlarıyla karşılaştırılmamıştır ve büyük birliklere karşı savunma savaşında iddia enflasyonu her hava kuvvetinde normaldir. İngilizce ve İtalyanca Wikipedia makaleleri de torpido birliğinin Rimini'deki başarısının tarihi konusunda farklılık göstermekte olup, sırasıyla 5 Şubat 1945 ve 5 Ocak 1945 tarihlerini vermektedir.

Uçmak için

Aeronautica Nazionale Repubblicana

Nerede

Po vadisi, Piyemonte, Lombardiya ve Venedik'teki havaalanlarından, kuzey İtalya'yı geçen Amerikan ve İngiliz bombardıman uçaklarına karşı uçuşlar gerçekleştirildi; ayrıca Adriyatik ve Ligurya denizleri üzerinde küçük çaplı torpido bombardımanı operasyonları yürütüldü.

Yanında

Almanya ve İtalyan Sosyal Cumhuriyeti

Aykırı

Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık

Uçak

Macchi C.205 Veltro, Fiat G.55 Centauro, Messerschmitt Bf 109G-6, Messerschmitt Bf 109G-10, Messerschmitt Bf 110, Savoia-Marchetti SM.79 Sparviero

Çıkışlar

—Okunabilen hiçbir kaynakta ANR için konsolide edilmiş bir sorti toplamı bulunamadı. İtalyanca Vikipedi makalesi, Nino Arena'nın 1996 tarihli eserine dayanarak, 3 Ocak 1944 ile 19 Nisan 1945 tarihleri arasında 1° Gruppo Caccia için 46, Nisan 1944 ile Nisan 1945 tarihleri arasında ise 2° Gruppo Caccia için 48 muharebe eylemi veriyor; bunlar sorti sayısı değil, çatışma sayısıdır ve tek bir sayı olarak okunmamalıdır.

Kayıplar

YayınlanmadıHizmet genelinde herhangi bir kayıp rakamı bulunamadı. Sadece 1. Gruppo Caccia için, Arena'ya atıfta bulunan İtalyan Vikipedi makalesi 55 uçak ve 49 pilotun kaybedildiğini belirtiyor. 2. Gruppo Caccia, torpido grubu ve nakliye grupları için eşdeğer rakamlar burada okunan hiçbir kaynakta yayınlanmadı ve yaklaşık 72.000 personelden oluşan ANR'nin çok büyük uçaksavar birimi ise ayrı bir konu.

Kaynaklar

Ulusal Cumhuriyetçi Hava Kuvvetleri (İngilizce) · Aeronautica Nazionale Repubblicana (İtalyanca) · Adriano Visconti · Regia Aeronautica (English)

Müttefiklerin operasyonel yönlendirmesi altında ulaşım, Yugoslav ve Arnavut partizanlarına malzeme ulaştırma, refakat, silahlı keşif, hava-deniz kurtarma ve sınırlı taktik kara saldırısı.

8 Eylül 1943 tarihli ateşkes, hava kuvvetlerini havada ikiye böldü. General Renato Sandalli, 15 Eylül'de Hava Komodoru Foster ile görüştü; İtalyan amblemleri 21 Eylül'de düz üç renkli işaretlerle değiştirildi ve yeni amblemler, İtalya'nın Almanya'ya savaş ilan etmesinden iki gün sonra, 15 Ekim'de yürürlüğe girdi. Hayatta kalan birlikler güneydeki alanlardan uçtu: 4. Stormo'nun 10. Grubu Bell P-39 Airacobra'larla, 51. Stormo'nun 20. Grubu dört Spitfire Mk Vc filosuyla, 5. Stormo Tuffatori Reggiane Re.2002 Ariete'lerle, Mayıs 1944'te kurulan Stormo Notturno ve 1 Temmuz 1944'te 28. Grup etrafında oluşturulan Stormo Baltimore. Deniz uçağı görevi ise CANT Z.506B Airone makineleriyle 82. Gruppo Idrovolanti'ye kaldı. Müttefikler, operasyonları Balkanlar ile sınırlandırdılar; bunun nedeni kısmen siyasi sebepler, kısmen de İtalyan mürettebatların birbirleriyle karşılaşmasını engellemekti; sonuç olarak eski Regia Aeronautica'nın iki yarısı bir kez bile birbirleriyle savaşmadı.

Sonuç İtalya'ya Almanya'ya karşı savaşta yer kazandıran Ortak Hava Kuvvetleri, bir buçuk yıl boyunca Balkanlar üzerinde pek de göz alıcı olmayan bir görev üstlenme pahasına gerçekleşti. Nakliye ve ikmal filoları, daha sonra da Baltimore ve Spitfire birlikleri, doğrudan cumhuriyetin savaş sonrası Aeronautica Militare'sine (Askeri Havacılık) dahil edildi ve bu kurum 18 Haziran 1946'da resmen bu adı aldı.

Görev sayısı konusunda görüş ayrılıkları mevcut. İtalyan kaynaklarında yaklaşık 11.000 görevden bahsedilirken, Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri Ulusal Müzesi 4.000'den fazla görev sayısı veriyor. İki rakam açıkça uzlaştırılamıyor ve hiçbiri neyi görev olarak saydığını yayınlamıyor, bu nedenle gerçek rakam bu aralıkta bir yerdedir.

Uçmak için

İtalyan Müttefik Hava Kuvvetleri

Nerede

Kurtarılmış Güney İtalya'daki, özellikle Apulia'daki havaalanlarından Yugoslavya, Arnavutluk ve Adriyatik ile Ege adaları üzerinde uçuşlar gerçekleştirdi. Bilerek hiçbir zaman İtalyan toprakları üzerinde operasyon yapmadı.

Yanında

Birleşik Krallık, Amerika Birleşik Devletleri, Sovyetler Birliği ve Yugoslav Partizanları

Aykırı

Almanya ve İtalyan Sosyal Cumhuriyeti

Uçak

Macchi C.202 Folgore, Macchi C.205 Veltro, Reggiane Re.2001 Falco II, Reggiane Re.2002 Ariete, Bell P-39 Airacobra, Supermarine Spitfire Mk V, Martin Baltimore, Savoia-Marchetti SM.82 Marsupiale, CANT Z.506B Airone

Çıkışlar

11,000Ekim 1943 ile savaşın sonu arasında yaklaşık 11.000 görev uçuşu gerçekleştirildiği, hem İngilizce hem de İtalyanca Wikipedia makalelerinde yer alan ve D'Amico ve Valentini'nin Regia Aeronautica'nın resimli tarihine dayanan bir rakamdır. ABD Hava Kuvvetleri Ulusal Müzesi'nin bilgi notunda ise aynı dönem için "4.000'den fazla görev" denmektedir ki bu ya daha dar bir sayıdır ya da muhafazakar bir sayıdır; uyarıya bakınız.

Kayıplar

YayınlanmadıBu giriş için okunabilecek hiçbir kaynakta, Müttefik Hava Kuvvetleri'ne ait uçak veya mürettebat kayıplarına ilişkin toplam bir bilgi yayınlanmamıştır. Kaydedilen ise giriş tarafıdır: Ateşkesin ardından 203 İtalyan uçağı Müttefik üslerine uçmuştur; bunlar 39 avcı uçağı, 117 bombardıman ve nakliye uçağı ve 47 deniz uçağından oluşmaktadır ve 15 Ekim 1943 itibariyle kuvvetin elinde 281 uçak bulunmakta olup bunların 165'i hizmete elverişli durumdadır.

Kaynaklar

İtalyan Müttefik Hava Kuvvetleri (İngilizce) · Aeronautica Cobelligerante Italiana (İtalyanca) · II. Dünya Savaşı Kraliyet İtalyan Hava Kuvvetleri (Birleşik Devletler Ulusal Müzesi) · Regia Aeronautica (English)

Cephenin İtalyan sektöründe avcı uçaklarıyla koruma ve taarruz operasyonları, Alman ve İtalyan bombardıman uçaklarına refakat, Sovyet birliklerine alçak irtifada ateş açma ve CSIR ile onun halefi olan İtalyan Sekizinci Ordusu için taktik keşif görevleri.

Ağustos 1941'de Rusya'daki Corpo di Spedizione Italiano ile birlikte doğuya giden hava kuvveti küçüktü: toplamda 83 uçak ve yaklaşık 1900 personel. Savaş uçağı gücü, dört filo ve 51 Macchi C.200 Saetta uçağıyla 22° Gruppo Autonomo Caccia Terrestre'den oluşuyordu; keşif ve hafif bombardıman Caproni Ca.311'lere, yük taşıma ise Savoia-Marchetti SM.81 Pipistrello üç motorlu uçaklara aitti. Mayıs 1942'de yeni kurulan 21° Gruppo Autonomo Caccia Terrestre, 356a, 361a, 382a ve 386a filolarıyla 22°'nin yerini aldı ve on sekiz yeni C.200 getirdi; 1942 ortalarında birkaç Macchi C.202 Folgore savaş uçağı da katıldı. En yüksek puanı alan birlik olan 362a Filosu, 30 Sovyet uçağını düşürdüğünü ve 13'ünü yerde imha ettiğini iddia etti. Akdeniz üzerinde eskimiş olan Saetta, savaşın başlarındaki Sovyet uçaklarına karşı Rusya üzerinde nispeten iyi performans gösterdi ve bu harekat, Regia Aeronautica'nın tüm savaş boyunca elde ettiği en iyi iddia edilen oranı ortaya koydu. Ayrıca, savaşta kaybedilen en kıdemli İtalyan havacı olan General Pezzi'nin Çertkovo kuşatmasına yapılan bir hava ikmalinde hayatını kaybetmesine de sahne oldu.

Sonuç İyi uçuş performansı sergileyen, saygın bir döviz kuru elde eden küçük bir birlik, 1942-43 kışında Don Nehri'nde Sekizinci Ordu'nun imha edilmesiyle varoluş nedenini yitirdi. Hava unsuru, seferi kuvvetin geri kalanıyla birlikte Ocak 1943'te geri çekildi.

İddia edilen 88 zafer, İtalyanların resmi iddialarıdır ve Sovyet kayıp kayıtlarıyla karşılaştırılmamıştır; bu kayıtlar da bu sektör için eksiktir.

Uçmak için

Regia Aeronautica

Nerede

Moldova ve doğu Ukrayna'daki havaalanları, kara ordusuyla birlikte Donets havzasından geçerek doğuya, Don Nehri'ne ve Stalingrad'a doğru ilerliyor.

Yanında

Almanya, Romanya ve Macaristan

Aykırı

Sovyetler Birliği

Uçak

Macchi C.200 Saetta, Macchi C.202 Folgore, Caproni Ca.311, Savoia-Marchetti SM.81 Pipistrello

Çıkışlar

—Üzerinde uzlaşılmış tek bir sorti toplamı mevcut değil. Macchi C.200 hakkındaki İngilizce Wikipedia makalesi, aynı pasajda ve tutarsız bir şekilde, 511'i bomba taşıyan 2.557 taarruz uçuşu ve 1.310 makineli tüfek saldırısı olmak üzere 1.983 veya 1.938 refakat görevi veriyor. Bu bileşenler toplamda yaklaşık 5.800 sortiye denk geliyor, ancak makale terimlerden birinde kendiyle çeliştiği ve 511 ile 2.557 arasındaki ilişki iki farklı şekilde ifade edildiği için burada bir toplam girilmemiştir.

Kayıplar

66 uçakOcak 1943'e kadar Doğu Cephesi'nde 66 İtalyan uçağı kaybedildi (çeşitli nedenlerden dolayı), buna karşılık resmi İtalyan rakamlarına göre 88 hava zaferi elde edildi. Okunan hiçbir kaynakta mürettebat ölümleri ayrı olarak yayınlanmadı. En önemli kayıp, Rusya'daki İtalyan hava kuvvetlerinin komutanı General Enrico Pezzi'nin, kuşatma altındaki Çertkovo garnizonuna ikmal görevi sırasında öldürülmesiydi.

Kaynaklar

Rusya'daki İtalyan Seferi Kolordusu · Macchi C.200 · Regia Aeronautica (English) · İtalya'nın Doğu Cephesi'ndeki katılımı

Dağlarda iki hafta içinde durdurulan bir işgal girişimine yakın destek ve engelleme, Yunan limanlarının ve iletişim hatlarının bombalanması ve Yunan Kraliyet Hava Kuvvetleri ile Yunanistan'a gönderilen RAF filolarıyla süregelen çatışma.

Regia Aeronautica, 28 Ekim 1940'tan itibaren Yunanistan'a karşı yaklaşık 380 uçak konuşlandırdı; bunların yaklaşık yarısı avcı uçağıydı: 64 adet Fiat CR.42 Falco çift kanatlı, 23 adet zaten eskimiş Fiat CR.32 ve 50 adet Fiat G.50bis tek kanatlı. Bombardıman gücü ise 60 adet CANT Z.1007 Alcione üç motorlu, 72 adet İspanya'dan kalma Savoia-Marchetti SM.81 Pipistrello ve 31 adet Savoia-Marchetti SM.79 Sparvieri'den oluşuyordu. Yunan gemilerine yönelik taciz saldırıları, işgalden aylar önce, 12 Temmuz 1940'ta Kissamos'taki savaş gemilerine ve yine 31 Temmuz ve 4 Ağustos'ta başlamıştı. Yunan Kraliyet Hava Kuvvetleri sadece 45 avcı uçağı, 24 hafif bombardıman uçağı ve dokuz keşif uçağına sahipti, ancak dağlar, Arnavut çamuru ve RAF'ın gelişi sayısal üstünlüğü ortadan kaldırdı. 30. Filo'nun Blenheim uçakları Ekim ayı sonlarında Atina-Eleusis'e ulaştı ve 80. Filo'nun Gloster Gladiator uçakları Kasım ayında Trikala'ya ilerleyerek düşmana önemli kayıplar verdirdi; on dört Gladiator uçağı Aralık ayında Yunanlılara teslim edildi. İleri üslerdeki kış koşulları, düşmana olduğu kadar hasar da verdi; bu durum, kaybedilen uçak sayısı ile hasar gören uçak sayısı arasındaki orantısızlığa yansıyor.

Sonuç İtalya'nın hava kuvvetleri, yanlış mevsimde ve yanlış arazide başlatılan kara harekatını kurtaramadı ve Arnavutluk üzerindeki hava üstünlüğünü, RAF Gladiator ve Blenheim uçaklarıyla güçlendirilmiş çok daha küçük bir Yunan kuvvetine kaptırdı. Yunanistan ancak Nisan 1941'de Almanya'nın müdahalesiyle düştü; bununla eş zamanlı olarak yürütülen Yugoslavya harekatı İtalya'ya beş uçağa mal oldu.

İngilizce Wikipedia'daki Yunan-İtalyan Savaşı ve Regia Aeronautica hakkındaki makaleler sırasıyla 64 ve 65 İtalyan uçağının kaybedildiğini belirtirken, seferin tamamı için 380 uçak ve başlangıçta 193 savaş uçağı olarak verilen sayı farklı kaynaklarda yer almaktadır; bu sayılar muhtemelen bir çelişki değil, farklı ölçümlerdir.

Uçmak için

Regia Aeronautica

Nerede

Arnavutluk'a ait havaalanları Epir ve Makedonya dağları, Yunan limanları ve Adriyatik Denizi üzerinde; Nisan 1941'den itibaren Yugoslavya üzerinde de faaliyet gösterdi.

Yanında

Almanya, Bulgaristan ve Macaristan

Aykırı

Yunanistan, Birleşik Krallık ve Yugoslavya

Uçak

Fiat CR.42 Falco, Fiat CR.32, Fiat G.50 Freccia, CANT Z.1007 Alcione, Savoia-Marchetti SM.79 Sparviero, Savoia-Marchetti SM.81 Pipistrello

Çıkışlar

—Okunan hiçbir kaynakta Arnavutluk ve Yunanistan harekatına ilişkin toplam sorti sayısına rastlanmadı. Regia Aeronautica, 28 Ekim 1940'tan Nisan 1941'deki Yunanistan'ın teslimiyetine kadar Arnavutluk havaalanlarından sürekli olarak uçuşlar gerçekleştirdi, ancak operasyonel istatistikler erişilebilir ve derlenmiş bir biçimde yayınlanmadı.

Kayıplar

YayınlanmadıKaynaklar, Yunanistan ve Arnavutluk üzerinde 64-65 İtalyan uçağının kaybedildiğini, 495 uçağın hasar gördüğünü ve Nisan 1941'deki on bir günlük Yugoslav harekatında beş uçağın daha kaybedildiğini belirtiyor. Her iki operasyonu da kapsayan tek bir yayınlanmış toplam olmadığı ve iki Yunan rakamı farklı olduğu için herhangi bir sayı girilmemiştir. Okunan hiçbir kaynakta uçak mürettebatı kayıpları yayınlanmamıştır.

Kaynaklar

Yunan-İtalyan Savaşı · Regia Aeronautica (English)

İtalya'nın Britanya'ya yönelik hava saldırısında pay sahibi olabilmesi için gönderilen siyasi bir seferi kuvvetti. Harwich, Felixstowe ve Ramsgate'e gece ve gündüz birkaç hava saldırısı düzenledi ve Manş Denizi üzerinde birkaç avcı uçağıyla tarama uçuşu yaptı.

İtalyan Hava Kuvvetleri (Corpo Aereo Italiano), 10 Eylül 1940'ta Hava Kuvvetleri Generali Rino Corso Fougier komutasında, Milano'daki 1a Hava Filosu'ndan yararlanılarak kuruldu ve bombardıman uçakları 25 Eylül'de Melsbroek'e ulaştı. 13° ve 43° Stormo, çift motorlu Fiat BR.20 Cicogna bombardıman uçakları kullanırken; 18° Gruppo'nun 50 adet Fiat CR.42 Falco çift kanatlı uçağı Ursel'de ve 20° Gruppo'nun 45 adet Fiat G.50 Freccia tek kanatlı uçağı Maldegem'de konuşlanmıştı; her iki Grup da 56° Stormo'ya bağlıydı. 172a Filosu, CANT Z.1007bis keşif uçakları ve Caproni Ca.133 nakliye uçakları sağladı. 24-25 Ekim gecesi Harwich ve Felixstowe'ye yapılan ilk baskın, tek bir atış bile yapılmadan üç BR.20 uçağının kaza sonucu kaybına neden oldu. 29 Ekim'de on beş BR.20 Ramsgate'e saldırdı ve uçaksavar ateşiyle ağır hasar gördü. 11 Kasım'da yaklaşık kırk avcı uçağıyla birlikte on beş bombardıman uçağı Harwich'e doğru ilerledi ve önlendi: üç BR.20 ve iki avcı uçağı düşürüldü ve yirmiden fazla İtalyan havacı öldü, yaralandı veya kayboldu. 23 Kasım'da 29 avcı uçağı South Foreland'a doğru ilerledi ve iki CR.42'yi Spitfire'lara kaptırdı. İtalyan pilotlar, CR.42'nin RAF'ın sahip olduğu her şeyden daha iyi manevra kabiliyetine sahip olduğunu iddia ettiler ki bu doğruydu ve konunun dışındaydı.

Sonuç Kısa, sonuçsuz ve utanç verici bir görevlendirme. Fiat BR.20 Cicogna'nın bu iş için ne menzili ne de bomba yükü vardı, Fiat CR.42 Falco, Hurricane ve Spitfire'larla karşı karşıya kalan bir çift kanatlı uçaktı ve Fiat G.50 Freccia'nın da adını hak edecek bir telsizi yoktu. Sadece 11 Kasım 1940'ta üç bombardıman uçağı ve iki avcı uçağı düşürüldü. Bombardıman uçakları ve CR.42'ler Ocak 1941'de, son G.50'ler ise Nisan ortasında evlerine döndüler.

Uçmak için

Regia Aeronautica

Nerede

Alman işgali altındaki Belçika'da bulunan üç havaalanı - Melsbroek, Ursel ve Maldegem - Kuzey Denizi üzerinden Essex ve Kent kıyılarına doğru uçuyor.

Yanında

Almanya

Aykırı

Birleşik Krallık

Uçak

Fiat BR.20 Cicogna, Fiat CR.42 Falco, Fiat G.50 Freccia, CANT Z.1007bis Alcione, Caproni Ca.133

Çıkışlar

—Yayınlanan hiçbir toplam, çift sayımı içermemektedir. İngilizce Wikipedia'daki Corpo Aereo Italiano hakkındaki makale, Ekim 1940 ile Ocak 1941 arasında 454 taarruz ve 480 savunma savaş uçağı sortisi (ikincisi 113 bombardıman uçağı eskort sortisi içeriyor) ve Ocak ile Nisan 1941 arasında Fiat G.50'ler tarafından gerçekleştirilen 662 savunma sortisi ile Ekim ve Aralık 1940 arasında Harwich bölgesinde 44,87 ton bomba bırakan 97 bombardıman uçağı sortisi vermektedir. Eskort sortileri bu kategorilerden birinin içinde sayıldığından ve kategoriler farklı şekilde tanımlandığından, bunların eklenmesi yanlış bir toplam oluşturacaktır.

Kayıplar

36 uçak · 43 ölüİngilizce Wikipedia'daki Regia Aeronautica makalesinde verilen rakamlara göre, toplamda 36 uçak kaybedildi; bunların 26'sı düşman saldırısı sonucu değil, kaza sonucu kaybedildi ve 43 mürettebat üyesi hayatını kaybetti. Aynı kaynak, tüm görev süresi boyunca teyit edilmiş hiçbir hava-hava zaferi kaydı da tutmuyor.

Kaynaklar

Corpo Aereo Italiano · Regia Aeronautica (English)

Savaşın ana faaliyetleri şunlardı: çöl ordusuna yakın destek ve savaş uçağı koruması sağlamak, Malta'yı üç yıl boyunca bombalamak, Mihver devletlerinin Libya'ya giden konvoylarına eşlik etmek ve İngiliz savaş gemileri ile ticaret gemilerine karşı torpido bombardımanı harekatı yürütmek.

İlk bombalar, savaş ilanından bir gün sonra, 11 Haziran 1940'ta Malta'ya düştü: 55 bombardıman uçağı ve 21 avcı uçağı üç havaalanına 142 bomba bıraktı. Libya'da, 5a Hava Filosu, Eylül 1940'ta Mısır'a ilerleyişi desteklemek için yaklaşık 300 kullanılabilir uçak topladı ve 7 Aralık'ta Pusula Operasyonu sırasında bir RAF havaalanı saldırısında 39 uçağını yerde kaybetti. Mayıs ve Haziran 1942'de Bir Hakeim üzerinde Macchi C.202 Folgore, yanındaki Bf 109'lardan daha iyi bir şekilde, 4,4'e 1'lik bir düşürme-kayıp oranı elde etti. En belirgin İtalyan katkısı, 25 Temmuz 1940'tan itibaren Albay Moioli komutasında Savoia-Marchetti SM.79 Sparviero'da kurulan torpido filoları olan aerosiluranti'lerdi. 18 Eylül 1940'ta HMS Kent'e ve 8 Ekim'de HMS Liverpool'a hasar verdiler ve 1941'de 42.373 tonluk dokuz gemiyi batırdılar ve 75.841 tonluk on iki gemiye hasar verdiler. Haziran 1942'deki Harpoon Operasyonu'na karşı üç isabet için yüzden fazla torpido fırlattılar, bunlardan biri HMS Bedouin destroyerini batırdı; Ağustos ayındaki Pedestal'e karşı HMS Foresight destroyerini ve MV Deucalion ticaret gemisini batırdılar. 1943'e gelindiğinde, arızalı torpidolar ve radar donanımlı refakat gemileri, mürettebatın hayatta kalma şansını yaklaşık üç göreve düşürmüştü.

Sonuç İtalya Akdeniz hava savaşını aniden değil, yavaş yavaş kaybetti. Malta üç yıl boyunca bombalandı ve asla etkisiz hale getirilemedi; Libya'ya giden konvoy yolu kesildi; Müttefiklerin sayıca üstünlüğü ve uçak kalitesinin yetersizliği nedeniyle çöl ordusu hava desteğini kaybetti. Tunus Mayıs 1943'te, Sicilya ise Temmuz'da düştü ve ateşkes ilan edildiğinde Regia Aeronautica'nın yaklaşık yarısı kullanılabilir durumda olan 1200 uçağı kalmıştı.

Akdeniz'deki İtalyan kayıp toplamları, Regia Aeronautica'nın savaş zamanındaki küresel rakamlarından net bir şekilde ayrılamaz ve Malta kayıp rakamları, İtalya'nın o dönemde kabul ettiği rakamlarla daha sonraki derlemeler arasında farklılık göstermektedir. Bir Hakeim takas oranı, İtalyanların iddiasıdır.

Uçmak için

Regia Aeronautica

Nerede

Libya, Mısır, Tunus, Sicilya, Sardinya, Pantelleria ve Oniki Adalar, Batı Çölü üzerinden, Malta ve Orta Akdeniz konvoy güzergahları.

Yanında

Almanya ve Vichy Fransası

Aykırı

Birleşik Krallık, Amerika Birleşik Devletleri, Avustralya, Güney Afrika, Yeni Zelanda, Özgür Fransa ve Yunanistan

Uçak

Savoia-Marchetti SM.79 Sparviero, Savoia-Marchetti SM.84, CANT Z.1007 Alcione, CANT Z.506B Airone, Fiat CR.42 Falco, Fiat G.50 Freccia, Macchi C.200 Saetta, Macchi C.202 Folgore, Macchi C.205 Veltro, Reggiane Re.2001 Falco II, Reggiane Re.2002 Ariete, Breda Ba.65, Caproni Ca.309, IMAM Ro.37

Çıkışlar

—Toplam harekat sayısı bulunamadı. İki kısmi rakam kesindir: 11 Haziran 1940'tan yıl sonuna kadar Malta'ya karşı 7.410 İtalyan sortisi düzenlenmiş ve yaklaşık 550 ton bomba atılmıştır; Şubat ve Mart 1942'de ise Alman çabalarını desteklemek amacıyla Malta üzerinde 2.455 İtalyan sortisi gerçekleştirilmiştir. Savoia-Marchetti SM.79 torpido filoları 1941'de 225, 1943'te ise 221 sorti gerçekleştirmiştir.

Kayıplar

YayınlanmadıTüm cepheyi kapsayan ve Regia Aeronautica'nın savaş zamanındaki toplam kaybından ayrı tutulabilecek bir rakam bulunamadı. Sadece Malta için bile, İtalya 1940 yılında 23 bombardıman uçağı ve 12 avcı uçağı kaybettiğini, 187 bombardıman uçağı ve yedi avcı uçağının hasar gördüğünü, Ocak ve 8 Kasım 1942 tarihleri arasında çatışmalarda 100 uçağın daha kaybedildiğini ve Malta Kuşatması kayıp tablosuna göre ada üzerinde 175 İtalyan uçağının kaybedildiğini kabul etti. Regia Aeronautica'nın 10 Haziran 1940 ile 8 Eylül 1943 tarihleri arasında tüm cephelerdeki toplam kaybı, kaynağa bağlı olarak 5.201 veya 6.483 uçak olarak verilmektedir.

Kaynaklar

Malta Kuşatması (II. Dünya Savaşı) · İkinci Dünya Savaşı'nda Malta (İmparatorluk Savaş Müzeleri) · Savoia-Marchetti SM79 · Batı Çölü harekatı · Regia Aeronautica (English) · Regia Aeronautica (İtalyanca)

Keşif faaliyetleri, Sudan, Kenya ve Aden'deki İngiliz üslerinin bombalanması, Kızıldeniz konvoylarına saldırılar ve Süveyş Kanalı İtalyan trafiğine kapatıldıktan sonra takviye edilemeyen izole bir koloninin savaş uçaklarıyla savunulması.

Haziran 1940'ta Addis Ababa'daki General Pietro Pinna komutasındaki birlik, 183'ü ön cephede ve 140'ı yedekte olmak üzere toplam 323 uçağa sahipti; yedek uçakların çoğu kullanılamaz durumdaydı ve kara cephelerine karşılık gelen üç sektör komutanlığına ayrılmıştı. Altı filo Caproni Ca.133 hafif bombardıman uçakları, yedi filo Savoia-Marchetti SM.81 Pipistrello, iki filo ise SM.79 Sparviero uçaklarını kullanıyordu; dört avcı filosu 36 adet Fiat CR.32 ve CR.42 uçağını paylaşıyordu ve bir keşif filosu da IMAM Ro.37 uçaklarını kullanıyordu. Savaşın başlangıcında stoklar 10.700 ton havacılık yakıtı, 5.300 ton bomba ve 8.620.000 mermiydi ve daha fazlası olmayacaktı. Kadro deneyimliydi - birçoğu İspanya İç Savaşı gazisiydi - ve İkinci Dünya Savaşı'nın en seçkin çift kanatlı savaş uçağı pilotu, 412a Filosu'ndan Yüzbaşı Mario Visintini'yi yetiştirdi; Visintini, tamamı Fiat CR.42 ile olmak üzere on altı kesin zaferle anılmaktadır. Visintini, Keren üzerinde bir Hurricane uçağını düşürdükten saatler sonra, kötü hava koşullarında düşürülen kanat arkadaşını ararken Nefasit yakınlarındaki Bizen Dağı'na çarptığında hayatını kaybetti.

Sonuç Coğrafi engeller nedeniyle boğulmuş bir hava kuvveti. İtalya'dan bağlantısı kesilen Comando Aeronautica AOI, ayda sadece on beş kadar ağır hasarlı uçağı ve motoru onarabiliyor ve diğer uçakların uçmasını sağlamak için parça parça uçaklar kullanmak zorunda kalıyordu. Cephedeki uçak sayısı 31 Ocak 1941'de 183'ten 67'ye, Şubat sonunda 42'ye ve Nisan ayında on üç kullanılabilir uçağa düştü. Doğu Afrika'daki son İtalyan uçağı olan bir Fiat CR.42, 24 Ekim 1941'de düşürüldü.

Doğu Afrika harekatı makalesinde başlangıç gücü 323 uçak olarak, Regia Aeronautica makalesinde ise 195 savaş uçağı artı 25 nakliye uçağı olarak verilmiştir; aradaki fark muhtemelen cephede kullanılabilir güç ile toplam varlıkları arasındaki farktır. Visintini'nin puanı bazı kaynaklarda on altı, diğerlerinde ise yirmi olarak doğrulanmıştır.

Uçmak için

Regia Aeronautica

Nerede

Eritre, Etiyopya ve İtalyan Somaliland'ı, Sudan, Kenya, İngiliz Somaliland'ı, Aden ve Kızıldeniz konvoy güzergahına karşı uçuşlar gerçekleştiriyor.

Yanında

Müttefik hava kuvvetleri yok.

Aykırı

Birleşik Krallık, Güney Afrika, Hindistan, Avustralya, Özgür Fransa, Etiyopya Arbegnoch ve Belçika

Uçak

Fiat CR.32, Fiat CR.42 Falco, Caproni Ca.133, Savoia-Marchetti SM.79 Sparviero, Savoia-Marchetti SM.81 Pipistrello, IMAM Ro.37, Savoia-Marchetti S.73, Caproni Ca.148, Fokker F.VII

Çıkışlar

—Doğu Afrika harekatı için toplam sorti sayısı bulunamadı. Okunan kaynaklardaki azalan faaliyetin en iyi göstergesi, Regia Aeronautica'nın Ekim 1940'ta Kızıldeniz konvoylarına sadece altı saldırı düzenleyebilmesi ve 4 Kasım'dan sonra hiç saldırı düzenleyememesidir.

Kayıplar

250 uçakİngilizce Wikipedia'daki Doğu Afrika harekatı hakkındaki makalede verilen rakama göre, tüm harekat boyunca yaklaşık 250 uçak kaybedildi; bunların çoğu vurulmak yerine yerde imha edildi, parçalarına ayrıldı veya terk edildi. Sadece çatışmaların ilk üç ayı için Regia Aeronautica makalesi 84 uçak kaybı, 143 mürettebat üyesinin ölümü ve 71 yaralı olduğunu belirtiyor. Mürettebat ölümlerine ilişkin harekat toplamı bulunamadığı için buraya girilmemiştir.

Kaynaklar

Doğu Afrika Seferi (II. Dünya Savaşı) · Mario Visintini · Regia Aeronautica (English)

Alpler boyunca iki hafta süren bir taarruzu desteklemek amacıyla Fransız havaalanları, limanları ve Alp tahkimatlarının bombalanması ve Korsika, Tunus ve Bizerte'ye uzun menzilli saldırılar düzenlenmesi.

İtalya 10 Haziran 1940'ta savaş ilan etti ve batıdaki çatışmalar 25 Haziran'daki ateşkesine kadar sürdü. Üç hava komutanlığı bu savaşı yürüttü: Kuzey İtalya'da en güçlü olan ve Alpler cephesini destekleyen 1a Hava Filosu; Sicilya, Pantelleria ve Sardinya'da Malta ve Kuzey Afrika'ya bakan 2a Hava Filosu; ve orta İtalya'da Fransız kıyıları açıklarındaki gemilere karşı 3a Hava Filosu, güneydoğuda ise Tunus'a karşı deniz uçaklarıyla uçan 4a Hava Bölgesi. Malta, 11 Haziran'da sabah 55, öğleden sonra ise 38 bombardıman uçağı tarafından saldırıya uğradı. 13 Haziran'dan itibaren İtalyan bombardıman uçakları Fransız havaalanlarını, limanlarını ve şehirlerini vurdu ve 17 Haziran'da Marsilya'nın merkezine yapılan bir saldırıda 143 kişi öldü ve 136 kişi yaralandı. 22-23 Haziran gecesi on iki Savoia-Marchetti SM.81, İskenderiye'ye ilk İtalyan saldırısını gerçekleştirdi. En şiddetli hava çatışmaları 15 Haziran'da güney Fransa üzerinde yaşandı; bu sırada bir Fiat BR.20 Cicogna ve birkaç Fiat CR.42, Dewoitine D.520'ler ve Bloch MB.151'ler tarafından düşürüldü. İtalyan keşif birlikleri, Fransız uçak gücünü genel olarak büyük ölçüde abartmıştı.

Sonuç Regia Aeronautica on hava zaferi ve yerde kırk Fransız uçağının imha edildiğini iddia etti ve Fransız Hava Kuvvetleri Alpler'de ciddi bir mücadele verebilecek durumda değildi. Buna karşılık, tahkim edilmiş mevzilere yönelik bombalama isabet oranı düşüktü, kara kuvvetleriyle koordinasyon yetersizdi ve Kuzey Afrika'dan kalkan Fransız bombardıman uçakları Cagliari, Trapani ve Palermo'ya saldırdı; Trapani'de yirmi, Palermo'da ise yirmi beş sivili öldürdü.

Uçmak için

Regia Aeronautica

Nerede

Kuzey İtalya ve Sardinya'daki üsler, Alpler cephesi, Côte d'Azur, Korsika ve Tunus'u kontrol altına aldı; aynı zamanda Malta ve İskenderiye'ye ilk baskınlar düzenlendi.

Yanında

Almanya

Aykırı

Fransa ve Birleşik Krallık

Uçak

Savoia-Marchetti SM.79 Sparviero, Savoia-Marchetti SM.81 Pipistrello, Fiat BR.20 Cicogna, Fiat CR.42 Falco, Breda Ba.88, CANT Z.506B Airone

Çıkışlar

716İngilizce Wikipedia'daki Regia Aeronautica makalesinde Haziran 1940 harekatı için verilen rakama göre, 716 bombardıman görevi gerçekleştirilmiş ve 276 ton mühimmat bırakılmıştır. Daha dar bir ölçüm aynı hikayeyi daha iyi anlatır: 21-24 Haziran tarihleri arasında Alp tahkimatlarına karşı gerçekleştirilen 285 bombardıman sortisinden sadece 115'i hedefini bulmuş ve 80 ton bomba bırakmıştır.

Kayıplar

10 uçak · 24 ölüHava muharebesinde on uçak kaybedildi ve 24 mürettebat hayatını kaybetti. Bu rakam yalnızca muharebe kayıplarını kapsamakta olup kazaları veya hurdaya ayrılan uçakları içermemektedir ve harekat iki haftadan biraz fazla sürmüştür.

Kaynaklar

İtalya'nın Fransa'yı işgali · Regia Aeronautica (English)

Beş günlük işgali desteklemek için ezici bir güç gösterisi: keşif, ana şehirlerin havadan gözlemlenmesi ve teslimiyet bildirilerinin atılması. Hava direnişi veya stratejik bombardıman olmadı.

Plan, nihayetinde 50.000 askeri desteklemek için 400 uçak ve 51 deniz birimi öngörüyordu; ancak General Alfredo Guzzoni komutasında yaklaşık 22.000 asker karaya çıktı ve 400 uçak da havadan destek sağladı. Arnavut direnişi zayıf ve koordinasyonsuzdu; Kral Zog'un dağ savunması, kendi ordusuna yerleştirilmiş İtalyan danışmanlar tarafından sessizce sabote edilmişti. Hava kuvvetlerinin görevi neredeyse tamamen psikolojikti: üç ana kasaba üzerinde yüzlerce uçak broşür yağdırıyor ve sahil yolunun üzerinde sürekli görünür bir varlık sergiliyordu. Paraşüt indirme ve bombalama harekatı kaydedilmemiştir. Okunan kaynaklarda kullanılan uçak tipleri belirtilmediğinden, burada tahmin edilmek yerine listelenmemiştir. Önemli olan altyapıydı: Nisan 1939'dan itibaren Regia Aeronautica'nın Adriyatik'in doğu tarafında ileri üsleri vardı ve bunlardan doğan Comando Aeronautica Albania, Ekim 1940'tan itibaren Yunanistan harekatının tüm yükünü taşıyacaktı.

Sonuç Arnavutluk, 7-12 Nisan 1939 tarihleri arasında işgal edildi ve Viktor Emmanuel III, Arnavutluk tacını aldı. Regia Aeronautica (Avustralya Hava Kuvvetleri) için bu operasyon, düşman olmadan yapılan bir prova niteliğindeydi ve rolü daha sonra sınırlı olarak tanımlandı. Devraldığı Arnavutluk havaalanları, on sekiz ay sonra Yunanistan'ın işgali için üs haline geldi; bu da operasyonun hava kuvvetleri için gerçek önemini ortaya koymaktadır.

Uçmak için

Regia Aeronautica

Nerede

Tiran, Durrës, Avlonya ve Arnavutluk kıyı ovası üzerindeki Otranto Boğazı boyunca uzanan Apulian hava alanları.

Yanında

Müttefik hava kuvvetleri yok.

Aykırı

Arnavutluk

Uçak

—

Çıkışlar

—Kaç sorti yapıldığına dair bir rakam bulunamadı. Kaydedilen bilgiye göre, operasyona tahsis edilen yaklaşık 400 uçaktan 100'ü Tiran, Durrës ve Vlorë üzerinde uçarak halka teslim olmaları gerektiğini bildiren broşürler attı.

Kayıplar

YayınlanmadıOkunan kaynaklarda İtalyan hava kayıplarına dair herhangi bir kayıt bulunmamaktadır. Arnavutluk'un fiilen hava savunması yoktu; meydana gelen çatışmalar Durrës'te yaşandı ve burada Binbaşı Abaz Kupi ve deniz çavuşu Mujo Ulqinaku komutasındaki yaklaşık 500 savunmacı, deniz topçu ateşine karşı birkaç saat boyunca direndi. Operasyondaki toplam İtalyan kayıp iddiaları, bağımsız tahminlere göre 12-25 ölüden 700'e kadar değişmektedir, ancak bunlar kara ve deniz rakamlarıdır, hava kayıpları değil.

Kaynaklar

İtalya'nın Arnavutluk'u işgali · Regia Aeronautica (English)

Milliyetçiler için savaşan tam teşekküllü bir seferi hava kuvveti: savaş uçağı koruması, yakın destek, gemi karşıtı saldırılar ve Cumhuriyetçi şehirler ve limanlara karşı sürekli bir bombalama kampanyası.

İtalyan uçakları Ağustos 1936'da İspanya'ya doğru yola çıkmaya başladı ve Aviazione Legionaria (Lejyoner Havacılık Birliği) 28 Aralık 1936'da resmen kuruldu ve 10 Mart 1939'a kadar görev yaptı. Toplamda 764 uçak tedarik edildi; bunlar arasında 376 Fiat CR.32 avcı uçağı, 100 Savoia-Marchetti SM.79 Sparvieri, 84 Savoia-Marchetti SM.81 Pipistrelli, 25 IMAM Ro.41 ve 23 Breda Ba.65 yer saldırı uçağı bulunuyordu ve yaklaşık 6.000 havacılık personeli görev yapıyordu. Komutanları arasında Ruggero Bonomi, Vincenzo Velardi, Mario Bernasconi, Giuseppe Maceratini ve Adriano Monti yer alıyordu. Özellikle Mallorca'daki Son Bonet'te konuşlanmış 21° Stormo da Bombardamento Pesante ve 251a ile 252a Squadriglia "Pipistrelli delle Baleari" gibi ağır bombardıman birlikleri, İspanya'nın doğu kıyılarını kolayca ulaşılabilir hale getirdi. İtalyan bombardıman uçakları, Nisan 1937'de Condor Lejyonu'nun şehre saldırısından önce Guernica'daki Renteria köprüsünü vurdu ve 1938'de Balear Adaları merkezli Savoia-Marchetti birliklerini kötü şöhretli hale getiren Barselona, Alicante, Granollers ve Valencia'ya karşı harekatlar düzenledi. Lejyonerler ayrıca 224 geminin imha edildiğini iddia etti; bunların 115'i İspanyol ve 51'i yabancı ticaret gemisi uçaklara atfedildi.

Sonuç İspanya, Regia Aeronautica'nın öz imajının şekillendiği ve yanlış derslerinin çoğunun kaynağıydı. Fiat CR.32, rakiplerin zayıf olduğu bir savaşta üstünlük sağladı ve Roma'yı manevra kabiliyeti yüksek çift kanatlı savaş uçağının hala bir geleceği olduğuna ikna etti; dört yıl sonra bu inanç çok sayıda İtalyan pilotun ölümüne yol açtı. Bombardıman uçağı filosu şehirleri ve limanları vurmayı öğrendi ve stratejik etki hakkında İngiltere ile temas sonrasında geçerliliğini yitiren sonuçlar çıkardı.

Zafer iddiaları oldukça abartılıdır. İtalyan resmi raporları, İngilizce kaynaklarda 943 düşman uçağının imha edildiğini, İtalyanca kaynaklarda ise 903'ün imha edildiğini belirtirken, İtalyanca Wikipedia makalesi gerçekçi rakamın yaklaşık 500 olduğunu belirtiyor; İngilizce Regia Aeronautica makalesi de yaklaşık 500 diyor. Personel kayıpları, Aviazione Legionaria sayfasında 171 ölü olarak verilirken, Regia Aeronautica sayfasında yaklaşık 200 uçuş personeli olarak belirtiliyor; bu fark muhtemelen yer ekibinin dahil edilip edilmemesine bağlıdır.

Uçmak için

Regia Aeronautica

Nerede

İspanya anakarası ve Balear Adaları, özellikle Mallorca'daki Son Bonet, bombardıman uçağı filosu için Aragon ve Ebro cepheleri ile Barselona'dan Valensiya'ya kadar Akdeniz kıyıları üzerinde uçuşlar gerçekleştiriyordu.

Yanında

Milliyetçi İspanya ve Almanya

Aykırı

İspanya Cumhuriyeti, Sovyetler Birliği ve Uluslararası Tugaylar

Uçak

Fiat CR.32, Savoia-Marchetti SM.79 Sparviero, Savoia-Marchetti SM.81 Pipistrello, IMAM Ro.41, Breda Ba.65, IMAM Ro.37

Çıkışlar

5,318İngilizce Vikipedi'deki Aviazione Legionaria makalesinde ve İtalya'nın İspanya'ya askeri müdahalesi hakkındaki makalede (ikincisi Sadkovich'e atıfta bulunuyor) tekrarlanan rakamlara göre, 135.265 uçuş saatinde 5.318 operasyon gerçekleştirilmiş. Aynı rakamlara göre 728 baskında 11.524 ton bomba atılmış.

Kayıplar

86 uçak · 171 ölüÇatışmada 86 uçak imha edildi veya düşürüldü; bunların 74'ü avcı uçağı, sekizi bombardıman uçağı, ikisi yer saldırı uçağı ve ikisi keşif uçağıydı. 171 İtalyan hava personeli öldü ve 192'si yaralandı. İtalyanca Wikipedia makalesi toplam 186 uçak kaybı veriyor; 86'sı muharebede, 100'ü ise kazalar ve diğer nedenlerden dolayı kaybedildi. Dolayısıyla burada girilen rakam sadece muharebe kayıplarını göstermektedir.

Kaynaklar

Aviazione Legionaria · İtalya'nın İspanya'ya askeri müdahalesi · Regia Aeronautica (English) · Regia Aeronautica (İtalyanca)

Keşif, yakın destek, Etiyopya birliklerinin ve su noktalarının engellenmesi ve birliklere ve sivillere karşı havadan hardal gazı atılması. Neredeyse hiç karşıt hava kuvveti olmaması nedeniyle, sınırsız bir hava topçusu gibi faaliyet gösterdi.

Mussolini, 28 Aralık 1935'te kimyasal silahların kullanımına izin verdi ve Regia Aeronautica (İtalyan Hava Kuvvetleri) hemen hardal gazı püskürtmeye ve bırakmaya başladı; İtalya'nın imzaladığı Cenevre Protokolü'nü açıkça ihlal ederek, sonraki dört ay içinde yaklaşık 330 ton gaz saldı. Sadece 22 Aralık 1935 ile 18 Ocak 1936 tarihleri arasındaki Noel saldırısı sırasında Tigray'a 2.000 kuintalden fazla gaz düştü. Kullanılan uçaklar, 1930'ların başlarındaki sömürge tipi uçaklardı - Caproni Ca.97, Ca.101 ve Ca.133 üç motorlu uçaklar, Savoia-Marchetti SM.81 Pipistrelli, IMAM Ro.1 ve Ro.37 keşif çift kanatlı uçaklar - dokuz hizmete hazır nakliye uçağı ve üç eski Potez 25 çift kanatlı uçağa sahip düşmana karşı uçuruldu. Etiyopyalıların kayda değer bir uçaksavar silahı yoktu, bu nedenle kayıplar çoğunlukla tüfek ateşi, iniş yapacak yer olmayan arazide motor arızası ve dağlık bölgenin hava koşullarından kaynaklanıyordu. İşgalden sonra hava kuvvetleri bölgede kaldı: Ekim 1936'da kolonide 8.600 havacılık personeli ve 250 uçak vardı ve Ocak 1937'de gerillalara karşı 126 ton bomba atılmaya devam ediyordu.

Sonuç İtalya, 5 Mayıs 1936'da Addis Ababa'yı ele geçirdi ve hava kuvvetleri, Etiyopya gerillalarına karşı kara birliklerini desteklemeye on üç ay daha devam etti. Bu harekat 72 uçak ve 122 mürettebatın kaybına mal oldu ve Regia Aeronautica'ya, hava kuvvetleri olmayan bir düşmana karşı yapılan savaşın test etmediği bir verimlilik ünü kazandırdı. Ayrıca İtalya'yı 1925 Cenevre Protokolü'nü ihlal etmiş bir duruma düşürdü.

Savaşla ilgili İngilizce Wikipedia makalesinde görevlendirilmiş uçak sayısı 595 olarak verilirken, Regia Aeronautica hakkındaki makalede Eritre ve Somali'den faaliyet gösteren 386'ya kadar uçak olduğu belirtiliyor; daha büyük rakam muhtemelen sömürge nakliye uçakları ve yedekler de dahil olmak üzere harekat alanındaki tüm uçakları kapsıyor.

Uçmak için

Regia Aeronautica

Nerede

Eritre ve İtalyan Somaliland'ındaki hava alanları, Tigray dağlık bölgeleri, Ogaden ve Addis Ababa yolu üzerinde uçuyor.

Yanında

Müttefik hava kuvvetleri yok.

Aykırı

Etiyopya İmparatorluğu

Uçak

Caproni Ca.133, Caproni Ca.101, Caproni Ca.97, Savoia-Marchetti SM.81 Pipistrello, IMAM Ro.37, IMAM Ro.1

Çıkışlar

—Harekât için toplam sorti sayısı bulunamadı. Bunun yerine bireysel eylemler kaydedildi: 18 Kasım 1935'te Etiyopya güçlerine saldıran yirmi uçak; 3 ve 4 Mart 1936'da 63.600 kilogram patlayıcı, hardal gazı ve yangın bombası atan 120 savaş uçağı ve bombardıman uçağı; ve 4 Nisan 1936'da geri çekilen Etiyopya birliklerine gaz dahil 700 kuintal bomba atıldı.

Kayıplar

72 uçak · 122 ölüİngilizce Wikipedia'daki Regia Aeronautica makalesinde yer alan rakama göre, 72 uçak ve 122 mürettebat kaybedildi. Etiyopya İmparatorluk Hava Kuvvetleri'nin on beş nakliye uçağından dokuzunun hizmete hazır olduğu göz önüne alındığında, bu kayıpların neredeyse tamamı hava muharebesinden ziyade yer ateşi, kaza ve arazi koşulları nedeniyle meydana gelmiştir.

Kaynaklar

İkinci İtalyan-Etiyopya Savaşı · Regia Aeronautica (English) · Regia Aeronautica (İtalyanca)

Çok uzak mesafelerden keşif ve irtibat kurma, Senussi kamplarını, kuyuları ve kaçan sivilleri bombalama ve makineli tüfekle tarama ve yaklaşık 1930'dan itibaren Bedevi köylerine karşı hardal gazı atma.

İkinci İtalyan-Senussi Savaşı, 26 Ocak 1923'ten 24 Ocak 1932'ye kadar sürdü ve genç Regia Aeronautica'nın en uzun süreli kesintisiz operasyonel taahhüdü oldu; hizmet, savaşın başlamasından iki ay sonra, 28 Mart 1923'te ordudan bağımsız hale geldi. General Pietro Badoglio, Bedevilere karşı kimyasal savaş yetkisini verdi ve gezgin Knud Holmboe, 1930 baharında kabile köylerinin hardal gazıyla bombalandığını kaydetti. 27 Mart 1930'dan itibaren Sirenayka vali yardımcısı olan Rodolfo Graziani yönetiminde, hava kuvvetleri kasıtlı bir sürgün ve açlık kampanyasının aracı haline geldi: İtalyan birlikleri 1931'de Kufra vahasına ulaştığında, Senussi mültecileri açık çöle kaçarken uçaklar tarafından bombalandı ve makineli tüfeklerle tarandı. Somali'deki çaba buna kıyasla çok küçüktü — Vali Cesare De Vecchi yönetimindeki 1925-1927 Sultanlıklar Seferi'nde İtalyan savaş düzeninde üç uçak listelenmişti — ancak model aynıydı. Okunan kaynaklarda uçak tipleri belirtilmediğinden, tahminler yerine hiçbir uçak tipi listelenmemiştir.

Sonuç Libya'nın yeniden fethi, 24 Ocak 1932'de Senussi direnişinin yok edilmesiyle tamamlandı ve Ömer el-Mukhtar Eylül 1931'de idam edildi. Somali sultanlıkları 1925 ile 1927 yılları arasında boyun eğdirildi. Hava kuvvetleri için bu seferler, sömürge havacılık doktrininin -hareketlilik, terör ve vahaların cezalandırılması- şekillendiği ve Etiyopya'dan üç yıl önce İtalyan uçaklarından ilk kez kimyasal silahların kullanıldığı seferlerdi.

Bu harekatlar, hava kuvvetleri tarafındaki erişilebilir kaynaklar açısından yetersizdir. Kontrol edilebilecek materyallerde birlik tanımlamaları, uçak tipleri, sorti sayıları ve kayıp rakamları yer almamaktadır ve mevcut rakamlar da hava kuvvetlerinin harekatlardaki rolünden ziyade harekatların tamamını tanımlamaktadır.

Uçmak için

Regia Aeronautica

Nerede

Trablusgarp, Sirenayka ve Fizan, Kufra vahasına kadar derin Sahra dahil; ve kuzey İtalya Somaliland'ındaki Majeerteen ve Hobyo saltanatları.

Yanında

Müttefik hava kuvvetleri yok.

Aykırı

Senussi Düzeni, Libya direnişi, Majeerteen Sultanlığı ve Hobyo Sultanlığı

Uçak

—

Çıkışlar

—Yayınlanmadı. Bu madde için okunabilecek herhangi bir kaynakta Libya veya Somali sömürge harekatlarına ilişkin sorti veya uçuş saati rakamlarına rastlanmadı ve burada da herhangi bir tahmin yapılmadı.

Kayıplar

YayınlanmadıYayınlanmamış. Okunan hiçbir kaynakta 1920'ler ve 1930'ların başlarındaki sömürge harekatlarında İtalyan hava kayıpları belirtilmemiştir. Ayrıca, hava saldırılarından kaynaklanan nüfus kayıpları da ayrıntılı olarak sıralanmamıştır: İkinci İtalo-Senussi Savaşı'ndaki toplam ölüm sayısı 20.000 ile 100.000 arasında tahmin edilmekte olup, Eylül 1933'e kadar kamplarda 100.000 tutukludan yaklaşık 40.000'inin öldüğü belirtilmektedir, ancak hava saldırısına atfedilebilecek pay ayrıştırılamamıştır.

Kaynaklar

Libya'nın Barışlaştırılması (İkinci İtalyan-Senussi Savaşı) · Sultanlıkların Seferi · Corpo Aeronautico Militare (İngilizce)

Statik dağ savaşında topçu gözlemi ve fotoğrafik keşif, Venedik ovasının savaş uçağıyla savunması ve dünyanın ilklerinden biri olan Caproni ağır bombardıman uçaklarıyla stratejik bir bombardıman harekatı.

Corpo Aeronautico Militare, İtalya'nın savaşa girmesinden dört ay önce, 7 Ocak 1915'te, uçak, hava gemisi ve balon taburlarının birleştirilmesiyle kuruldu. Başlangıçta 86 uçakla, bunlardan 75'i on iki filoda operasyonel haldeydi ve 70 nitelikli askeri pilotu ve eğitimde olan yirmi pilotu daha vardı. 1 Eylül 1916'ya kadar 42 filo, 369 pilot, 162 gözlemci ve 123 topçuya sahipti; Haziran 1918'e kadar 65 filo ve dokuz bölükte 770 pilot bulunuyordu. En bilinen figürü olan Binbaşı Francesco Baracca, 70a, 1a ve son olarak 91a Filolarıyla Nieuport ve SPAD uçaklarıyla 34 zafer kazandı ve 19 Haziran 1918'de Montello yakınlarında alçak irtifa bombardımanı sırasında kara ateşiyle öldürüldü. En teatral operasyonu, 9 Ağustos 1918'de Viyana üzerinde gerçekleştirilen uçuştu. 87a Squadriglia "La Serenissima"ya ait on bir Ansaldo SVA hava gemisi, 2 ve 8 Ağustos'taki başarısızlıkların ardından, Gabriele D'Annunzio tarafından yazılan 50.000 ve Ugo Ojetti tarafından yazılan 350.000 Almanca broşürü atmak için Due Carrare'den 1200 kilometreden fazla yol katetti. İtalya ayrıca, Almanya'dan sonra ikinci sırada yer alan yaklaşık 60 hava gemisi filosuna da sahipti.

Sonuç İtalya, savaşı cephede 64 filo ve altı bölük, 78.624 personel ve yaklaşık 600 uçakla tamamladı; büyük ölçüde tarımsal bir ekonomiden 12.000 uçak ve 24.000'den fazla motor üretti. Askeri Havacılık Kolordusu 633 hava zaferi elde etti ve 28 Mart 1923'te bağımsız Regia Aeronautica'nın kurulduğu endüstriyi, doktrini ve subay kadrosunu oluşturdu.

Zafer sayıları ayrıntılarda farklılık gösteriyor: İngilizce Wikipedia makalesi toplamda 633 zaferden bahsederken, İtalyanca makale 600'den fazla düşman uçağının düşürüldüğünü belirtiyor. Her ikisi de dönemin iddia sayılarıdır ve Avusturya-Macaristan'ın kayıp kayıtlarıyla uzlaştırılmamıştır. Viyana'ya ulaşan SVA uçaklarının sayısı, uçuş hakkındaki makalede on bir olarak verilirken, bazılarının geri dönmesi nedeniyle çağdaş bir kaynakta yedi olarak belirtilmiştir.

Uçmak için

Corpo Aeronautico Militare

Nerede

Isonzo ve Piave cepheleri, Trentino, Carso ve Adriyatik; Avusturya-Macaristan üzerinde Pola, Ljubljana ve Viyana'ya kadar uzanan uzun menzilli bombardıman.

Yanında

Birleşik Krallık, Fransa, Amerika Birleşik Devletleri ve Sırbistan

Aykırı

Avusturya-Macaristan ve Almanya

Uçak

Caproni Ca.3, Caproni Ca.5, Ansaldo SVA.5, Nieuport 11, Nieuport 17, SPAD S.VII, SPAD S.XIII, Macchi M.5, Pomilio PE, SAML S.2

Çıkışlar

—Derlenmiş bir biçimde yayınlanmamıştır. Fraschetti ve Gentilli ile Varriale'nin Ufficio Storico dell'Aeronautica Militare yayınlarından yararlanan İtalyanca Vikipedi makalesi, ayrıntılı kuvvet verileri vermektedir ancak savaş için toplam sorti veya görev sayısını vermemektedir ve bu tür bir rakam başka hiçbir yerde bulunamamıştır.

Kayıplar

1.784 kişi öldürüldüİtalyan Vikipedi makalesinde Ufficio Storico kaynaklarına dayanarak verilen rakama göre, 1915 ile 1918 yılları arasında muharebe, kaza ve eğitim sırasında hayatını kaybeden İtalyan hava mürettebatı sayısı 1.784'tür. Kayıp uçak sayısı için karşılık gelen bir toplam bulunamamıştır; hava gemisi kolunda ise on hava gemisi muharebede, dört hava gemisi ise kazalarda kaybedilmiştir.

Kaynaklar

Corpo Aeronautico Militare (İngilizce) · Corpo Aeronautico Militare (İtalyanca) · Francesco Baracca · Viyana üzerinde uçuş

Uçakların ilk askeri kullanımı: düşman hatları üzerinde keşif, topçu mevzilerini belirleme, hava fotoğrafçılığı ve bir uçaktan karadaki bir hedefe yapılan ilk bombalama.

Uçaklar, savaş ilanından bir gün önce, 28 Eylül 1911'de İtalyan seferi birliğine dahil edildi; bu, tarihte ilk kez bombardıman görevleri de bulunan bir kuvvete uçakların atanmasıydı. Dokuz uçak Libya'ya gönderildi: iki Blériot XI iki kişilik, üç Nieuport tek kanatlı, iki Farman çift kanatlı ve iki Etrich Taube tek kanatlı uçak, raporlarını iletmek için kurulan telsiz telgraf istasyonlarıyla desteklendi. 23 Ekim 1911'de Yüzbaşı Carlo Piazza, Blériot uçağıyla Trablus ve Azizia arasındaki Osmanlı hatları üzerinde, tarihte gerçekleştirilen ilk hava keşif görevini gerçekleştirdi; Blériot'un 25 beygir gücünde üç silindirli bir motoru, hiçbir aleti yoktu ve Wright tarzı kanat bükme sistemi vardı. Dokuz gün sonra, 1 Kasım'da, Teğmen Giulio Gavotti, her biri greyfurt büyüklüğünde ve yaklaşık 1,8 kilogram ağırlığında olan dört adet Cipelli el bombasını deri bir kese içinde taşıyarak Taube uçağıyla 183 metre yüksekliğe çıktı ve üçünü Tajura vahasına, birini de Ayn Zara'daki Osmanlı kampına attı. Bu, tarihteki ilk hava saldırısıydı ve Osmanlılar bir hastanenin vurulduğunu protesto ettiler.

Sonuç İtalya savaşı kazandı ve 18 Ekim 1912'de Ouchy Antlaşması ile Libya'yı ele geçirdi. Havacılık birliği, büyüklüğünün çok ötesinde bir öneme sahipti: Varışından altı hafta sonra, savaş tarihinde ilk hava keşif ve ilk hava bombardımanını gerçekleştirdi ve yer ateşiyle düşürülen ilk uçağı ve yakalanan ilk pilotu ortaya çıkardı.

Gavotti'nin kendi mektupları ve daha sonraki anlatımlar, dört el bombasının sırası ve kesin hedefleri konusunda farklılık göstermektedir ve burada uçuşla ilgili hiçbir İtalyan operasyonel kaydına başvurulmamıştır; verilen anlatım, alıntı yapılan kaynakları takip etmektedir.

Uçmak için

Battaglione Aviatori (Regio Esercito)

Nerede

Trablusgarp ve Sirenayka, Trablus, Bingazi ve Derna'dan kalkarak kıyı vahalarındaki Osmanlı ve Senussi mevzilerinin ve arkalarındaki çölün üzerinden uçuyor.

Yanında

Müttefik hava kuvvetleri yok.

Aykırı

Osmanlı İmparatorluğu ve Senussi Tarikatı

Uçak

Blériot XI, Nieuport tek kanatlı uçak, Farman çift kanatlı, Etrich Taube

Çıkışlar

—Filo toplamına dair herhangi bir bilgi yayınlanmadı. Herhangi bir birey için bulunan tek kesin sorti sayısı, savaş zamanında 59 uçuş gerçekleştirdiği için Savoy Askeri Nişanı Şövalye Haçı ile ödüllendirilen Yüzbaşı Riccardo Moizo'ya aittir; bu da yaklaşık on bir ay boyunca dokuz uçaktan oluşan bir müfrezenin temposu hakkında bir fikir vermektedir.

Kayıplar

YayınlanmadıOkuduğumuz kaynakların hiçbirinde kayıp rakamları yayınlanmadı. Kaydedilen şey, Osmanlı birliklerinin tüfekleriyle tarihte ilk kez bir uçağı düşürdüğü ve Moizo'nun 10 Eylül 1912'de düşman toprakları üzerinde motor arızası yaşadığı, zorunlu iniş yaptığı, Arap düzensiz birlikleri tarafından yakalanıp Osmanlı ordusuna teslim edildiği ve savaş esiri olarak tutulan ilk pilot olduğudur. Savaşın sonunda kötü bir fiziksel durumda serbest bırakıldı.

Kaynaklar

İtalyan-Türk Savaşı · Giulio Gavotti · Riccardo Moizo · Dünyanın İlk Savaş Uçağı (Hava ve Uzay Dergisi)