Amerika Birleşik Devletleri, ada hükümeti döneminde, 1919'da Manila'nın güney ucunda bir hava üssü olarak Nichols Havaalanı'nı kurdu. 1941'in sonlarına doğru, Amerikan yığılmasının en yoğun havaalanlarından biri haline geldi: Resmi Gazete'nin Pakistan Hava Kuvvetleri (PAF) tarihçesi, Ağustos 1941'de geliştirilmesi için 2.730.000 sterlin ve Ekim ayında 7.000.000 sterlin daha tahsis edildiğini kaydetmektedir. Wikipedia, garnizonu arasında 20. Hava Üssü Grubu ve 26. Süvari Alayı'ndan bir birliğin bulunduğunu belirtirken; ABD Ordusu'nun resmi tarihi, 8 Aralık'ta Nichols'ta P-40 uçaklarıyla uçan 17. Avcı Filosu'nu göstermektedir.

Louis Morton'ın "Filipinler'in Düşüşü" adlı tarihi eseri, sonrasında yaşananları anlatıyor. Japon deniz bombardıman uçakları 9 Aralık şafak vakti öncesinde Nichols'a saldırdı ve "2 veya 3 P-40'ın yanı sıra diğer uçakların kaybı ve yerdeki tesislerin imhası, Clark baskınının bir önceki gün başlattığı yıkımı tamamladı." 10 Aralık'ta yüksek irtifa bombardıman uçakları Nichols, Nielson ve Del Carmen'e birlikte saldırdı ve savaş uçakları alçak irtifada yerdeki uçakları taradı; bu sırada havaalanı üzerinde uçaksavar ateşi ve savaş uçağı koruması yoktu. Nichols 12 ve 13 Aralık'ta tekrar saldırıya uğradı.

Filipin Ordusu Hava Kuvvetleri'nin kendi savaş uçakları olan 6. Avcı Filosu'nun P-26'ları Nichols'ta değil, Batangas'taydı. Morton'un sayımına göre, bir hafta içinde Amerikan savaş uçağı gücü, hizmette olan 22 P-40 ve birkaç P-35 ile eski P-26'ya kadar azaldı. Nichols, Manila ile birlikte Japonların eline geçti ve 1945'e kadar Amerikan eline geri dönmedi.

Jesús Antonio Villamor, 7 Kasım 1914'te doğdu ve savaş başladığında Filipin Ordusu Hava Kuvvetleri'nin 6. Avcı Filosu'nun komutanı olarak görev yapan bir yüzbaşıydı. Resmi Gazete'nin Filipin Hava Kuvvetleri tarihine göre, filonun Batangas Havaalanı'nda on iki Boeing P-26 uçağı bulunuyordu. 10 Aralık 1941'de Manila üzerindeki bir Japon baskınına karşı filoyu yönetti ve filo dört uçak düşürdü; bunlardan ikisi Villamor'a atfedildi.

İki gün sonra, Wikipedia'nın Batangas üzerinde 27 bombardıman uçağı ve 17 avcı uçağı olarak verdiği bir filoya karşı beş P-26'ya liderlik etti. Kanat arkadaşı Teğmen César Basa vurularak öldürüldü; Floridablanca'daki hava üssü şimdi Basa'nın adını taşıyor. General Douglas MacArthur, 15 Aralık 1941'de Villamor'a Üstün Hizmet Nişanı ve meşe yaprağı kümesi takdim ederek onu Amerikan ödülünü iki kez alan tek Filipinli yaptı. Filipinlilerin iddiaları hiçbir zaman Japon kayıtlarıyla karşılaştırılmadı ve iddia olarak okunmalıdır.

Villamor'un savaşı hava savaşlarıyla bitmedi. Aralık 1942'de USS Gudgeon denizaltısıyla Avustralya'dan yola çıktı ve 27 Ocak 1943'te Negros'a ayak basarak adadaki gerilla güçlerini MacArthur'un karargahına bağlayan "Gezegen Partisi" istihbarat ağını kurdu. Başkan Ramón Magsaysay, 21 Ocak 1954'te ona Cesaret Madalyası verdi. 28 Ekim 1971'de Washington'da öldü. Wikipedia, Nichols'ın onun onuruna yeniden adlandırıldığını söylüyor ancak tarih veya kararname vermiyor ve bu veri seti için de böyle bir belge bulunamadı.

1 Aralık 1989'da Silahlı Kuvvetleri Reform Hareketi'nin (RAM) isyancı subayları, Başkan Corazon Aquino'ya karşı bir darbe girişiminde bulundu. Wikipedia'nın olay özetine göre, ilk hedefleri arasında Manila Körfezi'nin karşısındaki Villamor, Sangley Point ve Cebu'daki Mactan hava üsleri ile Fort Bonifacio ve Camp Aguinaldo'nun bazı bölümleri yer alıyordu.

İsyancıların T-28 Trojan uçakları, Sangley Point'ten kalkarak Malacañang Sarayı ve Camp Crame'i bombaladı. GlobalSecurity'ye göre, sadık güçlere ait F-5A'lar Basa'dan kalkarak Sangley'i taradı ve operasyonda sadık bir pilot olan Binbaşı Danilo Atienza öldürüldü; Sangley şimdi onun adını taşıyor. Belirleyici baskı Filipin güçlerinin dışından geldi: Başkan George HW Bush, isyancı üslerinin üzerinden uçmaları ve isyancı uçakların kalkışını engellemeleri için Clark'tan ABD F-4 Phantom uçaklarına yetki verdi.

Hükümet güçleri 3 Aralık'ta Bonifacio Kalesi'ni geri aldı ve Mactan'daki son isyancılar 9 Aralık'ta teslim oldu. Wikipedia'ya göre ayaklanma boyunca toplam 99 ölü, 50'si sivil ve 570 yaralı vardı. Villamor için bu olaydan çıkarılan ders, hava kuvvetlerinin unutmadığı bir dersti: Başkentteki bir hava üssü, askeri bir kazanım olduğu kadar siyasi bir kazanım da demektir.

Villamor bugün bir karargâh ve terminaldir, savaş uçağı anlamında bir uçuş üssü değildir. Operasyonel birimi, 2 Eylül 2026'da Başkan Ferdinand Marcos Jr.'ın üssün spor salonunda 58. kuruluş yıldönümüne katıldığı, "Mavi Kuşlar" lakaplı 250. Başkanlık Hava Nakliye Kanadı'dır. Inquirer'ın bildirdiğine göre, kanadın görevi, Başkan, Birinci Aile ve ziyaret eden devlet başkanları için güvenli, emniyetli, verimli ve saygın hava taşımacılığı sağlamak ve afetlerde acil durum ve insani yardım uçuşları gerçekleştirmektir; o sabah Marcos, selden etkilenen Zambales ve Pampanga üzerinde başkanlık helikopteriyle uçmuştu.

Üs, on yıllardır küçülüyor. Wikipedia'ya göre, arazisi 1997'de Ninoy Aquino Uluslararası Havalimanı'nın 3. Terminali ve Newport City geliştirme projesi için küçültüldü ve her zaman havalimanının pistlerini paylaştı. Bu da onu bir savaş üssünden ziyade bir vitrin haline getiriyor ve hava kuvvetleri de onu bu amaçla kullanıyor: Hava Kuvvetleri'nin 78. yıldönümü 1 Temmuz 2025'te burada kutlandı ve hava kuvvetleri o yıl Batı Filipin Denizi ve diğer sularda 95 deniz devriye uçuşu ve iç güvenlik operasyonlarını desteklemek amacıyla 12.890 görev gerçekleştirdiğini bildirdi.

26 Ağustos 2026'da, Cumhurbaşkanlığı kanadının hangarı, hava kuvvetlerinin en büyük helikopter programının sonuna sahne oldu: Polonya'daki PZL Mielec tarafından üretilen 32 adet S-70i Black Hawk helikopterinden son yedisinin teslimiyle filo 47'ye ulaştı. Komutan Korgeneral Arthur Cordura, bu satın almanın kapatmayı amaçladığı muharebe helikopterlerindeki kritik açığı hatırlattı; Hava Kuvvetleri Komutanı Tümgeneral Alvin Hate ise, sayıların artık her bölgeye bir helikopter konuşlandırılmasına olanak sağladığını söyledi.