Bisiklet zincirleriyle donatılmış bir tek kanatlı uçak

Fernand Lioré, 1908'den beri uçaklar inşa ediyordu; bunlar arasında Manş Denizi geçişinden sonra Blériot'nun dolup taşan sipariş defterinin bir kısmı da vardı. 1909 yapımı tek kanatlı uçağı tek motorluydu ancak bisiklet zincirleriyle tahrik edilen iki zıt yönde dönen pervanesi vardı. Gençliğinde Lilienthal tarzı bir planörü ağaçlara çarpmış olan elektrik mühendisi Henri Olivier, bir motor tedarik etti ve Daha önce hiç uçmamış olmasına rağmen ilk uçuşu kendisi gerçekleştirdi., Sadece hafif bir kayma ile kurtuldular. 4 Ocak 1911'de bir şirket kurdular. Lioré, LeO baş harflerini ve bir aslan başı amblemini önerdi: leo, Latince'de aslan anlamına gelir.

Bin Bleriot, Moran ve Nieuport

Diğer tasarımcıların uçaklarını üretmenin daha güvenli yolunu seçtiler. Mart 1912'den itibaren Levallois'deki fabrikaları özel sahipler için yaklaşık 100 adet Blériot XI üretti, ardından Morane-Saulnier tiplerinin münhasır üretimini üstlendi ve Nieuport'lar üretti: toplamda yaklaşık bin uçak. Savaş sırasında Nieuport 10 ve 17'ler, Morane-Saulnier N'ler ve Sopwith 1½ Strutter'lar ürettiler. İşçi sayısı 1912'de 50'den 100'e yükseldi. 1918'e kadar 2.000'den fazla, Savaşın sona ermesinin ardından, Ocak 1919'da aylık üretim 110 uçağa ulaştı.

Uçan botlar ve uçan bir bar

1918'den sonra Lioré, Kuzey Afrika rotalarını hedefleyen bir deniz uçağı tasarım ofisi ve 1921'de Aéronavale adını alan bir havayolu şirketi kurdu. LeO deniz uçakları ve deniz uçakları çoğaldı: H-190 ailesi, Akdeniz için H-242 yolcu uçakları, H-257bis deniz bombardıman uçakları. Karada ise çift motorlu LeO 21 yolcu uçağı Air Union'ın Paris rotalarında uçtu; bir prototip 1929'da avion-bar olarak yeniden donatıldı ve bir diğeri Wagons-Lits şirketi tarafından dönüştürüldü. uçan bir yemek vagonu.

LeO 20, gece bombardıman uçağı

Şirketin omurgasını, ilk uçuşunu 1927'de gerçekleştiren büyük, çift motorlu gece bombardıman uçağı LeO 20 oluşturuyordu. Yaklaşık 320 adet üretildi ve 1930'lara kadar Hava Kuvvetleri'ne hizmet etti; bazıları paraşütçü eğitimi için dönüştürüldü. 1928'de LeO, Nieuport-Astra'nın Argenteuil fabrikasını satın aldı ve 1300 işçi ve 170 mühendisle deniz uçakları için yeniden inşa etti. 1930'lara gelindiğinde Lioré et Olivier, Fransa'nın üçüncü büyük uçak üreticisi, Breguet ve Potez'in ardından, Argenteuil, Clichy ve Rochefort'ta fabrikaları bulunuyor.

Millileştirildi ve LeO 45

Millileştirme 1936'da gerçekleşti. 1 Şubat 1937'de Argenteuil ve Clichy yeni SNCASE'ye, Rochefort ise SNCASO'ya katıldı. Sadece iki hafta önce, 16 Ocak 1937'de, genç mühendis Pierre Mercier'nin LeO tasarımı olan LeO 45, dalışta 624 km/sa hıza ulaşan şık, tamamen metal bir bombardıman uçağı olarak uçuş yapmıştı. SNCASE tarafından üretilen bu uçaktan 561 adet üretildi. 1940'ta çok geç kalmış olsa da, hem Vichy hem de Özgür Fransız kuvvetleri için savaştı ve Eylül 1957'ye kadar hizmet verdi.

Fabrikalar

• Levallois-Perret'in çalışmaları · Levallois-Perret, Hauts-de-Seine — Boulevard de la Révolte, ardından rue de Villiers (11.000 m²), 1912'den itibaren
• Klişe · Clichy, Hauts-de-Seine — 1918'den itibaren deniz uçağı tasarım ofisi; 1937'de SNCASE'ye devredildi.
• Argenteuil · Argenteuil, Val-d'Oise — Eski Nieuport-Astra fabrikası 1928'de satın alındı; deniz uçakları; 1937'de SNCASE'ye devredildi
• Rochefort · Rochefort, Charente-Maritime — Deniz uçaklarının montajı; SNCASO 1937'ye teslim edildi.

İnsanlar

• Fernand Lioré • Kurucu ortak — Kuruluş sırasında 80% numaralı uçağı elinde bulundurdu; 1927'den itibaren uçak sanayi derneğinin başkanıydı.
• Henri Olivier • Kurucu ortak, teknik direktör — 1885 doğumlu; ilk olarak Lioré tek kanatlı uçağını uçurdu.
• Pierre Mercier • Mühendis — LeO 45 tasarımına liderlik etti
• Paul Asantchéeff • Argenteuil tasarım ofisinin başkanı

Rekorlar ve ilkler

• LeO 45 prototipi, 1937'deki testler sırasında bir dalış esnasında 624 km/sa hıza ulaştı.