Het vliegveld op Willingdon Island werd in 1936 aangelegd door de Cochin Port Trust in de haven van Kochi. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het gebruikt door de Royal Air Force en de Royal Navy. Het was een logische thuisbasis voor de eerste vliegtuigen van de marine na de onafhankelijkheid, omdat het naast de zuidelijke marinebases lag, tegenwoordig het hoofdkwartier van het Southern Naval Command in INS Venduruthy.

Op 11 mei 1953 opende de marine het marinevliegstation, later INS Garuda genoemd, en op dezelfde dag werd de Fleet Requirement Unit op Venduruthy II in gebruik genomen: twee Short Sealand-amfibievliegtuigen, vijf piloten en twee waarnemers, onder commando van luitenant-commandant YN Singh. Het was een bescheiden begin voor een marine die binnen acht jaar over een vliegdekschip zou beschikken.

Willingdon Island is zelf door mensenhanden gemaakt. Het werd aangelegd tijdens de bouw van de moderne haven van Kochi in 1936, met grond die uit het Vembanad-meer werd gebaggerd om de haven te verdiepen. Dit project stond onder leiding van hoofdingenieur Robert Bristow, die tevens eigenaar was van het eerste gebouw op het eiland. In hetzelfde jaar bouwde de Cochin Port Trust de landingsbaan.

De oorlog maakte er een marinevliegbasis van, lang voordat India een eigen marinevliegmacht had. De Royal Air Force ontwikkelde het vliegveld en op 1 oktober 1942 nam de Royal Navy het over en stelde het in als HMS Garuda, een vliegtuigreparatiewerkplaats met een capaciteit van 180 vliegtuigen, aldus Wikipedia. Het werd op 1 april 1946 buiten dienst gesteld. Toen de Indiase marine zeven jaar later haar eigen vliegbasis hier in gebruik nam, behield deze de Britse naam.

Decennialang werd het vliegveld ook gebruikt voor burgervluchten. Volgens Wikipedia werd de burgerluchthaven op het eiland gesloten toen Kochi zijn internationale vliegveld kreeg in Nedumbassery, 25 km ten noordoosten van de stad, waardoor het vliegveld in handen van de marine kwam.

De eerste taak van de Fleet Requirement Unit was het ondersteunen van de vloot: het slepen van doelen en het leveren van vliegtuigen voor oefeningen. Twee Fairey Fireflies werden in februari 1954 aan de vloot toegevoegd en op 15 juni 1959 werd de eenheid opnieuw in gebruik genomen als INAS 550, wederom onder leiding van YN Singh. In 1976 werd de vloot uitgebreid met Britten-Norman Islanders en eind jaren negentig met Dornier 228's. Gedurende de late jaren tachtig en de jaren negentig voerde de eenheid observatietrainingen, maritieme verkennings- en patrouillemissies uit.

Sinds 2024 biedt INAS 550 operationele vliegtraining voor Dornier-vliegtuigen aan piloten van vliegtuigen met vaste vleugels. De bredere trainingsrol van Garuda is net zo belangrijk: Wikipedia vermeldt de Observer School, de School for Naval Airmen, het Naval Institute of Aviation Technology, het Aeronautical Training Institute en de School for Naval Oceanography and Meteorology op de basis. Op Garuda staat een bewaard gebleven Sea Hawk, een van de vele in India.

Met startbanen van 1414 en 1817 meter was Garuda nooit een gevechtsvliegtuigbasis. De operationele squadrons bestonden uit helikopters en drones: de lijst van Wikipedia uit 2011 vermeldt INAS 336 met Sea King Mk.42B anti-onderzeeërhelikopters, INAS 321 en 322 met Chetaks en Dhruvs voor zoek- en reddingsoperaties, en INAS 342 met Heron- en Searcher-drones. De Searchers werden in december 2024 teruggetrokken en de Mk.42B in juni 2026, aldus Wikipedia.

Hun opvolger arriveerde eerst in Kochi. Op 6 maart 2024 nam de marine INAS 334 in dienst bij INS Garuda als haar eerste squadron van Sikorsky MH-60R Seahawks, de anti-onderzeeërhelikopter die in 2020 van de Verenigde Staten was gekocht; het tweede squadron volgde in december 2025 in Goa.

De verandering betreft een generatiewissel. De Sea King Mk.42B, waarvan er tussen 1988 en 1992 twintig werden geleverd, combineerde een dompelsonar voor de jacht op onderzeeërs met twee Sea Eagle-antischeepsraketten en diende meer dan dertig jaar lang bij het anti-onderzeeëreskader van de Garuda. De MH-60R wordt door de omroep van de marine omschreven als een helikopter die onder alle weersomstandigheden, zowel overdag als 's nachts, kan opereren voor onderzeebootbestrijding, oppervlakteoorlogvoering, zoek- en reddingsoperaties, medische evacuatie en verticale bevoorrading; de aankoop werd op 19 februari 2020 goedgekeurd door het kabinetscomité voor veiligheid.