Luqa werd gebouwd in 1940 en werd het hart van het luchtmachthoofdkwartier op Malta tijdens het beleg van 1941-1943. Eenheden die daar werden gevormd, waren onder andere Squadron 1435, opgericht als nachtjagerseenheid op 4 december 1941 en op 2 augustus 1942 een squadron, en Squadron 683, gevormd op 8 februari 1943 uit een deel van Squadron 69 om met Spitfires fotoverkenningsvliegtuigen te vliegen voordat het in november van dat jaar naar Tunesië verhuisde.

Na de oorlog bleef Luqa de belangrijkste Maltese basis van de RAF, terwijl Ħal Far en Ta' Qali in verval raakten: het laatste squadron van Ħal Far werd op 31 augustus 1967 ontbonden en Ta' Qali sloot in 1968 als actieve RAF-basis. Luqa behield maritieme patrouille- en verkenningsvliegtuigen: de Canberras van Squadron 13 van 1965 tot 1978 en de Nimrods van Squadron 203 tot de ontbinding van dat squadron op 31 december 1977.

De Britse regering besloot het huurcontract voor de Maltese bases niet te verlengen, en Wikipedia vermeldt dat het laatste vertrek een Nimrod van 120 Squadron was op de ochtend van 1 april 1979. De civiele tak was decennialang parallel aan de RAF gegroeid – een passagiersterminal werd geopend op 31 maart 1958 – en op 25 maart 1992 werd deze vervangen door een nieuwe terminal. Het voormalige RAF-station is nu Malta International Airport, met de lange landingsbaan 13/31 van 3.544 meter.

De luchtmachteenheid heeft geen basis in de gebruikelijke zin. De AFM heeft haar gestationeerd in de militaire zone op platform 7 van de luchthaven, en de vliegtuigen delen de start- en landingsbanen en de luchtverkeersleiding met de luchtvaartmaatschappijen. Het hoofdkwartier van de AFM bevindt zich vlakbij in de Luqa-kazerne, waar ook het operationeel centrum van de AFM en het reddingscoördinatiecentrum (RCC Malta) zijn gevestigd.

De eenheid is onderverdeeld in vier onderdelen: het hoofdkwartier voor commandovoering en controle, een hoofdkwartiereskader voor logistiek en ondersteuning, een operationeel eskader dat de vliegtuigen bestuurt en een ondersteunend eskader dat ze onderhoudt. Op de officiële website staat vermeld dat de taken van de eenheid bestaan uit maritieme surveillance, grenscontrole, zoek- en reddingsoperaties te land en ter zee, wetshandhaving, medische evacuatie, troepentransport en verkenning, en dat alles 24 uur per dag, 7 dagen per week.

De taken van de Maltese strijdkrachten namen toe toen de Britten vertrokken. De AFM (Armed Forces of the Philippines) zegt dat ze in 1978 de zoek- en reddingsoperaties overnamen, en het Maltese zoek- en reddingsgebied waarvoor ze nu verantwoordelijk zijn, beslaat 250.000 vierkante kilometer zee. Dat gebied omvat een groot deel van de centrale Middellandse Zee tussen Noord-Afrika en Sicilië. De eigen cijfers van Malta voor deze missies zijn niet voor deze dataset beschikbaar.

Wikipedia dateert de luchtmachteenheid in het begin van de jaren 70. De eerste vloot was klein en bestond uit tweedehands toestellen: drie Agusta-Bell 47G-2's die dienst hadden gedaan bij het West-Duitse leger en een vierde 47G, een AB 206A, twee Breda Nardi NH-500M's, vijf Cessna O-1E Bird Dogs en vijf Bulldog Model 121's. Geen van deze toestellen is nog in gebruik. De oprichtingsdatum van 1971, die vaak wordt genoemd voor een helikoptereenheid, kon voor deze dataset niet worden bevestigd door een officiële bron.

Buurlanden vulden de gaten op. Vijf Alouette III-helikopters dienden de eenheid, drie daarvan uit Libië en twee uit Nederland, aldus Wikipedia; de AFM vermeldt dit type nog steeds op haar uitrustingspagina's. Italië ging nog een stap verder. In het kader van de Italiaanse militaire missie in Malta voerden Italiaanse bemanningen en AB 212-helikopters meer dan 40 jaar lang Maltese zoek- en reddingsoperaties uit. Wikipedia, die de Times of Malta citeert, vermeldt dat ze meer dan 15.000 vlieguren hebben gemaakt en meer dan 270 mensen hebben gered voordat Italiaanse bezuinigingen in 2016 een einde maakten aan de regeling.

Het voordeel hiervan was dat Malta beschikte over reddingshelikopters die het anders niet zelf had kunnen aanschaffen. Het nadeel was de afhankelijkheid: toen Rome zich terugtrok, moest de Maltese strijdkrachten de hele last dragen met hun eigen, nieuwe helikopters.

De luchtmacht heeft sindsdien gekozen voor twee hoofdtypen. Janes meldt dat de AFM in juni 2014 haar eerste AgustaWestland AW139 ontving; er waren er drie in dienst toen een vierde werd besteld bij Leonardo. De AFM noemde de aankoop onderdeel van de "voortdurende standaardisatie van de helikoptervloot". Vijf dagen eerder had de AFM een vierde King Air B200 van Aerodata AG aangekondigd, die zich zou voegen bij de drie die al maritieme patrouilles uitvoerden. Wikipedia dateert deze contracten tot eind 2025.

In april 2026 meldde MaltaToday dat de nieuwe King Air en AW139 samen €50 miljoen waard waren en naar verwachting in 2027 gereed zouden zijn, en dat de activiteiten van de luchtmacht in zes jaar tijd met 40% waren gegroeid. Brigadier Clinton O'Neill, commandant van de AFM, beschreef de aanpak als voortbouwen op wat de dienst al had. Wikipedia vermeldt ook een enkele IAI Heron UAV; de officiële website noemt deze niet bij naam en de eigendomsstructuur is voor deze dataset niet bevestigd.