De waarde van Masirah lag in de geografie: een vlak eiland op de route tussen Aden en de Golf. GlobalSecurity meldt dat de RAF in 1929 voor het eerst interesse toonde en er een onbemande tussenstop opzette. De Engelstalige Wikipedia beschrijft een brandstofopslagplaats voor vliegtuigen die tussen Aden en Muscat vlogen, met "RAF 1936" boven de deur, aan de westkant van het eiland.

De Tweede Wereldoorlog maakte er een echte basis van. Het vliegveld werd vergroot voor onderzeebootbestrijdingsoperaties en Groot-Brittannië betaalde, volgens de Engelse Wikipedia, de Sultan van Muscat 18.000 pond per jaar voor militaire toegang; een memorandum van het Cabinet Office uit 1945 stelde zelfs een leaseovereenkomst van 99 jaar voor. Squadron 244 verhuisde in februari 1944 met Wellington XIII's naar RAF Masirah voor onderzeebootbestrijdingspatrouilles en werd daar op 1 mei 1945 ontbonden.

Na de oorlog bleef Masirah Brits. Tijdens de Dhofar-oorlog fungeerde het als HF-communicatiecentrum en verbindingspunt met SAS- en Royal Engineer-eenheden in Oman, en vanaf 1966 huisvestte het ook het Britse relaisstation voor het Midden-Oosten van de BBC World Service.

Het relaisstation had een eigen geschiedenis. Volgens de Engelstalige Wikipedia werd het gebouwd door de Diplomatic Wireless Service ter vervanging van het East Africa Relay Station in Somalië en op Perim, raakte het beschadigd door een orkaan in 1976, werd het herbouwd en in 1985 overgedragen aan de BBC. Generatie lang was het eiland, waar vliegtuigen tussen Aden en de Perzische Golf werden bijgetankt, tevens de drager van de Londense stem in de regio.

RAF Masirah sloot op 31 maart 1977, waarmee een einde kwam aan bijna een halve eeuw Brits gebruik. De luchtmacht van de Sultan van Oman nam de basis op dezelfde dag over. Toen SOAF in 1990 de Koninklijke Luchtmacht van Oman werd, kreeg de basis de naam RAFO Masirah.

Het eiland werd de opleidingslocatie van de luchtmacht. GlobalSecurity meldt dat de opleiding van officieren en piloten plaatsvindt aan de Sultan Qaboos Air Academy op Masirah, en dat de basis werd uitgebreid voor een nieuw Omaans Jaguar-eskader. De twee start- en landingsbanen kruisen elkaar loodrecht. In november en december 1986 was RAFO Masirah het gezamenlijke hoofdkwartier voor Saif Sareea, de eerste grote Brits-Omaanse oefening, met bijna 5.000 Britse militairen (Engelstalige Wikipedia).

De training brengt risico's met zich mee. Op 1 april 2018 stortte een Hawk Mk 166, een van de acht die in 2012 waren besteld en vanaf 2017 werden geleverd, neer bij de landing op Masirah. Volgens Wikipedia kwamen de leerling-piloot en een persoon op de grond om het leven en raakte de instructeur ernstig gewond. De basis wordt ook gebruikt door de burgerluchtvaartmaatschappij SalamAir, die het eiland verbindt met Muscat en Duqm.

In 1975 bood Oman de Verenigde Staten het gebruik van Masirah aan, en in 1980 sloten de twee regeringen een tienjarige overeenkomst over de toegang tot de faciliteiten (GlobalSecurity). Binnen enkele maanden was het eiland het vertrekpunt voor Operatie Eagle Claw, de poging om de Amerikaanse gijzelaars te bevrijden die sinds 4 november 1979 in Teheran werden vastgehouden. GlobalSecurity beschrijft het verzamelpunt als "een paar tenten en een geasfalteerde strook".

Op 24 april 1980 vertrokken drie EC-130's met brandstof en voorraden en drie MC-130E Combat Talons met de aanvalsmacht vanuit Masirah naar Desert One, een landingsplaats in Iran op meer dan 1600 kilometer afstand, aldus de Engelstalige Wikipedia. Nadat de missie werd afgebroken en een helikopter op de grond tegen een EC-130 botste, vlogen de overgebleven EC-130's de troepen terug naar Masirah, waar twee C-141 medische evacuatievliegtuigen de gewonden ophaalden. Acht Amerikaanse militairen kwamen om het leven; hun lichamen werden achtergelaten bij Desert One.

Masirah werd in 2001 weer opgenomen in de Amerikaanse planning. GlobalSecurity meldt dat 65 leden van het 27e Civil Engineer and Services Squadron op 25 september 2001 landden en in 30 dagen tijd 165 tenten, 35 versterkte gebouwen en een eetzaal met 400 zitplaatsen bouwden. Op 11 februari 2002 had de basis al meer dan 1100 tankvluchten uitgevoerd en bracht vicepresident Dick Cheney in maart 2002 een bezoek.

De Engelstalige Wikipedia voegt eraan toe dat het eiland een uitvalsbasis was voor operaties in Afghanistan en dat aannemer DynCorp er in 2009 een Amerikaans opslagdepot had. Geen van beide regeringen publiceert actuele Amerikaanse cijfers.