Skaraborg Kanadı, kağıt üzerinde Värmland Kanadı olarak hayata başladı. 1936 savunma kararı, Hava Kuvvetlerini dört hava kolordusundan yedi kanada genişletti ve hükümet ilk olarak yeni bombardıman kanadını Karlstad'a yerleştirmeyi önerdi. 1938'e gelindiğinde Hava Kuvvetleri liderliği fikrini değiştirmişti: kanadın tarihçesine göre, Värmland demiryolunun elektrifikasyonu radyo parazitine neden oluyordu ve önerilen havaalanının yakınındaki sivil yapılar büyüme için yer bırakmıyordu. Bunun yerine Örebro'nun güneyindeki Närke ovası ve Västgöta ovasındaki yerler incelendi.

Lidköping ve Trollhättan arasında, Vänern Gölü kıyısındaki Såtenäs, barış zamanındaki uçuş koşulları ve bombalama ve atış poligonlarına yakınlığı nedeniyle tercih edildi. Yerel bir efsaneye göre, Kral Gustaf V burayı havadan işaret etmiştir; bu bir efsane olarak anlatılır, kayıtlara geçmez. Parlamento, 8 Haziran 1938'de bu kararı onayladı ve devlet, 22 Eylül 1938'de Såtenäs arazisini 685.000 krona satın aldı. Kanat kısa bir süre Göta Kanadı olarak adlandırıldı ve Şubat 1940'ta Göteborg için ayrı bir kanat yetkilendirildiğinde Skaraborg adını aldı.

Kanat, 1 Temmuz 1940'ta Binbaşı Folke Ramström komutasında, Gustav Kırmızı ve Gustav Mavi olmak üzere iki hafif bombardıman uçağı filosuyla hizmete girdi. İlk uçakları, İtalya'dan B-16 olarak satın alınan, ahşap gövdeli ve İskandinav iklimine pek uygun olmayan, bu nedenle "uçan tabutlar" lakabını alan Caproni Ca.313 bombardıman uçaklarıydı. 1941'den itibaren yerlerini İsveç yapımı Saab B-17'ler aldı ve savaş boyunca hizmet verdi. Prens Gustaf Adolf, 1943'te Såtenäs'te kanadın sancağını takdim etti. Kanadın sloganı "Vilja, kunnande, ära" (irade, bilgi, şeref) şeklindedir.

Savaştan sonra F 7 bombardıman görevinden taarruza geçti. B 18'i ve ardından 1951'den itibaren İsveç'in ilk jet uçaklarından biri olan A 21R'yi kullandı; 1954'te A 29B Tunnan ve 1956'da A 32A Lansen geldi. Lansen yılları, Såtenäs'i Hava Kuvvetleri'nin gemi karşıtı ve kara taarruz gücünün temel birimlerinden biri haline getirdi. Filo, Vänern Gölü'ndeki küçük bir ada olan ve filonun tarihinde ve kaza raporlarında tekrar tekrar geçen Hattefuran hedef menziline karşı eğitim yaptı.

Temmuz 1971'de ilk seri üretim AJ 37 Viggen, Hava Kuvvetlerine teslim edildi ve F 7, hem tek kişilik AJ 37 saldırı versiyonunu hem de iki kişilik SK 37 eğitim uçağını alan ilk filo oldu. Viggen yılları kayıpları da beraberinde getirdi: İsveç Kaza Araştırma Kurumu (SHK), 1986'da Vänern buzunda motor arızası sonucu F 7'ye ait bir AJ 37'nin imha edildiğini ve 1990'da Järpås yakınlarında düşen bir diğer uçağın pilotunun öldüğünü kaydetti.

Viggen'in ne zaman ayrıldığı konusunda kaynaklar arasında görüş ayrılıkları var. Kanat hakkındaki İngilizce Wikipedia makalesi 1973'ten 1993'e kadar AJ 37'lerin kullanıldığını belirtirken, Viggen makalesi 1972'den 1998'e kadar F 7'de üç AJ 37 filosunun bulunduğunu listeliyor ve kanadın İsveç tarihçesi, son filonun 1998'de Gripen'e geçtiğini söylüyor. Bu nedenle, Såtenäs'te Viggen uçuşlarının sona ermesi için en doğru aralık 1993-1998'dir; bir filo 1993'te, diğeri ise 1997-1998'de bu uçak tipinden ayrılmıştır.

Aralık 1987'de Hava Kuvvetleri komutanı, Gripen'in tanıtımına öncülük etmesi için F 7'yi seçti ve Şubat 1988'den itibaren tüm Gripen pilotlarının uçuş ve simülatör eğitimleri burada yoğunlaştırıldı. İlk seri üretim JAS 39A, 39102, 8 Haziran 1993'te F 7'ye teslim edildi. İki ay sonra, test kuruluşuna geri ödünç verildiği sırada, Stockholm Su Festivali gösterisi sırasında düştü; bu aksilik programı atlattı. 1990 ile 1996 yılları arasında batı apronun yanında inşa edilen Gripencentrum, 9 Haziran 1996'da Kral Carl XVI Gustaf tarafından açıldı.

Gustav Blue, 1997 sonbaharında İsveç'in ilk operasyonel, savaş görevine atanmış Gripen filosu oldu ve Gustav Red 1998'de dönüştürüldü. C/D versiyonuna dönüşüm 2010 yılında başladı ve 13 Aralık 2012'de filo, Västergötland üzerinde Noel ağacı formasyonu ile son A/B sorti uçuşlarını gerçekleştirdi. Mayıs 2010'da JAS 39A 39131, 2.726 sortiyle 2.000 uçuş saatine ulaşarak o dönem için bu tipte bir rekor kırdı. Yabancı öğrenciler 2003-2004'ten beri Såtenäs'te "Oscar" çağrı işaretiyle uçmaktadır.

Bugün İsveç Silahlı Kuvvetleri, F 7'yi tüm İsveç Gripen pilotlarının ve satın alan ülkelerin pilotlarının eğitiminden sorumlu olarak tanımlıyor ve 2016'dan beri kanat, hem Gripen hem de nakliye ve özel uçuş için tekrar bir savaş birimi haline geldi. İlk Gripen E, 20 Ekim 2025'te Hava Kuvvetlerine teslim edildi ve bu uçağın dönüşüm eğitimi için doğal yuva olan F 7'ye gitti. Filolar artık numaralandırılmıştır: 71. ve 72. Avcı Filoları, eskiden Gustav Kırmızı ve Gustav Mavi; SHK'nın 2022'deki bir olaya ilişkin raporu, 71. filoyu bir F 7 avcı filosu olarak adlandırıyor.

1 Mart 1965'te, TP 84 olarak adlandırılan ilk Lockheed C-130 Hercules, Såtenäs'e iniş yaparak F 7'yi Avrupa'da bu tipi kullanan ilk birlik haline getirdi. İlk başta kiralanan uçak, altı ay sonra satın alındı. 1969'da ikinci, 1975'te üçüncü ve 1981-1982'de beş uçak daha filoya katılarak sekiz uçaklık bir filo oluşturuldu. Bu uçaklar, "Mighty" çağrı işaretiyle bilinen 73. Ulaştırma Filosu ile İsveç'in çok ötesinde yardım, tahliye ve askeri görevlerde uçtu. İlk uçak olan 84001, 9 Haziran 2014'te hizmetten çekildi.

İsveç Silahlı Kuvvetleri, F 7'yi İsveç'in askeri nakliye uçuşlarının merkezi olarak adlandırıyor. Tüm Hercules uçakları Såtenäs'te konuşlandırılmış olup, birlik İsveç askeri nakliye operasyonlarını koordine etmektedir. Ayrıca, 2009 yılında başlatılan ve 12 ülkenin Macaristan'ın Pápa kentindeki Ağır Hava Nakliye Birliği'ne ait üç Boeing C-17 Globemaster III uçağını paylaştığı Stratejik Hava Nakliye Yeteneği'ndeki İsveç payını da yönetmektedir; resmi sayfada burada aileleriyle birlikte görev yapan 26 İsveçli personelden bahsedilmektedir.

Kanadın sorumlulukları kendi pistlerinin ötesine uzanıyor. Resmi sayfada, Linköping, Bromma ve Arlanda'da personeli bulunan F 7 birimi altında S 100D havadan gözetleme uçağı, TP 100 ve TP 102 VIP taşıma uçakları ve S 102B sinyal istihbarat uçağı listeleniyor. Bu uçaklar Såtenäs'ten uçurulmuyor ve üssün özet satırında henüz listelenmiyorlar.

29 Mart 2011'de Fredrik Reinfeldt hükümeti, Riksdag'dan (İsveç Parlamentosu) BM tarafından yetkilendirilen Libya operasyonundaki İsveç rolünü onaylamasını istedi. 2010/11:111 sayılı yasa tasarısı, en fazla sekiz adet JAS 39 Gripen, havadan havaya yakıt ikmali yapabilen bir adet TP 84 ve keşif ve destek kaynakları olmak üzere toplamda yaklaşık 130 personel öngörüyordu. Tüm TP 84'ler Såtenäs'te konuşlandırıldığı için, tanker F 7'den geldi. Gripen'lerin kara hedeflerine saldırmasına izin verilmiyordu; uçuşa yasak bölgeyi uyguluyor ve keşif uçuşları yapıyorlardı. Ekim 2011'e kadar, İngilizce Wikipedia'daki Gripen makalesine göre 650'den fazla görev uçuşu gerçekleştirmişlerdi; ancak kontrol edilen kaynaklardaki resmi sayım bunu doğrulamadı.

İzlanda yeni bir döneme işaret etti. İsveç, 7 Mart 2024'te NATO'ya katıldı ve Şubat 2026'nın başlarında altı Gripen uçağı ve yaklaşık 110 personelden oluşan bir İsveç birliği, Mart ortasına kadar İzlanda üzerinde İsveç'in ilk hava polisliği görevine başladı. Iceland Review, bunun İsveç'in orada ilk kez hava polisliği devriyesi uçuşu yaptığı anlamına geldiğini bildirdi; Wikipedia'daki rotasyon tablosu, birliğin F 7'ye ait olduğunu belirtiyor ve bu bilgi, bu sitedeki İsveç Hava Kuvvetleri veri setinde de yer alıyor. İsveç savaş uçakları, üye olmadan önce İzlanda'da eğitim görmüştü.

İsveç Kaza Araştırma Kurumu, Såtenäs'i ararken 19 soruşturma listeliyor; bunlardan en az altısı 1986'dan 2022'ye kadar F 7'yi veya üssü adlandırıyor. Raporlar birlikte okunduğunda, her dönemin tehlikelerini gösteriyor. Viggen yılları, 1986'da Vänern buzları üzerinde bir motor arızası ve 1990'da radar navigasyon tatbikatı sırasında ölümcül bir kaza getirdi. Aynı yıl, F 7'den bir TP 101 Beech 200, Halmstad'a ILS yaklaşımı sırasında sisle kaplı ağaçlara çarparak her iki pilotun da ölümüne neden oldu; SHK, uçağın yerelleyiciyi terk ettiğini, muhtemelen sol taraftaki bir aletin yanlış ayarlanmasından kaynaklandığını tespit etti.

Gripen dönemiyle ilgili raporlar, uçağın ve pilotlarının uçuş sınırlarının ötesinde nasıl davrandığıyla ilgilidir. 1993 Stockholm kazası, bir takla komutu sırasında beklenmedik bir yunuslama hareketi ve uçuş kontrol yasalarının doğrulanmasındaki eksikliklere bağlanmıştır; 1999'da Vänern üzerinde yaşanan kayıp ise, yakın hava muharebesi eğitimi sırasında hedef uçağın türbülans girdaplarına giren bir Gripen'e bağlanmıştır. Daha sonraki soruşturmalar, 2020'deki bir oksijen sistemi arızası ve 2022'deki hava muharebesi eğitimi sırasında yaşanan bir çarpışma tehlikesiyle ilgiliydi; SHK, pilotların yeterlilikleri hakkında birimler ve eğitim seviyeleri arasında daha iyi bilgi aktarımı yapılmasını önermiştir. Bu soruşturulan Gripen olaylarının hiçbirinde pilot hayatını kaybetmemiştir.