1948–1961: Harvardlar, Meteorlar ve ilk MiG'ler

Suriye Hava Kuvvetleri, Fransız ve İngiliz kuvvetlerinin ülkeyi terk etmesinden iki yıl sonra, 1948'de kuruldu; ilk pilot sınıfı, Lübnan'daki Estabel'de Fransızlar tarafından işletilen bir uçuş okulundan mezun oldu. 1948 savaşında üç filoda North American T-6 Harvard uçakları kullandı ve Wikipedia'nın anlatımına göre, 10 Temmuz'da bir arka nişancının bir İsrail savaş uçağını düşürmesiyle tek bir zafer elde etti ve bir T-6 uçağını yerden açılan ateş sonucu kaybetti. İtalya'dan Fiat G.55 ve G.59'lar geldi ve Ocak 1950'de İngiltere ile yapılan bir sözleşme kapsamında Chipmunk'lar, Spitfire Mk 22'ler ve Gloster Meteor F.8 ve T.7 jetleri geldi; 9 Mart 1953'e kadar Suriye'de 12 Meteor uçağı bulunuyordu. 1955'te Şam doğuya yöneldi ve Çekoslovakya'dan 24 MiG-15bi ve dört çift kişilik uçak sipariş etti, ancak Süveyş savaşı başladığında çoğu hala Mısır'daydı ve 20'si Abu Suweir'e yapılan İngiliz saldırılarında imha edildi. 6 Kasım 1956'da 9. Filo'ya ait Suriye Meteor uçakları, Kraliyet Hava Kuvvetleri'ne ait bir Canberra PR.7 uçağını düşürdü. O yıl sipariş edilen altmış MiG-17 uçağı Ocak 1957'de gelmeye başladı; 1958'den 1961'e kadar ise Mısır ile birlikte Birleşik Arap Cumhuriyeti hava kuvvetlerine dahil edildi.

1961–1973: Suriye'yi yöneten hava kuvvetleri ve İsrail ile iki savaş

Hava kuvvetleri 1961'de yaklaşık 40 MiG-17F ve dört Il-28 ile yeniden kuruldu ve hızla siyasi bir üs haline geldi. 1955'te pilot olarak göreve başlayan ve Sovyetler Birliği'nde MiG-17 eğitimi alan Hafız Esad, biyografisine göre 1964'ün sonlarında komutan oldu (hava kuvvetleri makalesi komutanlığının 1965'ten başladığını belirtiyor) ve Şubat 1966 darbesinden sonra Savunma Bakanı oldu. Haziran 1967'de hava kuvvetleri ilk gün kuzey İsrail'e birkaç saldırı düzenledi; Wikipedia'daki sayıma göre İsrail'in Odak Operasyonu 61 Suriye uçağını imha etti, ancak hava kuvvetleri makalesi filonun büyük bir kısmının uzak üslere dağıtıldığını vurguluyor. Eylül 1970'te Suriye zırhlı birlikleri Ürdün'e girdiğinde, hava kuvvetleri yerde kaldı; bu karar Esad ve Selahaddin arasındaki iktidar mücadelesine bağlanıyor; iki ay sonra Esad iktidarı ele geçirdi. Ekim 1973 savaşı için Suriye 100'den fazla MiG-21M/MF uçağı aldı, ancak hava kuvvetleri hava muharebesinde ağır kayıplar verdi ve 9 Ekim'de Şam ve Halep'e Sovyet hava köprüsü kuruldu. Suriye cephesindeki kayıp rakamları bu sayfa için doğrulanamadı.

1974–2010: Sovyet bolluğu, Bekaa ve uzun süreli karaya oturma

Sovyet yardımı, Suriye Hava Kuvvetlerini bölgenin en büyüklerinden biri haline getirdi. İlk MiG-23'ler Nisan 1974'te geldi ve 1978'deki bir anlaşmayla MiG-23MF'ler, MiG-25 önleme uçakları, MiG-23BN ve Su-22 avcı-bombardıman uçakları da temin edildi. Kuvvet, 1981'de komutanı Mamdouh Hamdi Abaza'nın suikastı ve bir darbe girişimi nedeniyle zayıflamış halde 1982 Lübnan savaşına girdi. 9 Haziran 1982'de İsrail, Bekaa Vadisi'ndeki Suriye füze bataryalarına saldırdı; İsrail, o haftaki hava muharebelerinde 30 bataryadan 29'unun imha edildiğini ve 82-86 Suriye uçağının düşürüldüğünü, hava muharebesinde tek bir uçak bile kaybetmediğini iddia ederken, Sovyet ordusunun gazetesi Krasnaya Zvezda 67 İsrail uçağının düşürüldüğünü bildirdi; bu iddia Moskova'da bile şüpheyle karşılandı. 1986'da Suriye, 24 adet MiG-29 ve 24 adet Su-24 sipariş etti; bunlar 1987'den itibaren teslim edildi ancak Sovyet yardımı 1989'da sona erdiğinde tamamlanmamıştı. Ardından uzun bir düşüş dönemi başladı: Yedek parça ve yakıt sıkıntısı çeken ordu, 1990'lar ve 2000'ler boyunca büyük ölçüde yerde kaldı. 2008'de Belarus'tan 28 adet ikinci el MiG-23MLD ve beş adet MiG-23UB geldi ve Rusya'nın 2014'te duyurduğu 36 adet Yak-130 eğitim uçağı hiçbir zaman teslim edilmedi.

2011–2024: Kendi şehirlerine karşı dönen bir hava kuvvetleri

2011'deki ayaklanma iç savaşa dönüşünce, hava kuvvetleri Suriye kasabalarına yöneltildi. Silahlı helikopterler 22 Mart 2012'den itibaren, jetler ise 24 Temmuz 2012'den itibaren ateş açtı; önce L-39 eğitim uçakları, ardından MiG-21 ve MiG-23'ler kullanıldı. Nakliye helikopterleri doğaçlama varil bombaları attı: İnsan Hakları İzleme Örgütü, BM Güvenlik Konseyi'nin 22 Şubat 2014 tarihli 2139 sayılı kararıyla varil bombalarına son verilmesinin ardından geçen 140 gün içinde, muhaliflerin kontrolündeki Halep'te varil bombalarıyla tutarlı 650'den fazla büyük hasar alanı tespit etti. BM Soruşturma Komisyonu, 2018 yılında Doğu Guta'da Su-22, Su-24 ve Mi-8/17 helikopterlerinin sivil bölgeleri güdümsüz ve misket bombalarıyla bombaladığını tespit etti ve bu harekatı savaş suçları ve insanlık dışı eylemler olarak nitelendirdi. Kimyasal Silahların Yasaklanması Örgütü (OPCW) müfettişleri, Suriye Arap Hava Kuvvetlerinin Mart 2017'de Ltamenah'ta sarin ve 2018'de Saraqib ve Douma'da klor kullandığına dair makul gerekçeler buldu; OPCW-BM Ortak Soruşturma Mekanizması, 4 Nisan 2017'de Khan Shaykhun'a yapılan sarin saldırısını Suriye hava kuvvetlerine atfetti. Esad hükümeti kimyasal silah kullandığını reddetti. Rusya'nın 30 Eylül 2015'ten itibaren Hmeimim'den başlattığı hava harekatı savaşı değiştirdi ve Türkiye, Amerika Birleşik Devletleri ve İsrail'in her biri Suriye uçaklarını düşürdü.

Aralık 2024: Çöküş ve İsrail saldırıları

Son on iki gün içinde geldi. 27 Kasım 2024'te muhalif bir saldırı başladı; BM Soruşturma Komisyonu, eski hükümet güçlerinin son günlere kadar yerleşim bölgelerine hava saldırıları düzenlediğini kaydetti. 8 Aralık'ta Beşar Esad kıyı yoluyla Moskova'ya gitti ve ordu komutanlığı askerlerine artık görevde olmadıklarını bildirdi. Bunun üzerine İsrail terk edilmiş cephaneliğe saldırdı. İsrail Savunma Kuvvetleri, 48 saat içinde 480'den fazla saldırı gerçekleştirdiklerini, bunların yaklaşık 350'sinin havaalanlarına, hava savunma sistemlerine, uçaklara, füzelere ve silah üretim tesislerine yönelik olduğunu ve Suriye'nin stratejik silahlarının -80'ini imha ettiklerini söyledi; BM Komisyonu, 8 ile 17 Aralık arasında askeri tesislere 350'den fazla saldırı saydı. İsrail, saldırıları silahların silahlı grupların eline geçmesini engellemek olarak nitelendirdi; BM Genel Sekreteri, Arap Birliği ve çeşitli hükümetler ise bunları Suriye egemenliğinin ve 1974 tarihli ayrılma anlaşmasının ihlali olarak kınadı. FlightGlobal'ın Dünya Hava Kuvvetleri 2026 raporunun Wikipedia'daki özetine göre, Aralık 2025 itibarıyla Suriye'ye ait tüm uçaklar bu listeden çıkarılmıştı.

2025–2026: neredeyse sıfırdan yeni bir hava kuvveti

Yeni hükümet, 21 Aralık 2024'te Murhaf Abu Qasra'yı Savunma Bakanı olarak atadı ve silahlı grupları tek bir Suriye ordusu, hava kuvvetleri ve deniz kuvvetleri altında birleştirmeye başladı. Devraldığı hava kuvvetleri oldukça küçük: Wikipedia'da birkaç restore edilmiş Su-22, Mi-8/17 ve Mi-24 helikopteri, Gazelle, üç L-39 ve bir Global Express VIP jeti listeleniyor; ancak bu rakamlar hiçbir resmi kaynak tarafından doğrulanmadı. Helikopterler, Mart 2025'te Batı Suriye'deki çatışmalar sırasında görev başında görüldü. Al Jazeera'ya göre, İsrail Mart ve Nisan 2025'te Tiyas (T-4), Hama ve diğer hava üslerine (Türk kuvvetlerinin oraya konuşlanmasını engellemek amacıyla) ve Ağustos 2026'da Abu al-Duhur'a tekrar saldırdı. Türkiye, Ağustos 2025'te Şam ile bir askeri eğitim anlaşması imzaladı ve Janes'in bildirdiğine göre, Temmuz 2026'da Kuweires'te iki L-39 ve iki Mi-24 helikopteriyle ilk askeri öğrenciler mezun oldu. Esad'ın düşüşünden sonra Hmeimim'i elinde tutan Rusya, Suriye Dışişleri Bakanlığı'na göre 9 Ağustos 2026'da oradaki varlığını ortak bir eğitim merkezine dönüştürmeyi kabul etti. Eylül 2026'da ise Suriye güvenlik güçleri, sivilleri bombalamakla suçlanan eski hava kuvvetleri subaylarını tutuklamaya başladı.

Mevcut filo ve siparişler

Mil, Aérospatiale, Aero Vodochody, Bombardıman uçağı, Sukhoi

Eski filo

Mikoyan, Fiat Aviazione, Gloster, İlyushin, Kuzey Amerika Havacılığı, Süpermarine, de Havilland Kanada