Ödünç alınmış bir savaş uçağı ve yepyeni bir başlangıç

1939 yazında, Sovyetler Birliği'nin en ünlü savaş uçağı tasarımcısı Nikolai Polikarpov, Stalin'in gözünden düştü. Yarım kalmış yüksek irtifa savaş uçağı I-200, kendi bürosundan iki mühendise verildi: Zhukovsky Hava Kuvvetleri Akademisi mezunu 34 yaşındaki Artem Mikoyan ve Montpellier ve Toulouse'da eğitim görmüş, ondan on iki yaş büyük mühendis Mikhail Gurevich. 8 Aralık 1939'da Moskova'daki 1 Numaralı Havacılık Fabrikası'nda kendilerine ait bir tasarım departmanı verildi. I-200, 5 Nisan 1940'ta MiG-1 olarak ilk uçuşunu gerçekleştirdi. Mikoyan i Gurevich, Mikoyan ve Gurevich'in de aralarında bulunduğu bir isim doğdu ve bu isim, onu ortaya atan ülkeden daha uzun süre varlığını sürdürdü.

Para atışıyla kazanıldı

Mikoyan'ın ağabeyinin yükselen bir Sovyet devlet adamı olan Anastas Mikoyan olması da işleri kolaylaştırmadı. Büronun ilk savaş uçağı olan MiG-3, yüksek irtifada hızlıydı ancak savaş alçak irtifada yapılıyordu ve 3422 adet üretildikten sonra Stalin, fabrikaların motoru MiG'in motorunun yakın bir akrabası olan Il-2 Shturmovik'e geçmesini istedi. Ardından jet çağı geldi. 24 Nisan 1946'da MiG ve Yakovlev, rakip jet prototipleriyle aynı havaalanına geldiler. Tarihçi Bill Gunston'a göre, iki ekip ilk kimin uçacağına karar vermek için yazı tura attı. MiG kazandı ve daha sonra MiG-9 olan I-300, altı dakika boyunca havalanan ilk Sovyet turbojet uçağı oldu.

İngiltere'nin sattığı motor

Çığır açan gelişme beklenmedik bir tedarikçiden geldi. İngiltere'nin savaş sonrası İşçi Partisi hükümeti, Sovyetler Birliği'ne dönemin en gelişmiş jet motoru olan Rolls-Royce Nene'yi satmayı kabul etti; Stalin'in kimsenin bu kadar aptalca bir şey yapacağından şüphe duyduğu söyleniyor. Klimov RD-45 olarak kopyalanan bu motor, ilk uçuşunu 30 Aralık 1947'de gerçekleştiren, kanatları geriye doğru eğimli MiG-15'e güç verdi; bu uçuş, gelecekteki rakibi North American'ın F-86 Sabre'sinden üç ay sonra gerçekleşti. Kasım 1950'den itibaren Kore üzerinde uçan MiG-15, Amerikalıları şok etti ve bir tanesini teslim edecek herhangi bir pilota 100.000 dolar ödül teklif ettiler. Eylül 1953'te Kuzey Koreli bir teğmen olan No Kum-sok, tam olarak bunu yaptı. SSCB'de 13.000'den fazla üretildi ve binlercesi de lisans altında üretildi.

En çok üretilen süpersonik jet

MiG-17 formülü geliştirdi ve yirmi yıl sonra Vietnam üzerinde çok daha hızlı Amerikan jetlerini utandırdı. MiG-19, düz uçuşta süpersonik hıza ulaşan ilk Sovyet üretim uçağı oldu. Ancak büronun başyapıtı, atası Ye-2'nin 14 Şubat 1955'te uçtuğu küçük delta kanatlı MiG-21 idi. 1959 ile 1986 yılları arasında SSCB, Hindistan ve Çekoslovakya'da yaklaşık 11.496 adet üretildi. tarihte en çok üretilen süpersonik jet, Çin'in kopyalarını saymadan önce bile, Hindistan bu uçağı 62 yıl boyunca kullandı ve nihayet 26 Eylül 2025'te emekliye ayırdı; bu veda, 872 gövdesinden yaklaşık 400'ünün kazalarda kaybedilmesiyle gölgelendi.

Mach 3 ve Japonya'ya iltica

Gurevich, büronun en çarpıcı uçağını uçurduğu yıl olan 1964'te emekli oldu. 6 Mart 1964'te havalanan MiG-25, Mach 3'ün ısısına dayanabilmesi için büyük ölçüde çelikten yapılmıştı; bir keşif örneği Sina üzerinde Mach 3.2 hızında izlendi ve motorları hasar gördü. 6 Eylül 1976'da Teğmen Viktor Belenko, Japonya'daki Hakodate'ye bir MiG-25P indirdi ve iltica ederek uçağı 67 günlüğüne Batılı analistlere teslim etti. Bir yıl sonra, 31 Ağustos 1977'de test pilotu Alexander Fedotov, bir MiG-25 ile 37.650 metreye kadar yükselerek mutlak bir irtifa rekoru kırdı. Artem Mikoyan bunu görmeye ömrü yetmedi: Aralık 1970'te öldü ve Novodevichy'de defnedildi.

Destek noktası, ardından uzun süreli sıkıştırma

Rostislav Belyakov yönetimindeki büro, ilk uçuşunu 16 Eylül 1975'te gerçekleştiren MiG-31 önleme uçağını ve ilk uçuşunu 6 Ekim 1977'de gerçekleştiren MiG-29'u üretti. 1600'den fazla Fulcrum 30'dan fazla ülkeye gönderildi ve bir MiG-29K, 1 Kasım 1989'da Tiflis uçak gemisinde ilk iniş ve kalkışını gerçekleştirdi. 1990'lar acımasız geçti. Büro, 1995 yılında Znamya Truda fabrikasıyla birleşti ve Aralık 1999'da Rus Uçak Şirketi MiG olarak yeniden adlandırıldı. Beşinci nesil savaş uçağı olan Proje 1.44, nihayet 29 Şubat 2000'de ilk uçuşunu yaptı, Nisan ayında ikinci bir uçuş gerçekleştirdi ve bir daha asla uçmadı.

Aynı çatı altında iki eski rakip

2006 yılında Rus devleti, MiG'i tarihi rakibi Sukhoi ile birlikte yeni Birleşik Uçak Şirketi'ne (UAC) dahil etti ve 2017 yılına gelindiğinde şirket, sipariş eksikliği nedeniyle personel azaltmaya başladı. 1 Haziran 2022'de tüzel kişilik tamamen UAC'ye katıldı ve yönetim, MiG markasının ve tasarım okulunun yaşamaya devam edeceğine söz verdi. Ve öyle de oldu: MiG-31K, Ukrayna savaşında Kinzhal füzesini taşıyor, MiG-35 sınırlı sayıda Rus askeri hizmetinde bulunuyor ve bir sayıma göre MiG markalı uçakların yurt içi üretimi yaklaşık 47.000, lisanslı üretim de dahil olmak üzere ise 62.000 civarında. 1939'da ödünç alınan bir tasarımdan yola çıkarak, dünyanın hiçbir yerinde çok az üretici daha fazla savaş uçağı üretti.

Fabrikalar

• Havacılık Fabrikası No. 1 • Moskova — Büro, Aralık 1939'da bir tasarım departmanı olarak burada kuruldu.
• MiG Üretim Kompleksi No. 1 · Lukhovitsy, Moskova Oblastı — Ana MiG üretim tesisi
• MiG Üretim Kompleksi No. 2 (Znamya Truda) • Moskova — Eski 30 numaralı fabrika; 1995 yılında MAPO-MiG olarak büroya katıldı; 1990'ların başlarında yaklaşık 30.000 işçi çalışıyordu.

İnsanlar

• Artem Mikoyan • Kurucu ortak, baş tasarımcı — 1905 yılında Ermenistan'ın Sanahin kentinde doğdu; Anastas Mikoyan'ın kardeşi; iki kez Sosyalist Emek Kahramanı; 9 Aralık 1970'te vefat etti.
• Mikhail Gurevich • Kurucu ortak, ardından baş tasarımcı yardımcısı ve son olarak baş tasarımcı — 1893 doğumlu; Montpellier ve Toulouse'daki SUPAERO'da eğitim gördü; 1964'te emekli oldu; 1976'da vefat etti
• Nikolai Polikarpov · Tasarımcı — MiG-1'e dönüşen I-200 üzerindeki çalışmalar, Haziran 1939'da onun gözetiminde başladı.
• Rostislav Belyakov • Genel tasarımcı — Mikoyan'dan sonra 1990'lara kadar büroyu yönetti; MiG-29 ve MiG-31; 2014'te vefat etti
• Alexander Fedotov • Test pilotu — 1977'de MiG-25 ile 37.650 metrelik mutlak irtifa rekorunu kırdı.
• Georgy Mosolov • Test pilotu — Mikoyan prototipleriyle 1959-1962 yılları arasında dünya hız ve irtifa rekorları kırdı.
• Toktar Aubakirov • Test pilotu — İlk MiG-29K uçağının 1 Kasım 1989'da Tiflis uçak gemisine inişi ve kalkışı.

Rekorlar ve ilkler

• MiG-9: İlk Sovyet turbojet uçağı, 24 Nisan 1946'da uçtu.
• MiG-19: Düz uçuşta süpersonik hıza ulaşan ilk Sovyet yapımı uçak.
• MiG-21: Tarihin en çok üretilen süpersonik jet uçağı, 11.496 adet üretildi.
• Georgy Mosolov tarafından 31 Ekim 1959'da 2.388 km/h ile kırılan dünya hız rekoru; daha sonra Ye-166 ile 2.681 km/h'ye ulaştı.
• Ye-152-1, 1961 ve 1962 yıllarında dünya rekoru kıran uçuşlar gerçekleştirmiş ve FAI'ye Ye-166 olarak kayıtlıdır.
• Alexander Fedotov'un 31 Ağustos 1977'de bir MiG-25 ile ulaştığı 37.650 metrelik mutlak irtifa rekoru.