Stalin'in istemediği bir büro

Pavel Sukhoi sessiz bir adamdı. 1895'te Belaruslu köylü bir ailede doğdu, Andrei Tupolev'in yanında eğitim aldı, rekor kıran ANT-25 ve TB-3 bombardıman uçaklarında çalıştı ve 1939'da kendi tasarım bürosuna sahip oldu; bu büro önce Kharkiv'de kuruldu ve 1940'ta Moskova bölgesine taşındı. İlk uçağı olan Su-2 keşif bombardıman uçağı yaklaşık 910 adet üretildi. İkinci uçağı olan Su-6 yer saldırı uçağı, bazıları tarafından İlyushin'in Il-2'sinden daha iyi olarak değerlendirildi ve ona 1943'te Stalin Ödülü kazandırdı. Ancak hiçbir zaman seri üretime geçmedi. Stalin Il-2'yi tercih etti ve 1942'ye gelindiğinde... Sukhoi'nin bürosunda hiçbir üretim hattı yoktu..

1953'te ölümden geri döndü

1949'da diktatörün sabrı tükendi. Sukhoi gözden düştü, bürosu dağıtıldı ve Tupolev'in yanında baş tasarımcı yardımcısı olarak çalışmaya geri gönderildi. Dört yıl boyunca adı ortadan kayboldu. Sonra Stalin 1953'te öldü ve Sukhoi'nin yeniden başlamasına izin verildi. Bunu olağanüstü bir hızla yaptı. Su-7 avcı-bombardıman uçağı Eylül 1955'te, Su-9 önleme uçağı ise Haziran 1956'da uçtu. Eylül 1959'da modifiye edilmiş bir Su-9 olan T-431, 28.852 metre ile dünya mutlak yükseklik rekorunu kırdı., Bu uçak, savaş sırasında Sukhoi'yi yenen Il-2'nin tasarımcısının oğlu olan test pilotu Vladimir Ilyushin tarafından uçurulmuştur.

Kanat çırpmak ve Mach 3 hayalleri

1960'lar cesur yıllardı. 1962'de uçurulan Su-15 önleme uçağı kötü şöhret kazanacaktı: 1983'te Sakhalin'den kalkan bir Su-15TM, Korean Air Lines'ın 007 sefer sayılı uçağını düşürerek içindeki 269 kişinin tamamını öldürdü. Su-17, Sovyet hizmetindeki ilk değişken kanatlı uçak oldu ve bu aile 2.867 uçağa kadar ulaştı. Ardından, kanatları değiştirilebilir Su-24 bombardıman uçağı geldi. En cüretkar olanı ise, Ağustos 1972'de uçan ve 1975'te hurdaya çıkarılmadan önce yaklaşık 600 patent üreten, titanyum gövdeli Mach 3 bombardıman uçağı T-4 (Sotka lakaplı) idi. Hayatta kalan tek gövdesi Monino'da bulunmaktadır. Bu arada, 1975'te ilk uçuşunu gerçekleştiren sağlam Su-25, Sovyetler Birliği'nin uçan tankı oldu.

Yan oyuncu

Pavel Sukhoi'nin tasarladığı son savaş uçağı T-10'du ve onun uçuşunu görmeye ömrü yetmedi. Eylül 1975'te öldü; prototip 20 Mayıs 1977'de uçtu. Hayal kırıklığı yarattı ve Mikhail Simonov yönetiminde tasarım neredeyse tamamen yeniden ele alınarak T-10S'ye dönüştürüldü. Sonuç olarak ortaya çıkan Su-27, Sovyetlerin F-15'e cevabıydı ve hatta daha da üstün bir uçaktı. Basitleştirilmiş bir versiyonu olan P-42, Amerikan Streak Eagle'dan tırmanma rekorlarını aldı ve 1989 Paris Hava Gösterisi'nde test pilotu Viktor Pugachev, uçağı dikeyden yukarı ve tekrar yatay uçuşa geçirdi. Dünya ona Pugachev'in Kobrası adını verdi..

Hayatta kalmak için satış yapmak

Sovyetler Birliği çöktüğünde, yeni savaş uçakları için ayrılan para ortadan kayboldu. Sukhoi, Su-27 ailesini yurt dışına satarak hayatta kaldı; Simonov'un koordinasyonunu sağladığı satışlar hayati önem taşıyordu. Çin, Su-27'ler satın aldı ve kendi J-11'ini üretmeye başladı. Hindistan ise iki kişilik Su-30MKI'yi aldı ve 2000 yılında Nashik'teki HAL fabrikasında lisanslı olarak üretilecek 140 adet uçak için bir anlaşma imzaladı. Bu tek gövdeden bir sürü uçak doğdu: Su-30, 1989'da ilk geleneksel Rus uçak gemisi inişini gerçekleştiren uçak gemisi tabanlı Su-33, yan yana oturma düzenine sahip Su-34 taarruz uçağı ve itme vektörleme sistemli Su-35S. Hepsi birlikte büroyu ayakta tuttu.

Süper jetler, gizlilik teknolojisi ve birleşme

1999'dan itibaren genel müdür olan Mikhail Pogosyan yönetiminde Sukhoi, ilk uçuşunu Mayıs 2008'de gerçekleştiren Superjet 100 ile yolcu uçakları pazarına girmeye çalıştı. 2012'de Endonezya'daki Salak Dağı'nda ve 2019'da Moskova'da meydana gelen iki ölümcül kaza, sicilini kararttı ve 2018'de sivil kolu Irkut'a (daha sonra Yakovlev olarak yeniden adlandırıldı) geçti. Gizli Su-57 ilk uçuşunu Ocak 2010'da gerçekleştirdi ve 2019'da üretime girdi. 2006 yılında Sukhoi, devlet kontrolündeki Birleşik Uçak Şirketi'nin (UAC) bir parçası oldu ve 1 Haziran 2022'de yasal varlığı tamamen UAC'ye dahil edildi. Marka ve tasarım okulu varlığını sürdürüyor.

Fabrikalar

• Komsomolsk-on-Amur Uçak Fabrikası (KnAAPO) • Komsomolsk-on-Amur, Habarovsk Bölgesi — Su-35 ve Su-57 uçaklarını üretiyor; 2011 yılında yaklaşık 13.500 çalışanı vardı.
• Novosibirsk Uçak Üretim Birliği (NAPO) • Novosibirsk — Su-24'ü üretti; Su-34'ü üretiyor.
• Tasarım bürosu genel merkezi • Begovoy Bölgesi, Moskova — Haziran 2024'te çıkan yangında hasar gördü.

İnsanlar

• Pavel Sukhoi • Kurucu ve baş tasarımcı, 1895–1975 — İki kez Sosyalist Emek Kahramanı; 1943 Stalin Ödülü, 1968 Lenin Ödülü
• Mikhail Simonov • Tasarımcı, 1929–2011 — 1970'te katıldı; Su-27'nin yeniden tasarımına ve Sovyet sonrası ihracat satışlarına öncülük etti.
• Mikhail Pogosyan • 1999'dan itibaren genel müdür — Daha sonra 2011-2015 yılları arasında UAC başkanı
• Vladimir İlyushin • Test pilotu — T-431, S-22I, T-6 ve T-4 uçaklarını uçurdu.
• Viktor Pugachev • Test pilotu — Cobra manevrası, Paris 1989; ilk geleneksel Rus uçak gemisi inişi, 1989

Rekorlar ve ilkler

• Dünya mutlak irtifa rekoru, 28.852 m, T-431 (modifiye edilmiş Su-9), 4 Eylül 1959
• Pavel Sukhoi'nin yaşamı boyunca iki irtifa rekoru (1959, 1962) ve iki hız rekoru (1960, 1962) kırıldı.
• P-42'nin (Su-27'nin modifiye edilmiş hali) 1986-1988 yılları arasındaki tırmanış rekorları, F-15 Streak Eagle uçağından alınmıştır.
• Su-17: Sovyet ordusunda kullanılan ilk değişken kanat açılı uçak.
• Su-33: Rus uçak gemisine ilk konvansiyonel iniş, 1 Kasım 1989