1921–1945: Sattahip için deniz uçakları

Tayland donanmasının havacılığı, kağıt üzerinde bir öneri olarak başladı. İngilizce Vikipedi'ye göre, Amiral Prens Abhakara Kiartivongse, 23 Kasım 1921'de Sattahip'te konuşlanmış iki deniz uçağıyla bir deniz hava filosu fikrini donanma komuta konseyine sundu; Tay Vikipedi konseyin onayını 7 Aralık 1921 (BE 2464) olarak tarihlendirirken, İngilizce Vikipedi 7 Aralık 1926 tarihini veriyor; bu konuda bu sayfa bir anlaşmazlığı açık bırakıyor. 24 Kasım 1933'te Tayland Körfezi'ndeki yerlerin incelenmesi yapıldı ve 1938'de Sattahip, Chuk Samet'te Japonya'dan altı adet Watanabe WS-103S deniz uçağıyla bir deniz uçağı filosu kuruldu. Tayland daha sonra 27 adet Nakajima E8N ve altı adet Aichi E13A keşif deniz uçağı satın aldı ve 1929'dan 1948'e kadar iki adet yerli yapım Avro 504N hizmet verdi. Birim 1942'de deniz hava filosu statüsüne yükseltildi. 1940-1941 Fransa-Tayland Savaşı ve Pasifik Savaşı'ndaki rolü ise ulaşılan kaynaklarda kaydedilmemiştir.

1951: Donanmanın uçaklarını kaybetmesine neden olan darbe

Savaştan sonra donanma, Batı uçaklarıyla yeniden inşa edildi: İngilizce Vikipedi'ye göre üç Beechcraft Bonanza, iki Piper PA-11, 30 Tiger Moth, 12 Fairey Firefly (on savaş uçağı ve iki eğitim uçağı) ve altı Curtiss SB2C Helldiver. Tayland Vikipedi'sine göre, 17 Eylül 1948'de deniz havacılığı, bağımsız bir birim olarak savaş filosundan ayrıldı. Üç yıl sonra neredeyse her şeyini kaybetti. 29-30 Haziran 1951'deki Manhattan İsyanı'nda bir grup deniz subayı, ABD'ye ait Manhattan adlı tarama gemisinde bulunan Mareşal Plaek Phibunsongkhram'ı ele geçirdi; ordu ve hava kuvvetleri isyanı bastırdı ve hava kuvvetlerine ait AT-6 eğitim uçakları, 1 Temmuz'da batan amiral gemisi HTMS Sri Ayudhya'yı bombaladı. Resmi Tayland rakamlarına göre 17 askeri personel, sekiz polis ve 103 sivil öldü. Donanma için ceza ağırdı: Wikipedia'nın ifadesine göre, tüm deniz savaş uçakları hava kuvvetlerine devredildi.

1957–1990: U-Tapao, İzleyiciler ve kendi bölümü

Donanmanın hava sahasına dönüş yolu U-Tapao'dan geçiyordu. İngilizce Wikipedia'ya göre donanma, 1957'de Rayong'daki Ban U-Tapao'da bir havaalanı inşa etti; Amerika Birleşik Devletleri daha sonra 15 Ekim 1965 ile 2 Haziran 1966 tarihleri arasında oraya uzun bir pist inşa etti ve üs 13 Haziran 1976'da Tayland'a iade edilene kadar B-52 bombardıman uçakları için kullandı. Bu arada donanma, taarruz uçakları olmadan bir deniz hava kuvveti yeniden kurdu: 1962'den kalma üç Grumman HU-16D Albatross amfibi uçağı, denizaltı karşıtı görevler için on iki S-2 Tracker (İngilizce Wikipedia 1966-1999 yılları arasını veriyor), deniz piyadeleri için sekiz O-1G Bird Dog ve sekiz U-17, on üç C-47 ve 1978'den itibaren 2017 yılına kadar hizmet veren iki Canadair CL-215 amfibi uçağı. Tayland Wikipedia'sına göre, hava kuvveti 28 Temmuz 1971'de deniz hava kanadı ve 14 Mayıs 1990'da Deniz Hava Tümeni'ne yükseltildi.

1997–2006: Chakri Naruebet'teki Harrier yılları

En cesur adım bir uçak gemisi edinmekti. Tayland, 27 Mart 1992'de İspanya'nın Ferrol kentindeki Bazán şirketinden HTMS Chakri Naruebet'i sipariş etti ve 27 Mart 1997'de hizmete soktu. Gemiyle birlikte, yedi tek kişilik ve iki TAV-8S eğitim uçağı olmak üzere dokuz adet ikinci el İspanyol AV-8S Matador Harrier da geldi. İngilizce Wikipedia, geminin devrini bölüm için 1997, Harrier makalesinde ise 1998 olarak tarihlendiriyor. İşler kötü gitti. Wikipedia, Nordeen'e atıfta bulunarak, yedek parça, eğitim ve para eksikliği nedeniyle 1999 yılına kadar sadece bir uçağın uçuşa elverişli olduğunu söylüyor; 2003 civarında eski Kraliyet Donanması Sea Harrier'larının satın alınması düşünüldü ancak gerçekleşmedi ve son Harrier'lar 2006'da emekliye ayrıldı. O zamandan beri uçak gemisi sadece helikopter uçuruyor. David Axe, 2021'de Forbes'ta geminin ayda yaklaşık bir gün denize açıldığını ve yakıt maliyetinin neredeyse 50.000 dolara ulaştığını yazdı.

1995–2014: Corsair'ler, Orion'lar ve taarruz rolünün sonu

1990'ların sonları, donanmaya 1951 sonrası dönemdeki tek taarruz jetlerini de kazandırdı. İngilizce Vikipedi'nin sayımına göre, Tayland hizmetinde B.HT.1 olarak adlandırılan yirmi bir adet LTV A-7E ve TA-7C Corsair II, 1995'ten 2007'ye kadar uçtu; bu sayım, depolanan uçak gövdelerini de içeriyor. Eski ABD Donanması P-3 Orion'ları 1996'da geldi: Vikipedi'nin varyantlar makalesi, P-3A'lardan dönüştürülen iki P-3T ve bir VP-3T'yi listelerken, bölüm makalesi beş tanesini sayıyor ve 2014'te emekliye ayırıyor. Fokker F27 deniz devriye uçakları 1984'ten 2023'e kadar, beş GAF Nomad 2015'e kadar ve beş Bell 214ST 2010'a kadar hizmet verdi. Taarruz veya uzun menzilli devriye tiplerinin hiçbiri birebir aynı şekilde değiştirilmedi: Corsair'ler ve Orion'lar gittiğinde, bölüm devriye uçakları, nakliye uçakları ve helikopterlerden oluşan bir güç haline geldi.

2026: helikopterler, devriye uçakları ve bir C295 siparişi

İngilizce Wikipedia'ya göre, 2026 yılında tümen yaklaşık 1200 kişiden ve 49 uçaktan oluşuyor; bunların 23'ü sabit kanatlı uçak, 26'sı helikopter. 1. Kanat, arama kurtarma için Dornier 228'ler, devriye için F27'ler, ileri hava kontrolü ve insansız hava araçları için Cessna 337'ler kullanıyor; 2. Kanat F27 ve Embraer ERJ-135 nakliye uçakları, Bell UH-1N ve H145 helikopterleri, Sikorsky S-76B'ler ve Super Lynx 300'ler kullanıyor; ve Chakri Naruebet Uçuş Birimi altı adet S-70B Seahawk ve iki adet MH-60S Knighthawk'a sahip. 27 Mayıs 2026'da Airbus, gözetleme, arama kurtarma ve lojistik için elektro-optik sensörlü iki adet C295 siparişi verdiğini duyurdu; ilkinin 2028 sonuna kadar U-Tapao'da konuşlandırılması planlanıyor. Eksik olan şey, 2014'te Orion helikopterlerinin ayrılmasından bu yana açık kalan uzun menzilli denizaltı karşıtı devriye görevi ve tümenin 2025'te Kamboçya ile yaşanan sınır çatışmalarında neler yaptığına dair yayınlanmış kayıtlardır.

Mevcut filo ve siparişler

Sikorsky, Havacılık Ltd., Airbus, Airbus Helikopterleri, Zil, Cessna, Dornier, Elbit Sistemleri, Embraer, Fokker, Schiebel, Batıland

Eski filo

Grumman, Aichi, Avro, Kayın ağacı, Kanadair, Curtiss, Douglas, Fairey, Devlet Uçak Fabrikaları, Hawker Siddeley, LTV, Lockheed, Nakajima, Piper, Watanabe, de Havilland